به گزارش بولتن نیوز، زرشک، این دانه کوچک سرخ با مزهٔ تیز و ترش، یکی از چاشنی‌هایی است که آشپز ایرانی آن را با ارج‌وقرب فراوان، کنار زعفران، بالای برنج و در مرکز سفره نشانده است. زرشک در ذائقهٔ ترش‌وشیرین‌پسند ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد. مانند آبغوره یا آب‌لیمو، غذا را یکسره ترش نمی‌کند، بلکه میان جویدن برنج و گوشت، ناگهان رگه‌ای از ترشی به دهان می‌آورد. رنگ سرخ آن نیز کنار زردی زعفران و سفیدی برنج، زرشک را به یکی از عناصر تصویری آشنای سفرهٔ ایرانی تبدیل کرده است.
امروز مشهورترین جلوه زرشک را روی زرشک‌پلو با مرغ می‌بینیم؛ غذایی که از مهمانی و عروسی تا فهرست رستوران‌های ایرانی در سراسر جهان حضور دارد. با این حال مسیر رسیدن این میوهٔ کوچک از درختچه‌های پرخار خراسان به روی برنج زعفرانی چند قرن طول کشید.
همین تاریخ نکتهٔ جالبی دربارهٔ زرشک‌پلو امروزی آشکار می‌کند. غذایی که هنوز «پلو» نامیده می‌شود، در شکل رایج امروزی بیشتر با منطق «چلو» آماده می‌شود: برنج و مرغ جدا می‌پزند و زرشک، برخلاف گذشته، در آخرین مرحله و برای زمانی کوتاه حرارت می‌بیند و روی برنج می‌نشیند. دنبال کردن تفاوت پلو و چلو در واقع راهی است برای دیدن اینکه نقش خود زرشک در این غذا چگونه تغییر کرده است؛ از ماده‌ای که داخل دیگ می‌پخت، به دانه‌ای که باید رنگ، ترشی و شکلش تا لحظهٔ رسیدن به سفره حفظ شود.
زرشک از کجا می‌آید؟
زرشک در بخش‌هایی از آسیا، اروپا، شمال آفریقا و قارهٔ آمریکا می‌روید. با این حال، ایران یکی از مهم‌ترین مراکز کشت و مصرف آن است و زرشکی که امروز بیشتر برای زرشک‌پلو به کار می‌رود، عمدتاً زرشک بی‌دانهٔ خراسان جنوبی است.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com