برق پایدار روی کاغذ، توقف تولید در کارخانه؛ چه کسی پاسخگوی ضربه سنگین به ایرالکو است؟

به گزارش بولتن‌نیوز، ماجرای خط ۶ آلومینیوم ایران دیگر یک حادثه معمولی نیست که بتوان آن را با چند جمله درباره نقص فنی توضیح داد و از کنار پیامدهای آن گذشت.

ایرالکو در ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵ از خرید برق پایدار خبر داده بود، اما در مهرماه تعدادی از دیگ‌های احیای خط ۶ بر اثر اختلال برق از مدار خارج شدند.

ابعاد حادثه در افشای تکمیلی ۹ آبان آشکار شد؛ کاهش ۷۰۱۵ تنی پیش‌بینی تولید، کاهش ۶۹۵۵ تنی پیش‌بینی فروش مقداری و کاهش ۴۳۳۳ میلیارد تومانی برنامه فروش سالانه.

این ارقام نشان می‌دهد موضوع فراتر از یک نقص فنی ساده است؛ استمرار تولید در یکی از مجموعه‌های مهم آلومینیوم کشور آسیب دیده است.

میلیاردها تومان گردش منابع؛ حفاظت از تولید چه جایگاهی داشت؟

صورت جریان وجوه نقد شش‌ماهه ایرالکو از پرداخت ۷۲۲۹ میلیارد تومان بابت خرید سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت، ۱۲۹۲ میلیارد تومان بابت خرید دارایی ثابت مشهود و ۴۰۰ میلیارد تومان تسهیلات اعطایی به دیگران حکایت دارد.

این پرداخت‌ها به‌خودی‌خود تخلف محسوب نمی‌شوند؛ اما در کنار حادثه خط ۶، یک پرسش جدی درباره اولویت‌های مدیریتی ایجاد می‌کنند.

در شرکتی که میلیاردها تومان منابع مالی در گردش است، برای حفاظت از تجهیزات حیاتی و جلوگیری از توقف تولید چه میزان هزینه شده و چه اقداماتی انجام گرفته است؟

۵۹۰ میلیارد تومان برای بازگرداندن ظرفیت آسیب‌دیده

بر اساس افشای شرکت، حدود ۲۳۰ میلیارد تومان هزینه جاری برای کنارگذاری دیگ‌های آسیب‌دیده و ۳۶۰ میلیارد تومان منابع برای راه‌اندازی مجدد آنها پیش‌بینی شده است.

به این ترتیب، ایرالکو علاوه بر کاهش برنامه تولید و فروش، با هزینه‌های تازه‌ای برای بازسازی تجهیزات مواجه شده است.

آیا هزینه پیشگیری از چنین حادثه‌ای کمتر از هزینه سنگین بازسازی و فرصت تولید ازدست‌رفته نبود؟

این همان پرسشی است که مدیریت شرکت باید با اسناد فنی و عملکرد واقعی خود به آن پاسخ دهد.

وقتی کشور با محدودیت منابع روبه‌روست، چرا ظرفیت تولید آسیب می‌بیند؟

رئیس‌جمهور بارها از محدودیت منابع مالی، کسری بودجه و دشواری تأمین اعتبار حمایت‌های معیشتی سخن گفته است.

در چنین شرایطی، پرونده ایرالکو اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

وقتی دولت برای تأمین منابع کالابرگ و مدیریت فشارهای بودجه‌ای با محدودیت مواجه است، جلوگیری از خسارت‌های قابل پیشگیری در واحدهای بزرگ صنعتی باید یکی از جدی‌ترین اولویت‌های اقتصادی باشد.

کاهش ۴۳۳۳ میلیارد تومانی پیش‌بینی فروش ایرالکو، به معنای از دست رفتن همین میزان پول نقد دولت نیست؛ اما نشان می‌دهد یک اختلال صنعتی چگونه می‌تواند ظرفیت درآمدزایی کشور را تحت تأثیر قرار دهد.

پاسخ به کمبود منابع فقط در افزایش نرخ ارز، جبران کسری بودجه یا جست‌وجوی درآمدهای تازه خلاصه نمی‌شود؛ حفاظت از تولید موجود و جلوگیری از تحمیل هزینه‌های قابل پیشگیری نیز بخشی از پاسخ است.

مدیریت باید پاسخگوی تصمیم‌های خود باشد

در صنعت آلومینیوم، برق یک نیاز فرعی نیست؛ شرط استمرار تولید است. به همین دلیل، نگهداری پیشگیرانه، حفاظت تجهیزات و آمادگی در برابر اختلالات از وظایف اصلی مدیریت کارخانه به شمار می‌رود.

مدیریت ایرالکو باید روشن کند پیش از حادثه چه اقداماتی برای حفاظت خط ۶ انجام شده، آیا هشدارهای فنی وجود داشته و علت گسترش پیامدهای اختلال برق چه بوده است.

همچنین باید مشخص شود چه تعداد دیگ همچنان از مدار خارج هستند و بازگشت ظرفیت آسیب‌دیده چه زمانی انجام خواهد شد.

تلاش کارکنان و متخصصان برای بازگرداندن خط به مدار ارزشمند است؛ اما این تلاش‌ها نباید جای پاسخ‌گویی مدیران درباره تصمیم‌ها و اقدامات پیش از حادثه را بگیرد.

مدیریت صنعتی فقط ثبت فروش و ارائه گزارش سود نیست؛ مسئولیت اصلی، حفاظت از ظرفیت تولید و پیشگیری از توقف‌های پرهزینه است.

چهار هزار و سیصد میلیارد تومان کاهش در برنامه فروش سالانه، رقمی نیست که بتوان با چند سطر توضیح درباره اتصال برق به بایگانی سپرد.

خط ۶ از مدار خارج شد؛ مسئولان نباید از مدار پاسخ‌گویی خارج شوند.

بولتن‌نیوز آماده انتشار پاسخ مستند مدیریت آلومینیوم ایران درباره علت حادثه و اقدامات انجام‌شده است.