گروه بین الملل چه تناقض معناداری! در حالی که حکومت طالبان از آغاز فعالیت شبانه‌روزی گذرگاه تجاری با ایران خبر می‌دهد، صدها کامیون حامل گاز مایع کشورمان هفته‌هاست در خاک پاکستان گرفتار شده‌اند. اسلام‌آبادی که می‌خواهد در معادلات بزرگ منطقه نقش میانجی و بازیگر قابل اعتماد را ایفا کند، اکنون باید به یک پرسش ساده پاسخ دهد: چگونه می‌توان برای حل مسائل بزرگ منطقه ادعای نقش‌آفرینی داشت، اما از حل مشکل تجارت با همسایه خود ناتوان بود؟
یک مرز باز، یک مرز گرفتار؛ تفاوت در عمل است، نه ادعا!
به گزارش بولتن نیوز در تحولی قابل توجه، وزارت کشور افغانستان اعلام کرد رفت‌وآمد کامیون‌های ترانزیتی از گذرگاه پل ابریشم در ولایت نیمروز و مرز میلک ایران به‌صورت شبانه‌روزی آغاز شده است.
براساس اعلام این وزارتخانه، ظرفیت تردد روزانه این گذرگاه از حدود ۴۰۰ کامیون به حدود ۸۰۰ کامیون افزایش یافته است.
این تصمیم، فارغ از اختلافات سیاسی و مناسبات منطقه‌ای، یک پیام اقتصادی روشن دارد: تسهیل تجارت با ایران می‌تواند به نفع هر دو طرف باشد.
اما در سوی دیگر مرزهای شرقی کشورمان، وضعیت متفاوت است.
پاکستان؛ دوستی در دیپلماسی، گرفتاری در تجارت!
پاکستان طی ماه‌های گذشته کوشیده است جایگاه خود را به‌عنوان یکی از بازیگران مؤثر در تحولات دیپلماتیک منطقه تثبیت کند.
بااین‌حال، آنچه امروز در مرز ریمدان و گبد می‌گذرد، پرسش‌های جدی درباره میزان هماهنگی رفتار اقتصادی اسلام‌آباد با مواضع دیپلماتیک آن ایجاد کرده است.
رضا امیری‌مقدم، سفیر جمهوری اسلامی ایران در پاکستان، سوم آبان اعلام کرد که ایران هیچ محدودیتی برای صادرات کالا، از جمله گاز مایع، به پاکستان اعمال نکرده است.
به گفته سفیر کشورمان، تغییر در نحوه اجرای مقررات فرم الکترونیکی واردات پاکستان، عملاً امکان ارسال محموله‌های ایرانی را مختل کرده است.
او همچنین تأیید کرد که چند صد کامیون حامل گاز مایع، با وجود ورود به منطقه گبد در خاک پاکستان، پس از گذشت چند هفته همچنان تخلیه یا ترخیص نشده‌اند.
این دیگر صرفاً یک اختلاف اداری نیست؛ موضوعی است که مستقیماً بر منافع صادرکنندگان، رانندگان و فعالان اقتصادی کشورمان اثر می‌گذارد.
آقای عاصم منیر! اعتبار دیپلماتیک از مرزها آغاز می‌شود
اگر پاکستان خواهان ایفای نقشی معتبر در معادلات منطقه‌ای است، باید نشان دهد که قادر به اجرای تعهدات و حل مشکلات در روابط دوجانبه خود نیز هست.
اعتبار میانجیگری تنها با حضور در نشست‌ها، ملاقات‌های سیاسی و صدور بیانیه به دست نمی‌آید.
کشوری که می‌خواهد دیگران به نقش دیپلماتیک آن اعتماد کنند، ابتدا باید بتواند اطمینان اقتصادی را در روابط با همسایگان خود برقرار سازد.
آیا فرماندهی ارتش و دولت پاکستان از آثار اقتصادی و سیاسی ادامه توقف کامیون‌های ایرانی آگاه‌اند؟
آیا اسلام‌آباد برای رفع مانع ایجادشده در سازوکار واردات، جدول زمانی مشخصی دارد؟
و مهم‌تر اینکه، خسارت توقف چند هفته‌ای کامیون‌ها و محموله‌های تجاری را چه کسی جبران خواهد کرد؟
وزارت امور خارجه باید از مرحله رایزنی عبور کند
اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت امور خارجه کشورمان، پیش‌تر توقف موقت مراودات مرزی را ناشی از مشکلات فنی و ضرورت اتخاذ تدابیر احتیاطی اعلام کرده و از رایزنی دو کشور برای رفع مشکل خبر داده بود.
اما اکنون، با روشن‌تر شدن ابعاد موضوع و توضیحات سفیر ایران، انتظار می‌رود دستگاه دیپلماسی کشورمان فراتر از اعلام ادامه مذاکرات، نتیجه عملی پیگیری‌ها را به اطلاع مردم و فعالان اقتصادی برساند.
تعداد دقیق کامیون‌های معطل‌مانده، میزان خسارت احتمالی، مسئولیت دستگاه‌های پاکستانی و زمان رفع موانع باید مشخص شود.
ایران نباید هزینه فاصله میان وعده و عملکرد پاکستان را بپردازد
جمهوری اسلامی ایران همواره بر توسعه مناسبات اقتصادی با همسایگان تأکید داشته و پاکستان نیز از ظرفیت‌های مهمی برای گسترش همکاری‌های منطقه‌ای برخوردار است.
اما همکاری پایدار، بدون رفتار متقابل و احترام به منافع اقتصادی طرفین امکان‌پذیر نیست.
اقدام افغانستان برای تسهیل ترانزیت شبانه‌روزی نشان می‌دهد که توسعه مسیرهای تجاری شرقی ایران یک ظرفیت واقعی است.
در مقابل، تداوم موانع تجاری پاکستان باید زنگ هشداری برای سیاست‌گذاران اقتصادی و دیپلماتیک کشورمان باشد تا ضمن پیگیری جدی حقوق صادرکنندگان، مسیرهای جایگزین و متنوع‌سازی تجارت منطقه‌ای را نیز تقویت کنند.
سخن پایانی روشن است:
ایران به همسایه‌ای نیاز دارد که در عمل شریک اقتصادی قابل اعتماد باشد، نه آنکه در نشست‌های دیپلماتیک از همکاری سخن بگوید و در مرزهای تجاری، کامیون‌های ایرانی هفته‌ها منتظر بمانند.
آقایان در اسلام‌آباد! اعتماد با میانجیگری ساخته نمی‌شود؛ با عمل به تعهدات ساخته می‌شود.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com