به گزارش بولتن نیوز، در حالی که برخی محافل سیاسی، کنار رفتن نتانیاهو را فرصتی برای کاهش درگیری‌ها و آغاز دوره‌ای تازه در خاورمیانه ارزیابی می‌کنند، شماری از تحلیلگران معتقدند تغییر نخست‌وزیر اسرائیل لزوماً به معنای تغییر سیاست‌های بنیادین این رژیم نخواهد بود.
در همین ارتباط، در اظهاراتی منتسب به «یهودا شهربانی»، جامعه‌شناس اسرائیلی، در گفت‌وگو با شبکه الجزیره، بر این نکته تأکید شده است که مشکل اصلی به شخص نتانیاهو محدود نمی‌شود، بلکه در ساختار سیاسی و تفکر حاکم بر اسرائیل ریشه دارد.
بر اساس این دیدگاه، نظام سیاسی اسرائیل بر مبنای برتری هویت یهودی شکل گرفته و حتی جریان‌هایی که خود را مخالف نتانیاهو معرفی می‌کنند، الزاماً در موضوع حقوق فلسطینیان و سیاست‌های بنیادین این رژیم تفاوت تعیین‌کننده‌ای با او ندارند.
مخالفان نتانیاهو؛ مخالف نخست‌وزیر یا مخالف سیاست‌های او؟
یکی از نکات مهم در تحلیل آینده سیاسی اسرائیل، تفاوت میان مخالفت با نتانیاهو و مخالفت با سیاست‌های راهبردی این رژیم است.
بسیاری از جریان‌های مخالف نخست‌وزیر کنونی، اگرچه درباره شیوه اداره کشور، مدیریت جنگ یا مناسبات خارجی با او اختلاف دارند، اما این اختلافات الزاماً به معنای تجدیدنظر در سیاست‌های امنیتی، نظامی و مسئله فلسطین نیست.
از این منظر، تغییر دولت ممکن است ادبیات دیپلماتیک تل‌آویو را تعدیل کند، اما به‌خودی‌خود نه اشغال سرزمین‌های فلسطینی را پایان می‌دهد و نه تضمینی برای به‌رسمیت‌شناختن حقوق ملت فلسطین ایجاد می‌کند.
ریشه بحران را نباید در شخصیت یک سیاستمدار خلاصه کرد
واقعیت تاریخی نیز نشان می‌دهد سیاست‌های خصمانه اسرائیل علیه فلسطینیان و اقدامات نظامی این رژیم در منطقه، محدود به دوران نخست‌وزیری نتانیاهو نبوده است.
پیش از او نیز دولت‌های مختلف اسرائیل، با گرایش‌های سیاسی متفاوت، در تصمیمات نظامی و امنیتی مشارکت داشته‌اند.
در همین چارچوب، تحلیلگرانی همچون آهرون برگمن نیز به تحولات جامعه اسرائیل و تقویت گرایش‌های راست‌گرایانه پس از هفتم اکتبر توجه داده‌اند؛ تحولاتی که می‌تواند چشم‌انداز تغییرات بنیادین سیاسی را پیچیده‌تر کند.
ایران نباید آینده امنیت خود را به انتخابات اسرائیل گره بزند
برای جمهوری اسلامی ایران، مسئله مهم‌تر از ماندن یا رفتن نتانیاهو، شناخت دقیق ساختار تصمیم‌گیری و اهداف راهبردی رژیم صهیونیستی است.
تغییر نخست‌وزیر ممکن است در تاکتیک‌ها، شیوه مذاکره یا سطح رویارویی‌ها اثرگذار باشد، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که با تغییر دولت، سیاست‌های خصمانه علیه ایران نیز متوقف شود.
ازاین‌رو، تحلیل تحولات اسرائیل باید فراتر از رقابت‌های انتخاباتی و اختلافات شخصی سیاستمداران این رژیم صورت گیرد.
نتیجه روشن است: رفتن نتانیاهو ممکن است پایان یک دوره سیاسی باشد، اما لزوماً پایان سیاست‌هایی نیست که بحران‌های منطقه را شکل داده‌اند.
صلح پایدار نیز نه با جابه‌جایی یک نخست‌وزیر، بلکه با پایان اشغالگری، رعایت حقوق ملت فلسطین و تغییر واقعی سیاست‌هایی امکان‌پذیر است که دهه‌ها به بی‌ثباتی منطقه دامن زده‌اند.
پرسش اساسی همچنان باقی است: اگر نتانیاهو فردا از قدرت کنار برود، آیا سیاست‌های اسرائیل نیز تغییر خواهد کرد یا تنها چهره مجری همان سیاست‌ها عوض می‌شود؟
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com