گروه بین الملل دونالد ترامپ بار دیگر از تبدیل کانادا به پنجاه‌ویکمین ایالت آمریکا سخن گفته است؛ موضعی که یک پرسش اساسی را پیش روی مدافعان اعتماد به واشنگتن قرار می‌دهد: مگر کانادا با آمریکا دشمنی کرده، علیه آن شعار داده یا سیاست مقابله با واشنگتن در پیش گرفته است که امروز با چنین سخنانی درباره حاکمیت ملی خود روبه‌رو می‌شود؟
به گزارش بولتن نیوز، سخنان ترامپ درباره آینده کانادا، بار دیگر ماهیت نگاه قدرت‌محور او به مناسبات بین‌المللی را آشکار می‌کند؛ نگاهی که در آن حتی دوستی دیرینه، روابط گسترده اقتصادی و همراهی سیاسی نیز تضمینی برای مصون ماندن کشورها از زیاده‌خواهی واشنگتن نیست.
کانادا نه در صف دشمنان آمریکا قرار دارد، نه دهه‌ها سیاست خارجی خود را بر مقابله با واشنگتن بنا کرده است. برعکس، این کشور از نزدیک‌ترین شرکای اقتصادی، امنیتی و سیاسی ایالات متحده محسوب می‌شود.
با این حال، رئیس‌جمهور آمریکا آشکارا از تبدیل این کشور مستقل به یکی از ایالت‌های آمریکا سخن می‌گوید!
اینجاست که باید پرسید: اگر مشکل آمریکا با کشورها صرفاً شعارهای ضدآمریکایی و مقاومت در برابر سیاست‌های واشنگتن است، پس چرا کانادا نیز از طمع‌ورزی ترامپ در امان نمانده است؟
این واقعیت، به‌ویژه در شرایط حساس کنونی ایران، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زمانی که بار دیگر بحث مذاکره، عقب‌نشینی تاکتیکی و شیوه مواجهه با آمریکا در سخنان برخی چهره‌های سیاسی از جمله حسن روحانی، محمدجواد ظریف، حسین مرعشی و غلامحسین کرباسچی مطرح شده است.
البته اختلاف‌نظر درباره سیاست خارجی امری طبیعی است، اما تجربه برخورد واشنگتن با متحدان خود نشان می‌دهد که اعتماد سیاسی و امتیازدهی، به‌تنهایی تضمینی برای حفظ منافع و استقلال کشورها نیست.
اگر همراهی چندده‌ساله کانادا نتوانسته مانع طرح چنین سخنانی از سوی رئیس‌جمهور آمریکا شود، چه تضمینی وجود دارد که عقب‌نشینی ایران، به پایان زیاده‌خواهی‌های واشنگتن منجر شود؟
در روزهایی که نیروهای مسلح ایران بر توان دفاعی کشور تأکید دارند و بخش‌هایی از جامعه نیز با حضور در میدان، حمایت خود را از استقلال و امنیت ملی نشان می‌دهند، ضروری است صاحبان تریبون‌های سیاسی آثار سخنان خود بر انسجام داخلی و محاسبات طرف مقابل را نیز در نظر بگیرند.
نقد دیدگاه‌های روحانی، ظریف، مرعشی و کرباسچی باید بر پایه مواضع ثبت‌شده و کارنامه مسئولیت آنان صورت گیرد؛ اما یک پرسش فراتر از اختلافات جناحی قرار دارد:
آیا آمریکا با کشوری که در برابر خواسته‌هایش عقب‌نشینی کند، به مرز رضایت می‌رسد یا خواسته تازه‌ای مطرح می‌کند؟
رفتار ترامپ با کانادا نشان می‌دهد که حتی نزدیک‌ترین متحدان آمریکا نیز نمی‌توانند صرفاً بر دوستی با واشنگتن برای حفظ منافع ملی خود تکیه کنند.
پیام ماجرا روشن است: استقلال کشورها را نه لبخند کاخ سفید، بلکه قدرت ملی، انسجام داخلی و توان دفاع از منافع خود تضمین می‌کند.
و شاید مهم‌ترین پرسش این روزها همین باشد:
کانادا که «مرگ بر آمریکا» نمی‌گفت؛ پس چرا ترامپ به خاک آن هم چشم دوخته است؟!
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com