«او را پدر صدا می‌زدند»؛ وقتی الگوی «آزادی» کره جنوبی به رسوایی اخلاقی می‌رسد

گروه بین الملل بی‌بی‌سی از رسوایی‌ای پرده برداشت: کشوری که به «الگوی زن، زندگی، آزادی» تبدیل شده بود، چگونه در سکوتِ ۱۰ ساله، از آسیب‌پذیرترین زنانش در مراکز دولتی، بهره‌کشی جنسی کرده است

به گزارش بولتن نیوز ،«از درون رنج می‌کشیدم، برای همین آمدم تا ماجرایم را تعریف کنم.» این نخستین کلمات «سو می‌هیون» به پلیس کره جنوبی بود. زنی در دهه چهارم زندگی که به دلیل معلولیت ذهنی، در ساختن جمله‌های طولانی ناتوان است و فقط با کلمات کوتاه و اشاره ارتباط می‌گیرد. اما خاطرات تجاوزی که نزدیک به یک دهه متحمل شده بود، در ذهنش روشن مانده است. او یکی از سه زن ساکن یک مرکز نگهداری دولتی در کره جنوبی بود که مدیر آن، با نام خانوادگی «کیم»، به آن‌ها تعرض جنسی کرده بود.

این گزارش که بی‌بی‌سی منتشر کرده، نه فقط یک پرونده جنایی، بلکه آینه‌ای است که باید مقابل صورت همه کسانی گذاشت که سال‌هاست کره جنوبی را به‌عنوان «الگوی آزادی» و «مدل پیشرفت» به ملت ایران تحویل می‌دهند.

«سائه‌کدونگوون» نام مرکزی در اینچئون است که تمام هزینه‌هایش از بودجه دولتی تأمین می‌شود. حدود ۳۳ نفر از افراد دارای معلولیت ذهنی در آن زندگی می‌کنند. سو از سال ۲۰۱۶ در آنجا ساکن شد. به گفته خودش، آزارها اندکی پس از ورودش آغاز شد. «کیم» شب‌ها یا در ساعت‌های اولیه بامداد به سراغش می‌رفت و به او تجاوز می‌کرد.

سو از طریق وکیلش گفت در آن مرکز هیچ فرد بزرگسالی نبود که بتواند درباره آزارها با او صحبت کند. او احساس می‌کرد دیگر کارکنان نیز به او کمک نخواهند کرد. این زندگی نزدیک به ۱۰ سال ادامه یافت. نقطه پارگی این سکوت، یک ضربه به سر بود. در فوریه ۲۰۲۵، سو هنگام مقاومت در برابر یکی از تجاوزها، با دست‌هایش مانع «کیم» شد. او در واکنش، یک لیوان به سویش پرتاب کرد. کارکنان مرکز او را به بیمارستان بردند و تنها پس از بخیه زدن زخم سرش، مادرش را باخبر کردند.

مادرش خواست تصاویر دوربین‌های مداربسته را ببیند تا بفهمد چه بر سر دخترش آمده، اما مسئولان مرکز گفتند اجازه ارائه تصاویر را ندارند. مادر، دخترش را به خانه برد. تنها پس از آنکه به سو گفته شد دیگر لازم نیست به «سائه‌کدونگوون» برگردد، او زبان باز کرد. «فکر کردم امن است که حرف بزنم، چون به من گفتند دیگر لازم نیست برگردم.» سو این را از طریق وکیلش به بی‌بی‌سی گفت. و وقتی پرسیدند چطور سال‌ها این را تحمل کرده، پاسخ کوتاه بود: «فقط تحمل می‌کردم.»

دادگاه سئول اوایل اکتبر ۲۰۲۶ «کیم» را به ۱۵ سال زندان محکوم کرد؛ پنج سال کمتر از آنچه دادستان خواسته بود. او همه اتهامات را رد کرده و به حکم اعتراض کرده است.

اما این پایان ماجرا نیست. تحقیقات پلیس گسترده‌تر شد و حداقل دو قربانی دیگر پیدا شد، از جمله «لی می‌نا» که گفت «کیم» او را نیز مورد تجاوز قرار داده است. گزارش‌ها حاکی است که یک نهاد دانشگاهی، ۱۹ زن در این مرکز را به‌عنوان قربانیان احتمالی شناسایی کرده است. دادگاه اما تنها به سه مورد از این اتهامات رسیدگی کرد. برای قربانی سوم، اتهام تجاوز به دلیل «عدم یافتن شواهد قطعی دال بر استفاده از زور یا تهدید» رد شد.

کمیته مشترک نهادهای مدافع حقوق معلولان این حکم را محکوم کرد و گفت توانایی قربانیان برای مقاومت در برابر حمله، نباید بر نتیجه پرونده تأثیر بگذارد. «کیم مین سوک»، نخست‌وزیر کره جنوبی، خود این پرونده را «تهدیدی آشکار برای آسیب‌پذیرترین افراد جامعه» و «پرونده‌ای جدی که دلیل وجود دولت را زیر سؤال می‌برد» خواند. او از اینکه هیچ نهادی در طول حدود ۱۰ سال به این آزارها واکنشی نشان نداده، ابراز شوکه شدن کرد.

سال‌هاست در فضای رسانه‌ای و سیاسی ایران، کره جنوبی به‌عنوان نمونه‌ای از «جامعه آزاد»، «پیشرفت بدون حجاب» و «الگوی زن، زندگی، آزادی» به افکار عمومی معرفی می‌شود. روایت غالب این است: اگر حجاب اجباری نباشد، جامعه به سمت توسعه، رفاه و کرامت انسانی حرکت می‌کند.

حالا گزارش بی‌بی‌سی نشان می‌دهد که در همین «جامعه آزاد»، یک مدیر مرکز دولتی، نزدیک به یک دهه به زنان دارای معلولیت ذهنی تجاوز کرده، کارکنان مرکز سکوت کرده‌اند، دوربین‌های مداربسته به مادر یک قربانی نشان داده نشده، و دادگاه نهایتاً مجازاتی کمتر از درخواست دادستان تعیین کرده است. این تنها یک «تخلف فردی» نیست. این شکست سیستماتیک یک نظام مراقبت دولتی است؛ نظامی که مدعی حمایت از آسیب‌پذیرترین شهروندانش بود.

و این در حالی است که کره جنوبی در شاخص جهانی شکاف جنسیتی ۲۰۲۶، در میان ۱۴۵ کشور، رتبه ۱۰۱ را دارد — پایین‌تر از چین، امارات و ویتنام. این کشور همچنان یکی از تنها دو کشور عضو OECD است که قانون جامع ضدتبعیض ندارد. و زنان مسلمان محجبه در کره جنوبی، بر اساس پژوهش‌ها، با نگاه‌های آزاردهنده و تبعیض روزمره مواجه‌اند.

پرسش اصلی این نیست که «آیا کره جنوبی مشکل دارد؟» هر جامعه‌ای مشکل دارد. پرسش این است: چرا سال‌هاست یک روایت رسانه‌ای خاص، کره جنوبی را به‌عنوان «الگوی آزادی» به ملت ایران تحویل می‌دهد، در حالی که در همان کشور، زنان معلول در مراکز دولتی، قربانی تجاوزهای سیستماتیک می‌شوند و سیستم برای ۱۰ سال سکوت می‌کند؟

تحقیر ملت ایران اینجاست: نه در داشتن یا نداشتن حجاب، بلکه در این‌که به آن‌ها گفته می‌شود «برای رسیدن به آزادی، باید مثل کره جنوبی شوید» — در حالی که خود کره جنوبی، در همین گزارش بی‌بی‌سی، چهره‌ای از فساد نهادی، بی‌کفایتی نظارتی و بی‌اعتنایی به کرامت انسانی نشان می‌دهد که کمتر از هر سیستم دیگری نیست.

«کیم» به حکم اعتراض کرده است. پرونده او در دادگاه تجدیدنظر باز خواهد بود. اما آنچه باز نخواهد گشت، اعتماد به روایتی است که سال‌ها کره جنوبی را به‌عنوان «بهشت آزادی» به ملت ایران فروخت.

سو می‌هیون گفت: «از درون رنج می‌کشیدم، برای همین آمدم تا ماجرایم را تعریف کنم.» حالا نوبت ماست که از این رنج، درس بگیریم: هیچ کشوری، صرفاً با کنار گذاشتن حجاب، به عدالت نمی‌رسد. عدالت با نظارت، پاسخگویی و کرامت انسانی ساخته می‌شود — نه با شعار «آزادی» در حالی که در سکوت، آسیب‌پذیرترین زنان یک جامعه قربانی می‌شوند.