وقتی جنگ از مرز منافع سیاسی عبور می‌کند و رنگ هویتی و ایدئولوژیک می‌گیرد

به گزارش بولتن نیوز، اظهارات وزیر جنگ آمریکا درباره رفتن به «جنگ اسلام‌گرایان»، بار دیگر یک واقعیت قابل تأمل را پیش روی افکار عمومی قرار داده است؛ اینکه در نگاه بخشی از ساختار قدرت آمریکا، تقابل با جهان اسلام صرفاً در چهارچوب اختلافات سیاسی، امنیتی و منطقه‌ای تعریف نمی‌شود و مؤلفه‌های هویتی و ایدئولوژیک نیز در ادبیات آنان حضور دارد.
وزیر جنگ آمریکا می‌گوید:
«خدایا منو به جنگ اسلام‌گرایان بفرست!»
همین جمله را باید با دقت دید و شنید.
موضوع فقط یک اختلاف سیاسی میان دو دولت یا یک مناقشه بر سر چند پرونده دیپلماتیک نیست. وقتی چنین ادبیاتی از زبان مقام ارشد نظامی آمریکا بیان می‌شود، نمی‌توان مؤلفه‌های اعتقادی و هویتی موجود در نگاه گوینده به این تقابل را نادیده گرفت.
قابل توجه مذاکره‌پرستان
این سخنان به‌ویژه برای کسانی قابل تأمل است که همه اختلافات میان ایران و آمریکا را صرفاً در قالب مذاکره، امتیاز دادن و امتیاز گرفتن تحلیل می‌کنند.
مذاکره یک ابزار سیاسی است؛ اما پیش از نشستن پشت هر میز مذاکره‌ای باید دانست طرف مقابل با چه ادبیاتی درباره شما سخن می‌گوید و اساساً این تقابل را چگونه تعریف می‌کند.
وقتی وزیر جنگ آمریکا از چنین ادبیاتی استفاده می‌کند، دست‌کم باید این پرسش جدی مطرح شود که سهم مؤلفه‌های هویتی و ایدئولوژیک در این رویارویی چقدر است؟

نبردی که فقط بر سر جغرافیا نیست
بر همین اساس، می‌توان این سخنان را از زاویه تقابل‌های هویتی و مذهبی نیز مورد بررسی قرار داد؛ تقابلی که برخی آن را فراتر از نزاع‌های روزمره سیاسی و در چهارچوب رویارویی جریان‌هایی از مسیحیت غربی با اسلام مهدوی تحلیل می‌کنند.
این یک نکته اساسی است:
اگر طرف مقابل، جنگ را صرفاً یک منازعه سیاسی نبیند، ما نیز نباید در تحلیل رفتار او فقط به میز مذاکره و معادلات دیپلماتیک خیره بمانیم.
گاهی یک جمله، بیش از صدها صفحه سند سیاسی، نوع نگاه یک جریان را آشکار می‌کند.
و این بار جمله بسیار صریح است:
«خدایا منو به جنگ اسلام‌گرایان بفرست!