غریب‌آبادی: تأسیسات تحت پادمان را بمباران کردید؛ در شورای امنیت هم نمی‌توانید کاری از پیش ببرید

به گزارش بولتن نیوز، معاون حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه در واکنشی صریح به تصویب قطعنامه علیه برنامه هسته‌ای کشورمان، غرب را متهم کرد که ابتدا با حمله به تأسیسات تحت پادمان، روند عادی راستی‌آزمایی را مختل کرده و اکنون می‌کوشد پیامد همان وضعیت را به ابزاری برای فشار سیاسی بر ایران تبدیل کند؛ موضعی که از منظر دیپلماتیک، تلاش تهران برای انتقال بحث از «میزان همکاری ایران» به «مسئولیت ایجادکنندگان وضعیت موجود» محسوب می‌شود.

کاظم غریب‌آبادی، معاون حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه، در واکنش به تصویب قطعنامه علیه ایران در شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، به تناقض موجود در رفتار بانیان این قطعنامه اشاره کرد.
وی نوشت:
«به تأسیسات هسته‌ای تحت پادمان ایران حمله می‌کنند، روند عادی راستی‌آزمایی را مختل می‌کنند و بعد همان اختلال را دستاویز صدور قطعنامه در شورای حکام قرار می‌دهند. با این فضاسازی‌ها نه می‌توانید شکست سیاست‌ها و اقدامات خود را جبران کنید و نه می‌توانید در شورای امنیت کاری از پیش ببرید.»
قطعنامه ارائه‌شده از سوی آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان امروز در شورای حکام ۳۵ عضوی آژانس با ۲۳ رأی موافق تصویب شد؛ چین، روسیه و نیجر به آن رأی منفی دادند و هشت کشور نیز رأی ممتنع دادند. این قطعنامه از مدیرکل آژانس می‌خواهد اسناد مربوط به پرونده ایران را به شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل ارسال کند. �
AP News
یک پرسش حقوقی؛ چه کسی وضعیت موجود را ایجاد کرد؟
اهمیت سخنان غریب‌آبادی در این است که تهران می‌کوشد یک پرسش اساسی را وارد متن منازعه هسته‌ای کند: آیا می‌توان پیامدهای ناشی از حمله به تأسیسات هسته‌ای را از خودِ حمله جدا کرد و سپس اختلال ایجادشده در فرآیند نظارت را علیه کشوری به کار گرفت که تأسیساتش هدف قرار گرفته است؟
غریب‌آبادی پیش‌تر نیز همین استدلال را مطرح کرده و گفته بود آژانس نمی‌تواند آثار حمله نظامی را گزارش کند، از مسئولیت عاملان آن عبور کند و سپس از ایران بخواهد هزینه فنی و سیاسی وضعیت ایجادشده را بپردازد. �
آناdolوا آژانسی
انتقال پرونده به نیویورک؛ پایان دیپلماسی یا آغاز مرحله‌ای دیگر؟
از منظر دیپلماتیک، ارسال موضوع ایران به شورای امنیت بدون اهمیت نیست و نباید آن را صرفاً اقدامی نمادین تلقی کرد. شورای امنیت از اختیارات حقوقی و سیاسی گسترده‌تری نسبت به شورای حکام برخوردار است.
اما میان «طرح پرونده در شورای امنیت» و «توانایی شورای امنیت برای تصویب اقدام الزام‌آور تازه علیه ایران» تفاوت مهمی وجود دارد.
روسیه و چین که امروز در شورای حکام با قطعنامه مخالفت کردند، هر دو عضو دائم شورای امنیت و دارای حق وتو هستند؛ مسئله‌ای که می‌تواند محاسبات آمریکا و سه کشور اروپایی را در مرحله بعد به‌مراتب پیچیده‌تر کند. �
AP News +۱
پیام تهران؛ فشار سیاسی جای دیپلماسی را نمی‌گیرد
از این منظر، عبارت صریح غریب‌آبادی مبنی بر اینکه «در شورای امنیت نیز نمی‌توانید کاری از پیش ببرید»، صرفاً یک واکنش رسانه‌ای نیست؛ بلکه می‌توان آن را بخشی از پیام بازدارنده دیپلماتیک تهران دانست: اگر غرب تصور می‌کند انتقال پرونده از وین به نیویورک الزاماً موازنه را به سود آن تغییر خواهد داد، باید نقش روسیه و چین و پیچیدگی‌های حقوقی و سیاسی شورای امنیت را نیز در محاسبات خود وارد کند.
در عین حال، حفظ مسیر تعامل فنی با آژانس و جلوگیری از تبدیل اختلافات پادمانی به یک بحران سیاسی گسترده‌تر، همچنان یکی از مهم‌ترین ابزارهای ایران برای تقویت موضع حقوقی خود خواهد بود.
آنچه اکنون در برابر طرف‌های غربی قرار دارد، یک انتخاب روشن است: بازگشت پرونده هسته‌ای به مسیر فنی و دیپلماتیک یا ادامه قطعنامه‌سازی و انتقال مناقشه از وین به نیویورک؛ مسیری که الزاماً نتیجه‌ای را که بانیان قطعنامه انتظار دارند، برای آنان تضمین نمی‌کند.