آتش زدن پایگاه مالی آمریکا در تنگه هرمز

گروه اقتصادی: حماقت استراتژیک، وقتی خودش را نشان می‌دهد که یک ابرقدرت، متحدانش را به جای دشمنانش هدف بگیرد. دونالد ترامپ با آغاز جنگ مستقیم علیه ایران، شاید گمان می‌کرد که تنها تهران را در محاصره اقتصادی و نظامی قرار داده است؛ اما واقعیت تلخ این است که نخستین قربانی این «حماقت محاسبه‌شده»، ژاپن است؛ کشوری که ۱۰۰٪ نفت خود را وارد می‌کند و ۹۵٪ از آن پیش از این جنگ، از گذرگاه طلایی تنگه‌ی هرمز عبور می‌کرد. با بسته‌شدن این آبراه حیاتی، نه فقط خط تأمین انرژی توکیو پاره شد، بلکه تورم صعودی ژاپن که پیش از این هم افسارگسیخته بود، به سطحی هشداردهنده رسید.

به گزارش بولتن نیوز، اما فاجعه‌ی بزرگ‌تر در واکنش اقتصادی ژاپن نهفته است. دولت توکیو برای جلوگیری از جهش نرخ بهره و سقوط آزاد ین، مجبور شده بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه کند؛ هزینه‌ای که عمدتاً از طریق فروش اوراق قرضه‌ی خزانه‌داری آمریکا تأمین شده است. به عبارت روشن‌تر، جنگ‌افروزی ترامپ، متحد اصلی آسیایی آمریکا را وادار کرده تا دارایی‌های دلاری خود را به آتش بکشد تا ین را نجات دهد. این یعنی آمریکا، با دست‌های خود، یکی از بزرگ‌ترین خریداران اوراق قرضه‌اش را به فروشنده‌ای اجباری تبدیل کرده است.

نتیجه‌ی این بازی وارونه چیست؟ کاهش تقاضا برای اوراق خزانه، افزایش نرخ بهره‌ی بلندمدت در خود آمریکا، و در نهایت تضعیف پایه‌های نظام مالیِ مبتنی بر دلار. چه طنز تلخی که ترامپ برای «فشار حداکثری» بر ایران، در واقع فشار حداکثری را بر پشتوانه‌ی مالی کشور خودش و متحدان کلیدی‌اش وارد کرد. او می‌خواست تنگه‌ی هرمز را به گروگان بگیرد، اما ناخواسته مشتریان اوراق قرضه‌ی آمریکا را از بازار فراری داد.

این همان «خودزنی استراتژیک» است که تاریخ آن را با نام «جنگ‌های احمقانه» به یاد خواهد آورد؛ جنگی که نه ایران را زمین‌گیر کرد، نه امنیت اسرائیل را تأمین نمود، بلکه تنها میراثش، زخمی عمیق بر پیکر هژمونی مالی واشنگتن و متحدان آسیایی‌اش بود. تنگه‌ی هرمز این بار نه سوخت، که دلار را با خود غرق کرد.