سقف طول عمر انسان دیگر ۱۰۰ سال نیست؛ پژوهش تازه از مرز ۱۵۶ سال خبر می‌دهد

به گزارش بولتن نیوز، پژوهشی جدید نشان می‌دهد طول عمر انسان ممکن است بسیار بیشتر از آن چیزی باشد که پیش‌تر تصور می‌شد و تا ۱۵۶ سال هم برسد.

زندگی بیش از ۱۰۰ سال کلا پدیده‌ای نادر محسوب می‌شود و بسیاری از پژوهشگران هم مدت‌ها بر این باور بودند که حد نهایی‌ طول عمر انسان به‌طور طبیعی حدود ۱۲۲ سال است. این موضوعی در پژوهش منتشرشده در سال ۲۰۲۱ در مجله آنکوساینس (Oncoscience) نیز مطرح شد. با این حال، پژوهشی جدید نشان می‌دهد که طول عمر انسان ممکن است بسیار بیشتر از آن چیزی باشد که قبلا تصور می‌شد.

به گزارش آپ‌ورتی، پژوهشگران روس در مقاله‌ای که ژوییه ۲۰۲۶ در نشریه ان‌پی‌جی ایجینگ (npj Aging) منتشر شد، این احتمال را مطرح کردند که انسان‌ها ممکن است ظرفیت زندگی تا ۱۵۶سالگی را داشته باشند.

اوگنی افیموف، ولاد فدوتوف و لئونید مالائف، پژوهشگران روس، در این تحقیق که بر اساس بررسی دی‌ان‌ای انسان و فرایند پیری بدن انجام شد، دریافتند یکی از سازوکارهای دخیل در پیری موسوم به جهش‌های سوماتیکی یا بدنی (somatic mutations) ممکن است کلید افزایش طول عمر انسان باشد.

جهش‌های سوماتیک به تغییراتی در دی‌ان‌ای گفته می‌شود که پس از تولد در سلول‌های بدن (به جز سلول‌های تولیدمثلی) اتفاق می‌افتند و می‌توانند به دلیل عوامل محیطی مانند تابش اشعه یو‌وی، تماس با مواد شیمیایی سرطان‌زا یا به دلیل خطاهای تصادفی هنگام تقسیم سلولی رخ دهند. این جهش‌ها در سلول‌های جنسی رخ نمی‌دهند و به نسل‌های بعدی منتقل نمی‌شوند و تاثیر آن‌ها معمولا محدود به بافت یا عضوی است که جهش آنجا اتفاق افتاده است. به همین دلیل به آن‌ها جهش‌های پیکری هم گفته می‌شود. این جهش‌ها با گذشت زمان و طی فرایند پیری نقش ایفا می‌کنند و گمان می‌رود یکی از عواملی باشند که طول عمر انسان را محدود می‌کنند.

در حال حاضر، هیچ درمانی وجود ندارد که بتواند آسیب‌های ناشی از این جهش‌ها را در سلول‌های انسان معکوس کند.

البته برخی اندام‌ها مانند کبد، می‌توانند سلول‌های خود را بازسازی و به جبران آثار جهش‌های سوماتیک کمک کنند، اما دو اندام حیاتی بدن یعنی مغز و قلب از چنین قابلیتی برخوردار نیستند، زیرا برخی اجزای آن‌ها، نورون‌ها در مغز و سلول‌های عضلانی قلب، به‌آسانی بازسازی نمی‌شوند.

 این یافته با داده‌های سازمان بهداشت جهانی که نشان می‌دهد بیماری‌های قلبی و زوال عقل از مهم‌ترین علل مرگ‌ومیر به شمار می‌روند، همخوانی دارد.

جردن وایس، استادیار و پژوهشگر حوزه سالمندی در دانشکده پزشکی گروسمن دانشگاه نیویورک، به نیوزویک گفت: «بیماری‌هایی مانند زوال عقل و نارسایی قلبی که امکان زندگی مستقل و سالم را از افراد می‌گیرند، دقیقا بیشترین فشار را بر بافت‌هایی وارد می‌کنند که قابلیت بازسازی ندارند. بنابراین فاصله میان طول عمر افراد و مدتی که سالم می‌مانند، حاصل یک اختلال عمومی در سراسر بدن نیست، بلکه عمدتا در اندام‌هایی ایجاد می‌شود که برای جایگزین کردن سلول‌های فرسوده خود، راهی ندارند.»