"ارشاد" به ضرب و زور کتک!

زمستان 1363 - تهران

اولین روز‎های دی ماه زمستان سرد و برفی سال 1363 بود که متأسفانه مجبور شدم از جبهه دل بکنم. یعنی یکی از تلخ‎ترین ایام و بدترین تصميمات دوران زندگی به‎خصوص دوران جنگ بود. نمی‎دانم چی شد که درخواست کردم بروم به «گشت امر به معروف و نهی از منکر.»

چند وقتی بود که این گشت در سطح شهر تهران راه افتاده بود. یک ماشین نیسان پاترول سفید رنگ که چهار سرنشین مرد مسلح به مسلسل «ام. پی. 5» در آن می‎نشستند و چهار سرنشین زن هم در پیکانی سفید رنگ پشت سر آنان در شهر می‎چرخیدند و به ارشاد و هدایت مردم و البته بیشتر زنان می‎پرداختند. مثلا اگر دختری موهایش بیرون بود، خواهران جلو می‎رفتند و به او تذکر می‎دادند. این‎که او با گذشتن از مقابل ما دوباره به همان وضع درمی آمد، به ما ربطی نداشت! مهم این بود که جلوی ما آرایش نداشته باشد و موهایش بیرون نباشد!

بعضی‎ها که از این گشت دل خوشی نداشتند، آن را به نام «گشت نکیر و منکر» معرفی می‎کردند. بین خودمان هم نام گشت را خلاصه کرده و می‎گفتیم «گشت منکرات.»

همان اول که با فرمانده عملیات روبه‎رو شدم، چهره‎اش به دلم نشست. مرد درشت اندامی بود با کله‎ای نسبتا بی‎مو، ریشی مشکی و بلند. جالب‎تر از همه این بود که بر بالای آرم مخملی کمیته که بر روي جیب سمت چپ لباس سبزش داشت، آرم آبی خوش رنگ سپاه پاسداران را نصب کرده بود. آن‎طور که بچه‎ها و خودش بعدا گفتند، بسیاری از مسئولین کمیته به او گیر داده بودند که آرم سپاه را از لباسش بردارد، ولی محکم روی حرفش ایستاده بود و آن را برنمی داشت و می‎گفت:

«من کمیته‎ای هستم، درست؛ ولی سپاه عشق منه و به هیچ وجه این آرم را از روی قلبم برنمی دارم.»

 هر روز صبح که بسم الله می‎گفتیم و از زیر قرآن رد می‎شدیم تا برویم گشت، حاج جواد توصیه‎‎هایی می‎کرد. البته طی مدتی که آن‎جا بودم، توصیه‎‎های او برایم تکراری شده بود که یک‎بار همین را به خودش گفتم و جواب جالبی گرفتم!

برادر عزیز جواد حاج خداکرم به همه نیرو‎ها توصیه می‎کرد:

«به هیچ وجه من الوجوه با مردم با روی اخمو و تند برخورد نکنید. نسبت به همه ولو با زننده‎ترین قیافه و ظاهر، احترام و ادب داشته باشید. اصلا و اصلا با کسی درگیر نشید. قرار هم نیست چنین چیزی پیش بیاد. مگه ما جنگ داریم؟ وظیفه ما فقط امر به معروف و نهی از منکره و بس. برخورد و مقابله و کار‎های دیگه، وظیفه قوه قضاییه است. پس خوب حواستون باشه خدای ناکرده دست روی کسی بلند نکنید که حق الناسه.»

وقتی گفتم:

« حاجی جون، شما هر روز داری اینارو می‎گی، خب بچه‎ها متوجه شدن و توی مخشون رفته...»

خندید، بر شانه‎ام زد و گفت:

«عزیز من، مگه وظیفه ما امر به معروف و نهی از منکر نیست؟ خب اول باید از خودمون شروع کنیم. مگه ما هر روز توی تلویزیون و مطبوعات، معروف و منکر رو هزاران بار برای مردم تذکر نمی‎دیم؟ پس چرا شما هر روز راه می‎افتید توی خیابون، جلوی مردم رو می‎گیرید و مشکلات ظاهری و اخلاقی اونارو بهشون تذکر می‎دید؟ منم وظیفه‎ام اینه که هر روز به شما تذکر بدم و یادآوری کنم که یه وقت خدای ناکرده، وظیفه شرعی یادتون نره و دست روی مردم بلند نکنید. چون با زدن و بگیر و ببند، نمی‎شه امر به معروف و نهی از منکر کرد.»

راست می‎گفت. اون قدر روی اخلاق و برخورد خوب و زیبا با مردم تأکید داشت که بین نیرو‎ها و به‎خصوص خواهر‎ها که وظیفه شون حساس‎تر بود و مستقیم با زن‎ها و دختر‎ها برخورد می‎کردند، چندتایی زبان انگلیسی هم بلد بودند و یکی دوبار هم پیش اومد که با مسافرین خارجی رو‎در‎رو شدند و آن‎ها کلی از اخلاق قشنگ این‎ها خوش‎شون اومده بود.

 «جواد حاج خداکرم» متولد 11 آذر 1334 در تهران فرمانده عملیات منکرات، بعد‎ها فرمانده ناحیه انتظامی قم شد و سرانجام روز 25 آبان 1376 درحالی که فرماندهی ناحیه انتظامی سیستان و بلوچستان را برعهده داشت، مظلومانه به دست اشرار در زابل به شهادت رسید.

 شهریور 1385 - مدینه النبی (قبرستان بقیع)

از صبح زود چند تایی مرد بداخلاق سبیل تراشیده ولی ریش بلند وهابی که چفیه قرمز (درست مثل بعثی‎‎های عراقی در زمان جنگ) روی سرشون انداخته بودند، روی لبه‎‎های سنگی قبرستان بقیع و به‎خصوص مزار غریب و مظلوم ائمه معصومین (علیهم‎السلام) و آن‎جا که گفته می‎شد مزار بی‎بی دوعالم فاطمه زهرا (سلام‎الله‎علیها) است می‎ایستادند. اگر زائری چه ایرانی و چه غیرایرانی، نسبت به مزار ائمه اظهار ادب و احترام می‎کرد؛ اگر زائري دست بر سینه بگذارد و کمی خم مي‎شد تا زیر لب ذکری بگوید؛ آن‎ها که اکثرا افغانی و یا تاجیک بودند و کاملا فارسی حرف می‎زدند، با پرخاش و حرف‎‎های زننده و تند به مقابله برمی‌خاستند. اگر کتاب کوچک دعا دست زائري بود که دیگر واویلا داشت.

از همان جا اشاره می‎کرد و چند پلیس باتوم به دست می‎ریختند سر زائر بیچاره و کشان کشان او را به مکانی در زیر محوطه قبرستان بقیع می‎بردند؛ مکانی با راهرویی دراز که بر سر در آن تابلویی با مضمون «اداره امر به معروف و نهی از منکر» نصب شده بود؛ و صد البته صدوهشتاد درجه با اداره امر به معروف و نهی از منکر ما فاصله داشت!

یک روحانی وهابی تندرو می‎آمد و همان جا برای خودش حکم صادر می‎کرد. اول با باتوم به‎جان زائر می‎افتادند و بعد از این‎که به ضرب و زور کتک خوب ارشادش کردند، چند تایی کتاب از دروس وهابی در رد عقاید شیعه - که توسط همان اداره امر به معروف و نهی از منکر به فارسی چاپ شده بود - به فرد مضروب می‎دادند و با لگد از اداره می‎انداختند بیرون. پلیس‎ها که در خدمت روحانیون وهابی تندرو بودند، ضمن اظهار خوشحالي از انجام وظیفه شرعی و دینی مثلا امر به معروف و نهی از منکر خود، سیگاری چاق کرده، قهوه‎ای عربی نوش‎جان می‎کردند و منتظر نفر بعدی می‎نشستند تا ارشادش کنند!

اردیبهشت 1391 - تهران خودمان

وقتی به سخنان امام و آقا نگاه می‎کنم، می‎بینم یک جا وجود ندارد که ملت ایران را بد بدانند و یا آن‎ها را به دسته، قوم، طایفه، بخش و گروه تقسیم کرده و حساب یکی را از دیگری جدا کنند. امام که همواره مردم ایران را ملت خوبی می‎دانست که زمان امام حسین (علیه‎السلام) هم وجود نداشتند. آقا هم همیشه بر خوبی ملت تأکید دارد و صدالبته منظور ایشان از ملت، نه فقط من و توی حزب‎اللهی دوآتشه جبهه رفته نماز جمعه برو است و بس!

هفتاد و پنج میلیون جمعیت با ادیان، اقوام و طوایف مختلف و مهم‎تر از آن، با اعتقادات و نگرش‎‎های خاص، همین ملت ایران را تشکيل می‎دهند که آقا این همه از خوبی آنان تعریف می‎کند. خود ما هم پز روشن بینی و بصیرت همین ملت را در مقابل ملت‎‎هایی که در برابر ظلم دیکتاتور‎هایی چون صدام، بن علی، آل سعود، آل خلیفه و مبارک سر خم می‎کردند و ظلم را تحمل می‎کردند، می‎دهیم.

 آقا هیچ‎وقت در کلامش ملت ایران را به حزب‎اللهی و غیر حزب‎اللهی تقسیم نکرده است. وقتی ایشان ملت را به شرکت در انتخابات توصیه می‎کنند، همه را دعوت مي‌كنند نتیجه‎اش را در صحنه‎‎های حماسی انتخابات گذشته مجلس دیدیم؛ تازه آن حداقلی که صدا و سیما قادر به پخش آن بود!

در راهپیمایی‎‎های روز قدس و 22 بهمن و از آن‎ها مهم‎تر روز حماسه عظیم 9 دی 1388 همگان به چشم دیدند که همین ملت، با وجود تفاوت‎‎های نگرشی و به خصوص ظاهری! چگونه در کنار هم و دوشادوش یکدیگر، در دفاع از ولایت و نظام جمهوری اسلامی به صحنه آمدند. چه بسا همان دختران جوان که امروز در کوچه و خیابان به کمین‎شان می‎نشینیم تا یقه‎شان را به‎خاطر چند تار موی بیرون افتاده بگیریم، همان روز 9 دی غیرتمندانه در خیابان انقلاب آمدند؛ فریاد دفاع از ولایت سر دادند و خیلی بيشتر از امثال ما غیرت به خرج دادند.

چون آن‎ها که دوربین‎‎های عکاسان و فیلم‎برداران با تعجب فراوان شکارشان می‎کرد، خود به خوبی واقف بودند که حضورشان در این جمع، باعث خواهد شد تا مورد طعن و تمسخر عده‎ای قرار بگیرند؛ ولی همه این‎ها را به‎ جان خریدند و پای دفاع از ولایت در برابر کسانی که دیروز ریش‎شان از ما بلندتر بود و ادعایشان گوش فلک را کر می‎کرد و چه بسا القاب دکتر، مهندس، سردار و شهردار هم از انقلاب به غنیمت برده بودند، ایستادند.

آن روز همه ما احساس غرور کردیم که همینان بصیرت یافته و حق را از ناحق تشخیص داده‎اند و امیدوار شدیم که به همین بهانه، بیشتر با حقایق دین آشنا شوند و انشاءالله در آینده شاهد تصاویر مثبت، دلچسب و زیباتری از همینان باشیم.

 9 دی گذشت. انتخابات مجلس هم با آن همه تصاویری که سیما از حضور همانان و سخنان حماسی اکثرشان پخش کرد، گذشت؛ سخنانی که بسیاری از غنیمت‎خواران انقلاب که کفتارصفتانه از ثمرات انقلاب و خون شهدا خوردند و امروز دختر و پسر نازنازی‎شان - سارا و دارای بابا جون - فرنگ را بر ایران ترجیح داده و در آغوش غرب قرار گرفته‎اند، نه گفتند و نه دیگر توان بر زبان آوردن دارند! آن بچه‎ها، به خیال خام بابای خویش، رفتند تا درس بخوانند و دکتر و مهندس شوند و روزی به درد این ملت بخورند! زهی خیال باطل. کدام آقازاده فرنگ چپیده را دیده اید که هدف و نیتش خدمت به ملت باشد؟ البته تجارت، بیزینس و حقوق ماهی 14 میلیون تومان در آکسفورد جای خود دارد!

 اصلا می‎دونید چیه؟ بگین این جوگیر شده و از این حرفا! عیبی نداره.

برای من تک تک ملت ایران، مسلمان و غیرمسلمان، حزب‎اللهی و غیر حزب‎اللهی، بی‎حجاب و باحجاب، سوسول و غیرسوسول، که شرافتمندانه زندگی خود را در همین آب و خاک گذرانده‎ و به دیگران خدمت می‎کنند، شرف دارند به حضراتی که با تکیه بر سابقه زندان قبل از انقلاب خویش و چهار تا مثلا خدمت بعد از انقلاب، دیگر ایران را جای خوبی بر‎ای زندگی تشخیص نداده و بچه‎‎های‎شان را فرستاده‎اند آن ور آب، و برخی نیز خود مفتخرانه تابعیت انگلیس اخذ کرده‎اند!

 راستی اگر بنا بر نهی از منکر باشد، این‎که برخی مسئولین مملکتی در پست‎‎های مهم و حتی کاندیدای ریاست‎جمهوری، در مقاطعی تابعیت دولت فخیمه بریتانیای کبیر! را داشته و يا دارند، مهم‎تر است یا تار موی بیرون از روسري دخترک جوانی که تا امروز همین سیمای خودمان برايش ترویج کرده است.

 همه داستان از خیلی وقت پیش شروع شد. از وقتی که در خیابان شاهد برخورد‎هایی به نام نهی از منکر با جوان‎ها بودم. در نمایشگاه کتاب تهران که بزرگ‎ترین رويداد فرهنگی کشور محسوب می‎شود، متأسفانه شاهد حضور انبوه و فشرده گشت‎‎های مختلف به‎عنوان و با بهانه «ارشاد» بودم؛ و از همه بدتر، تصویر دخترکی که بر روي زمین انداخته شده و... حتی دلم نیامد – بله شما بگید جرأت نکردم – عکس او را بگذارم که مظلومانه بر روي زمین انداخته شده بود.

 با دیدن آن عکس، رگ غیرتم بدجوری تکان خورد و احساس بی‎غیرتی کردم. یک آن با خودم گفتم:

«آن روز که برای دفاع از اسلام، انقلاب و ملت ایران به جبهه رفتیم، شهید دادیم و تیر و ترکش خوردیم، مسلمان و مسیحی، یهودی و زرتشتی، شیعه و سنی و بی‎حجاب و باحجاب، تعیین نکردیم! همه را به یک چشم ديديم هموطن و ناموس خویش دانستیم و در راه دفاع از آن‎ها، جان خویش بر کف گرفتیم.»

 تا این‎که چندی پیش شنیدم در ایستگاه متروی سرسبز تهران، دختر جوانی را به‎دلیل حجاب نادرستش گرفته‎اند. مثل همیشه هم با عزیزم، جونم و دختر گلم، طرف را تا خودروی ون ارشاد کشانده و در مقابل چشمان متعجب و عصبانی همین ملت ایران، بر سرش ریخته و جلوی دیدگان همه، او را به باد کتک گرفته‎اند که چرا به زبان خوش، سوار نشده است؟!

 از فرمانده محترم نیروی انتظامی این سؤالات را دارم:

  آیا در هر کدام از گشت‎‎های امر به معروف و نهی از منکر، مقام قضایی حضور دارد و در همان لحظه، افراد را محاکمه کرده و حکم صادر می‎کند؟

  آیا مأموران امر به معروف و نهی از منکر، حکم قضایی برای اجرای حدود شرعی دارند؟

  و به راستی، آيا کتک زدن دختری جوان توسط دو مأمور چادری، جزء حدود شرعی محسوب می‎شود؟

 سردار!

واقعا فکر می‎کنی با این عمل چه در مقابل دیدگان مردم و چه در خفا، چند درصد مردم جذب اسلام شده و دل به احکام دین می‎سپارند؟

اگر با گوش جان بشنوی، مطمئنا لعن و نفرین‎‎های شاهدین و اهانت‎شان به نظام را خواهی شنید.

واقعا اگر ما نخواهیم کسی این‎گونه دیگران را به اسلام دعوت کند، باید چه کنیم؟

حاج خداکرم کجایی؟!

می دونم داری از اون بالا بالا‎ها بر بی‎غیرتی من می‎خندی! بخند که دنیا داره بهمون می‎خنده  

مجله پنجره ـ  حمید داودآبادی