"و مکروا و مکرالله، والله خیر الماکرین"

گروه اجتماعی: برخی صحنه‌ها از نگاه دوربین‌ها جا می‌مانند، اما نه از حافظه‌ی مردمی که حقیقت را می‌شناسند. در روزهایی که گمان می‌رفت گرمای هوا تنها دغدغه‌ی کشور است، حرارتی دیگر از جایی دیگر برخاست؛ حرارتی که نه از آفتاب، که از اتاق‌های فکر برخاست. طرحی در سکوت، در سایه، و در روزی که امید پاسخ از هیچ اداره‌ای نمی‌رفت.

به گزارش بولتن نیوز آری، در روز تعطیل، نمایشی طراحی شد؛ بی‌سروصدا، با نقشی از پیش تعیین‌شده، و با تلاش برای آن‌که پرده‌اش تا شنبه پایین نیفتد. اما انگار حساب یک چیز را نکرده بودند: این‌که چراغ رسانه با وزش تندباد خاموش نمی‌شود. صدای حقیقت، هرچند در قفس، باز هم شنیده می‌شود.

ما اهل نام بردن نیستیم، اما نشانه‌ها را خوب می‌شناسیم. اهل تهمت نیستیم، اما ردپاها را می‌بینیم. آنان‌که با ژست قانون، قانون را به بازی گرفتند، شاید باید این جمله را بار دیگر مرور کنند: «مکروا و مکرالله...»

در این سه روز، زخم خوردیم، اما خم نشدیم. خانواده‌ای به‌ناحق تلخ‌ترین ساعات را گذراند، اما شرمنده نشد. برعکس، آن‌که در پی تحقیر بود، خود در آئینه‌ی افکار عمومی عریان شد.

جناب آقای وکیل!
شاید در دادگاه‌ها بتوان از قانون تفسیرهای متفاوت ارائه داد، اما وجدان عمومی جامعه، تفسیرش ساده است:
حق، حق است. ظلم، ظلم است. و رسانه، تا زمانی که زنده است، فریاد می‌زند.

ما نه با کینه می‌نویسیم، نه با ترس. فقط می‌خواهیم یادآوری کنیم که پرونده‌ی این اتفاق، شاید در بایگانی بسته شود، اما در حافظه‌ی ما و مردم، باز خواهد ماند.

پس، این چند خط را نه شکایت بدانید و نه تهدید؛ فقط یادداشتی است برای آن‌هایی که فکر می‌کنند همیشه در سایه می‌توان ماند...