قهوه ترک پیش پای مذاکرات: در استانبول چه گذشت؟

گروه بین الملل: پس از برگزاری اولین نشست تهران با تروئیکای اروپایی در استانبول و مذاکرات آنها پیرامون پرونده هسته ای تهران یا بطور خاص زنده نگه داشتن برجام و تهدیدات مبتنی فعال سازی مکانیسم ماشه، از جمله مواردی که در عرصه رسانه ای مطرح می شود چگونگی مواجهه طرفین با هم از یکسو، نتایج گفتگوها و تداوم آنها از سوی دیگر می باشد.

به گزارش بولتن نیوز،در واقع با توجه به اینکه اخبار چندانی از تبادل نظرات و پیشنهادات میان طرفین در این نشست رسانه ای نشده است هر آنچه در این باره وجود دارد و مبنای تحلیل هاست حدس و گمان ها و اشارات جسته و گریخته و پراکنده ای ست که از سوی مقامات مسئول در کشورهای مربوطه در این باره رسانه ای شده است.

با این حال بنا بر فرضیات تحلیلی و بر اساس گمانه زنی ها در این باره، به نظر می رسد توافق اولیه میان تهران و E3(۳ کشور اروپایی) در وهله اول شامل توافق در ارتباط با کلیات مذاکره و سپس تداوم مذاکرات میان طرفین در دورهای بعدی ست.

از این رو با توجه به اصل توافق اولیه که در سطر فوق بدان اشاره شد نکته قابل توجه در این باره پرسش یا پرسش هایی ست که باید پاسخ آنها را رویه ها و رویکردها و رهیافت های مذاکراتی طرف ها جستجو کرد. پرسش هایی از این قبیل که مبنای این توافق اولیه چه شرط و شروطی بوده که مورد پذیرش دو سوی میز مذاکره قرار گرفته است؟ به عبارت بهتر مبنا و اصل رضایت میان طرفین چه سنخی از شرط و مطالبات بوده است که اولا اروپا از موضع تهدید تهران به فعال سازی مکانیسم ماشه عدول کرده و
ثانیا تهران در این رابطه کدام خطوط را به عنوان خطوط قرمز و خاکستری در نظر گرفته است؟

قابل ذکر است اینکه طرفین نسبت که موارد حساس در پرونده مذکور مانند غنی سازی، حضور بازرسان و ... به دیدگاه مشترک ولو ناچیز رسیده اند موضوعی بدیهی و روشن است اما اصل امتیاز خواهی و امتیازدهی برای دو سوی مذاکره موردی می باشد که اطلاعات چندانی درباره آن وجود ندارد و هر آنچه در این باره وجود دارد بر مبنای حدسیات تحلیلی ست.

خلاصه اینکه که دورنمای مذاکرات میان تهران و E3 را در شرایط موجود نباید چندان روشن و هموار دید؛ چون که بلاشک اروپاییان در این مذاکرات علاوه بر مطالبات قاره ای، نماینده بخشی از مطالبات واشنگتن نیز هستند و همین امر روند و ماهیت مذاکرات ابهام آلود و نامتناسب خواهد کرد.