جلسه پاسخ به سؤالات بود و من مسئول پاسخگویى به سؤالات.
سؤال اوّل مطرح شد، گفتم: بلد نیستم. سؤال دوّم؛ بلد نیستم. سؤال سوّم؛ بلد نیستم. تا بیست سؤال کردند؛ بلد نبودم، گفتم: بلد نیستم.
گفتند: مگر اسم جلسه پاسخ به سؤالات نیست؟
گفتم: پاسخ به سؤالاتى که بلدم. خوب اینها را بلد نیستم. خداحافظى کرده، سالن را ترک کردم.
مردم به هم نگاه کردند و از سالن به خیابان ریختند و دور من جمع شدند و یکى یکى مرا بوسیدند. مىگفتند: عجب شیخى!
صاف مىگوید بلد نیستم!
امیدواریم دیگران هم از آقای قرائتی بیاموزند و چون کش شلوارشان جایی گیر کرد فکر نکنند همه جیز را بلدند و کمی هم به مدبران زیر دست خود فرصت بدهند شاید کارها راحت تر حل شود و گره از کار مردم هم باز شد. به خدا جای دوری نمی رود.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com