پیام درست به روسیه داده شود

گروه بین الملل: عکس یادگاری لاوروف با شیخ‌نشینان حاشیه خلیج‌فارس و حمایت از ارجاع ادعای امارات به دیوان بین‌المللی لاهه در تیرماه سال جاری مجددا در روزهای اخیر در مراکش تکرار شد با وجود آنکه می‌دانست برای تهران حساسیت‌برانگیز خواهد شد.

به گزارش بولتن نیوز به نقل از صبح نو، درحالی‌که کشورهای عربی مانند کبک سر خود را زیر برف کرده و نسبت به اشغالگری قسمتی از خاک مردم عرب بی‌تفاوت هستند و در برابر جنایت‌های رژیم اشغالگر در پاکسازی قوی و کشتار فلسطینیان چشمان خود را بسته‌اند، چشم به جزایر کوچک ایرانی دوخته‌اند و در بیانیه‌های متعدد و به جای محکوم کردن اشغالگری رژیم اسرائیل، از مناقشه‌ای خیالی صحبت کرده و به دنبال حل این مناقشه از طریق مذاکرات دوجانبه یا دیوان بین‌المللی دادگستری هستند. جزایری که تعلق ابدی به ایران داشته و صدور این‌گونه بیانیه‌ها با روابط دوستانه ایران و همسایگان مغایرت دارد. جزایر سه‌گانه خلیج‌فارس در سال ۱۹۴۸ م / ۱۳۲۷ ش. به‌طور کامل تحت اشغال امپراتوری بریتانیا به‌عنوان قیم رسمی امارات متصالحه درآمد؛ اما تا سال ۱۳۵۰ هیچ‌یک از دولت‌های وقت ایران این اشغال را نپذیرفتند. سپس به دنبال مذاکرات طولانی با دولت انگلستان، حاکمیت ایران بر جزایر اعاده شد و در آذرماه سال 1350 نیروهای ایرانی به جزایر تنب بزرگ و کوچک اعزام شدند و پرچم ایران بر روی نوک کوه حلوا، مرتفع‌ترین نقطه جزیره ابوموسی برافراشته شد. حال سوال مهم این است که با وجود اعتراضات ایران و عذرخواهی مقامات روسی در تیرماه سال جاری، چرا روسیه بار دیگر از ادعای امارات درباره جزایر سه‌گانه حمایت کرده است؟ شاید اگر دستگاه دیپلماسی در اشتباه اول جدی‌تر برخورد می‌کرد، امروز روسیه جرأت نمی‌کرد خطای خود را مجددا تکرار کند. روسیه باید بداند ایران کارت بازی این کشور نیست که برای تحقق منافعش، آن را هر جا که دوست داشت خرج کند. اگر این دولت نیز سیاست توازن در سیاست خارجی را در پیش می‌گرفت، امروز روسیه به خود اجازه نمی‌داد چنین سیاستی را در قبال کشورمان در پیش گیرد.

روسیه باید بداند ایران که در برابر غرب توانسته خود را بی‌نیاز از هژمونی آمریکا و متحدانش کند و سیاست خصمانه همراه با فشار و تحریم آنها را مدیریت کرده و از لحاظ اقتصادی از وابستگی‌های خود بکاهد، به‌کارگیری چنین سیاستی نسبت به شرق برایش آسان‌تر خواهد بود. بنابراین قدرت‌های شرقی نیز باید بدانند راه رسیدن به هر هدف و منافعی در غرب آسیا، از سوی ایران است و اگر این اهداف بدون در نظر گرفتن منافع ایران و یا عبور از خط قرمزهای کشورمان نقطه‌گذاری شده باشد، دستیابی به آن غیرممکن خواهد بود. همچنان‌که ایران توانسته است دستیابی غرب به‌ویژه آمریکا در خاورمیانه به منافعشان را دور از دسترس کند. ایران روی تمامیت ارضی و استقلال خود با هیچ طرفی شوخی ندارد، همان‌گونه که در ضدیت با استکبار غرب اهل مسامحه نیست. دستگاه دیپلماسی نیز باید مسیر «استراتژی ریسک‌زدایی» در رابطه با روسیه را در پیش بگیرد تا از تغییر رفتارهای این همسایه شمالی خود آسیب نبیند و با اتخاذ «سیاست موازنه»، اجازه بازی با کارت ایران را به هیچ‌یک از قدرت‌ها ندهد تا بتواند جایگاه خود را به‌عنوان یک قدرت نوظهور در نظم جدید منطقه‌ای و جهانی تثبیت کند.