گروه فرهنگی: با فیلم «برادران لیلا» با روایت تک خطی و یکنواخت از جامعه به همراه سیاه نمایی های مفرطی که دارد عملاً یک فیلم پرحاشیه محسوب می شود؛ بهر حال آنچه این فیلم را مورد تقدیر جشنواره های خارجی قرار داد سیاه نمایی و حواشی آن است. اگرچه کارگردان های ایرانی در طول سال های گذشته مسیر موفقیت در جشنواره های فیلم در سطح بین المللی را سیاه نمایی از اوضاع اجتماعی و شغلی و ... ایران می دانند و با بزرگ نمایی از آنها به مراحل پایانی داوری ها راه یابند و از قضا نیز موفق بوده اند اما نکته قابل توجه درباره برادران لیلا این است که این فیلم با توجه به غلظت سیاه نمایی هایی که در طول سناریو نویسی و سکانس های آن وجود دارد بیش از آن که یک اثر هنری به شمار آید یک بیانیه و شعارسیاسی و ضد امنیتی است.
به گزارش بولتن نیوز، با این وجود دغدغه این یادداشت بازخوانی روایی سرایی سیر داستان تصنعی این فیلم نیست بلکه آنچه موجب نگارش این یادداشت شده اکران این فیلم شبه هنری بصورت غیرقانونی و بدون مجوزهای رسمی در محوطه عمومی باغ سفارت ایتالیا در تهران می باشد که مورد تقدیر سفیر ایتالیا نیز قرار گرفته و در توئیتی از عوامل آن و سیر داستان تشکر و قدرانی کرده است.
فارغ از اینکه کارکرد سفارتخانه ها در هر کشور براساس پروتکل های موجود و شناخته شده، مشخص می باشد و سفارتخانه هر کشوری در کشور میزبان باید به حاکمیت آن احترام بگذارد و مطابق قوانین عمل کند نکته قابل توجه در این باره، سکوت نهادهای نظارتی در این باره می باشد. در واقع آنچه مفروض بنیادین این ماجراست اول پاسخ خواهی از سفیر ایتالیا در این باره می باشد و ثانیاً جستجو و تحقیقی درباره نقش نهاهای نظارتی در ارتباط با وقوع این رویداد است.
اینکه با مضامینی چون هنر سفارتی و نفوذ فرهنگی از طریق سفارت یک کشور با اکران یک فیلم بدون مجوز داخلی تلاش می شود وابستگی فرهنگی براساس نفوذ و شبکه سازی اتفاق بیافتد موضوع تازه ای نیست که بخواهیم در رابطه با آن مطلبی بنویسیم. اما اینکه سفیر یک کشوری در ایران به این نتیجه رسیده که قاعده و قانونی وجود ندارد و هر کاری را می تواند بدون مجوز رسمی انجام دهد مایه تأسف و نگرانی ست. پرسش این است که وزارت خارجه با آن عریض و طویلی و این همه ادعا کجای این اتفاق قرار دارد؟ چندبار دیگر باید شبیه این چنین مواردی در ایران رخ دهد تا وزارت خارجه به خودش بیاید؟ آیا وزارت خارجه و اداره آن هنوز در ید باند نیویورکی هاست؟ آیا کار وزارت خارجه فقط تکذیب و تأیید است؟ آیا وزارت خارجه و مدیران آن درکی از منافع ملی دارند؟ آیا به نظر مدیران وزارت خارجه، این وزاراتخانه با این انفعال و سبک مضحک مدیریتی به عنوان ویترین سیاسی ایران در عرصه سیاست خارجی، مورد تمسخر نیستند؟
از سوی دیگر نقد دیگر در این باره متوجه قوه قضائیه می باشد که چرا دستگاه قضا در ارتباط با این فیلم و سازندگان آن که این همه سیاهه نویسی و سیاه نمایی کرده اند واکنشی نداشته و حتی نسبت به آن طرح سوال نکرده است؟ آیا فیلم سازی با این همه سرهم بندی و بازنمایی دروغین از شرایط و احوال ایران از طریق سوژه هایی چون کارگران، پدرسالاری، زنان، شعار سازی های اعتراضی، فراکتال کردن شیوه مدیریتی در ایران و وجه تطبیقی دادن به آن از طریق نمایش اداره یک خانواده با ساختار سیاسی حاکم، از نظر متولیان عدلیه جرم از نوع امنیتی آن محسوب نمی شود؟
از این رو خلاصه و کوتاه باید گفت که منتظر پاسخ هایتان هستیم؛ از نظر همه در ارتباط با اکران فیلم برادران لیلا در محوط باغ عمومی سفارت ایتالیا، باید همه نهادها مربوطه پاسخگو باشند که وزارت جارجه و دستگاه قضا در صدر پاسخگویی هستند.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com