وقتی سطل آشغال پر شد

ـ جوابت که آره بود.

ـ از کجا می‌دونستی؟ شایدم نه بود.

ـ دیدیم که آره بود.

ـ نه دیگه نامردی نکن؛ اون موقع که نمی‌دونستی جوابم چی بود! اصلاً همیشه همین‌جور حال آدمو می‌گیری.

ـ خب حالا!

ـ اولین ولنتاین من و تو بود. یادته؟

ـ مگه میشه نباشه؟

ـ بسته‌بندی خوشگلی داشت. یه جعبه کوچولوی صورتی که با یه روبان پهن قرمز محکم شده بود. یکی دوتا ستاره نقره‌ای هم داشت. سلیقه خودت بود؟

ـ پـ نه پـ بابام واسه مامانم خریده بود، کش رفتم دادمش به تو!

ـ خیلی لوسی! اصلاً ولش کن. نمیشه یه کلام باهات حرف زد.

ـ آره به خدا. اینجوری بهتره. بذار ببینم آخرش کی می‌بره!

ـ از همون اول به جای حرف‌زدن با من دوست داشتی فوتبال ببینی.

ـ و حتماً این یعنی به تو علاقه ندارم.

ـ نه حالا این جور؛ ولی خب دوست دارم همیشه به من توجه کنی نه فقط وقتی که خودت می‌خوای.

ـ ببین ولنتاین فقط یه روزه!

ـ همین دیگه. چرا اصلاً یه روز؟ یعنی روزای دیگه نباید واسه هم کادو بخریم و بگیم دوست دارم؟ من می‌خوام ببینم مگه دوست داشتن فقط مال یه روزه. ها؟

ـ  تو می‌تونی هر روز واسه من هدیه بخری و بگی دوسم داری!

ـ بعد اون وقت تو چی کار می‌کنی؟

ـ هیچی، ازت تشکر می‌کنم و میگم منم دوست دارم عزیزم.

ـ می‌ترسم زیادی بهت خوش بگذره.

ـ راه‌حل بهتری داری؟

ـ مثلاً یه سال رو بکنن شیش ماه. یا نه هر ماه. شایدم هر هفته. اونم کمه. بالاخره یه جوری باشه که زود به زود به هم بگیم دوست دارم!

ـ ببین منم همین رو میگم! به جای اینکه بخوایم فقط دربی رو ببریم بهتره همیشه خوب بازی کنیم تا قهرمان لیگ بشیم.

ـ میدونی؟ یه روز تو یه سال خیلی کمه. باید همیشه از کنار هم بودن لذت ببریم.

ـ موافقم. تکنیک؟ تاکتیک؟

ـ چه می‌دونم؛ تکنیک، تاکتیک! شد یه بار حرف منو بشنوی ولی نخوای راه‌حل بدم؟

ـ خب یعنی تو حاضری بی‌خیال هدیه ولنتاین بشی؟

ـ اگه اون حس همیشه دوست داشتن باشه، چرا که نه؟

ـ خب میگی چه کار کنیم؟

ـ به قول بابام باید از جایی شروع کرد که راحت باشه! به نظرت چی؟

ـ قول بده وقتی من دارم فوتبال تماشا می‌کنم با جاروبرقی از جلوی تلویزیون رد نشی!

ـ تو هم قول بده وقتی سطل آشغال پر شد،‌ بدون اینکه من بگم، از خونه ببریش بیرون!

ـ قول؟

ـ قول!