چرا به توان داخلی در قرارداد توتال اعتماد ندارند؟ / پارس جنوبی را ایرانی‌ها ساختند

گروه اقتصادی: گزارش‌ها نشان می‌دهد که بیش از ۶۰۰ شرکت کوچک، متوسط، بزرگ و بسیار بزرگ با توان ۶۰ هزار نیروی متخصص در صنعت نفت توان اشتغال‌زایی پایدار و ایمنی را در نفت ایجاد کرده‌اند. این در حالی است که در قرارداد با توتال سهم در نظر گرفته‌شده برای بخش ایرانی این قرارداد 49 درصد است.

به گزارش بولتن نیوز، وزارت نفت اعلام کرده که قرارداد توتال باهدف تولید حداکثری و پایدار روزانه 2 میلیارد فوت مکعب (برابر با حدود 56 میلیون مترمکعب) گاز غنی‌ترش از منابع بخش فراساحل فاز 11 میدان گازی مشترک پارس جنوبی و انتقال آن به خشکی در طول 20 سال اجرا می‌شود.

با فرض قیمت حدود 50 دلار برای هر بشکه نفت خام، بدون احتساب ارزش گاز سبک شیرین، ارزش سایر محصولات قابل استحصال در طول دوره قرارداد بالغ‌بر 23 میلیارد دلار می‌شود. ارزش گاز سبک شیرین تولیدی نیز با فرض هر مترمکعب 10 سنت بالغ‌بر 31 میلیارد دلار است که درمجموع بر اساس قیمت‌های فعلی حامل‌های انرژی در بازار بین‌المللی، ارزش محصولات این طرح در طول دوره قرارداد برابر با 54 میلیارد دلار آمریکا خواهد بود. رقمی که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. بااین‌حال این قرارداد علاوه بر مشکلات فنی دیگری که دارد، به دلیل در نظر گرفتن سهم 51 درصدی برای یک شرکت خارجی، با قانون استفاده از حداکثر از توان فنی و مهندسی هم مغایر است.

بر اساس ماده یک قانون استفاده از توان فنی مهندسی تولیدی و صنعتی و اجرایی کشور کلیه وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، مؤسسات، شرکت‌های دولتی یا وابسته به دولت ازجمله شرکت ملی نفت ایران موظف‌اند شرکت‌های ایرانی را در اولویت قرار دهند. در ماده 3 همین قانون به‌صراحت اعلام‌شده که از تاریخ تصویب این قانون ارجاع کارهای خدمات مهندسی مشاور و پیمانکاری

ساختمانی، تأسیساتی، تجهیزاتی و خدماتی صرفاً به‌موسسات و شرکت‌های داخلی مجاز است و در صورت عدم امکان با پیشنهاد دستگاه اجرایی و تصویب شورای اقتصاد از طریق مشارکت از شرکت‌های ایرانی- خارجی مجاز خواهد بود حداقل سهم ارزشی کار طرف ایرانی پنجاه‌ویک درصد (51%) خواهد بود.

اعتماد به توان داخلی

قدرت الله سوری عضو انجمن سازندگان تجهیزات نفتی می‌گوید: در شرایط اقتصاد مقاومتی زمانی به رشد و شکوفایی می‌رسیم که برنامه عملی و کاربردی برای اقتصاد مقاومتی داشته باشیم و برای دست یافتن به این مهم بایستی در درجۀ اول به این باور برسیم که پایه و اساس این نوع اقتصاد بومی‌سازی و حداکثر استفاده از توان سازندگان داخلی است.

در شرایطی که مهم‌ترین علت قرارداد با توتال را نداشتن توان فنی و تکنولوژی عنوان می‌کنند که گزارش‌ها نشان می‌دهد که تنها 2 فاز پارس جنوبی توسط خارجی‌ها اجرایی شده است و فازهای 6، 7 و 8 و 12 و 19 توسط پتروپارس که شرکتی ایرانی است، اجراشده است. همچنین فازهای 13، 15، 16، 22 تا 24 توسط قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء (ص) و فازهای 17 و 18 و 20 و 21 توسط سازمان گسترش صنایع به‌صورت کنسرسیوم اجرایی شده است.

مسعود درخشان استاد اقتصاد انرژی در این رابطه می‌گوید: «اگر 3 نفر از مهندسان مخزن باسواد ما تائید کند که کاری که توتال انجام دهد را ما نمی‌توانیم انجام دهیم ما این قرار داد را قبول می‌کنیم.»