گروه بین الملل، گویا هرچه دنیا پیش می‌رود، گستاخی ناقضان حقوق بشر، بیشتر از پیش می‌شود. به طور مثال، سامانتا پاور نماینده آمریکا در سازمان ملل با انتشار تصویری در توئیتر از دیدارش با «شیرین عبادی» خبر داد. وی در این دیدار مدعی وضعیت بد حقوق بشری و تشدید این اوضاع در ایران شده و مسئله عدم دستگیری مقصران حادثه اسیدپاشی را مطرح کرده است. این در حالی‌ست که چندی پیش یک فیلم در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که در آن زنی 10 ساعت در خیابان‌های نیویورک راه می‌رود و دوربینی مخفی از این پیاده روی فیلمبرداری می‌کند.
به گزارش بولتن نیوز، این زن که شلواری جین و تی‌شرتی مشکی و چسبان به تن دارد بیش از 100 بار هدف آزار کلامی مردان رهگذر قرار می‌گیرد و متلک می‌شنود. اما این ماجرا چندی است وارد فاز جدیدی شده است. این روزها در شبکه‌های اجتماعی ویدئویی دست به دست می‌شود که ورژن جدیدی از این پیاده روی 10 ساعته زنان آمریکایی را نشان می‌دهد. در این ویدئو یک خانم جوان دو پیاده روی 5 ساعته در منتهن نیویورک دارد. او یکبار با حجاب و بار دیگر بدون حجاب در شهر قدم می‌زند. نتیجه این پیاده‌روی قابل توجه است. وقتی او بی حجاب است مورد اذیت قرار می‌گیرد اما وقتی حجاب دارد کسی با او این رفتار را ندارد.
نمی‌دانیم آیا آقای سامانتا پاور وقت کرده‌اند این فیلم را ببینند یا خیر؟ و آیا دولت امریکا در قابل این آزار و اذیت‌ها واکنشی انجام داده است؟ البته این نه تنها جدیدترین مورد نقض حقوق بشر در امریکا نیست بلکه در کنار آن می‌توان به ده‌ها مورد مشابه دیگر در این زمینه اشاره کرد که پای دولت و پلیس امریکا در وسط ماجراست. و حالا یکی از اعضای وابسته به این دولت ناقض حقوق بشر و تروریست، از اسیدپاشی مشکوک در ایران می‌گوید. اگر این وقاحت نیست، پس چیست؟ و جالب اینکه مبدا این عمل زشت (اسیدپاشی) در خود امریکا و کشورهای اروپایی‌ست.
به عبارت دیگر، اسید پاشی در امریکا هم قربانی می‌گیرد. ظاهرا علت اصلی اسید پاشی در این کشور "حسادت"، به زیر کشیدن رقبا و مسائل خانوادگی است.
"کیسی جوردن" جرم‌شناس امریکایی در مورد وقوع اسیدپاشی در امریکا در گفتگو با شبکه‌ی خبری ان‌بی‌سی با اشاره به این که "حسادت" یکی از عوامل ارتکاب این بزه است، گفت اگرچه ما در سال‌های گذشته مواردی از اسیدپاشی را در امریکا داشتیم اما موارد بسیار معدودی رسانه‌ای شده‌اند. باید توجه کافی به این موضوع شود تا نشان داده شود این موضوع در حال تبدیل شدن به معضل است." در امریکا موارد عجیبی مانند حمله پدر خانواده به دختر خود با اسید هم گزارش شده است. به عنوان نمونه در سال 2012 در نیویورک پدری به صورت و بدن دختر خود اسید پاشید.
ای‌کاش خانم عبادی در رابطه با اسیدپاشی‌های امریکا هم از آقای پاور سوال می‌کردند و نظر کارشناسی! ایشان را جویا می‌شدند. و راه حل مقابله‌ی دولت امریکا با این معضل را به ما هم یاد می‌دادند. البته به شرطی که این راه حل، چیزی غیر از سکوت یا سرکوب باشد.
بدیهی‌ست چنین اقداماتی در جهت سیاه‌نمایی از وضعیت حقوق بشر در ایران انجام می‌شود. کاری که سال‌هاست توسط اسکتبار جهانی علیه جمهوری اسلامی انجام شده و عیادی داخلی آنها هم به ترسیم این تصویر غیر واقعی کمک می‌کنند. افرادی مثل شیرین عبادی که سابقه‌ی وطن فروشی آنها پر رنگ بوده و از طرق مختلف خواسته اند به جمهوری اسلامی آسیب برسانند.
به طور مثال، در یکی از موارد وطن فروشی شیرینی عبادی که چند سالی است به یک دلال حقوق بشری تبدیل شده است، می‌توان گفت چندی پیش وی در برنامه‌ی پولتیک با اجرای کامبیز حسینی، دربارهی موضوع برنامه‌ی هسته‌ای ایران سخنانی بر زبان آورده است.
شیرین عبادی در این برنامه که گویا به نظر می‌رسید به سبب فعالیت‌های تاسیسات هسته‌ای ایران و متوقف نشدن آنها ناراحت بود، با بیان اینکه باید مردم را از خطرات داشتن انرژی هسته‌ای از جمله خطرهای داشتن نیروگاه‌های برق هسته‌ای مطلع کرد، مانند دیگر عوامل ضدانقلاب خارج‌نشین و برخی دنباله‌های داخلی آنها برای آنکه
ساخت نیروگاه هسته‌ای بوشهر را بی‌ارزش و غیرموجه جلوه دهد، مدعی شد «… در بوشهر ما یک نیروگاه برق هسته‌ای داریم که سی سال در حال ساخت است و هزینه بسیار بالایی داشته ، علاوه بر تحریم‌ها …».
این ضدانقلاب که به عنوان وکیل حامی‌فتنه 88 و بسیاری از افراد فاسد و جنایتکار بوده است، با بیان اینکه نیروگاه بوشهر در بهترین شرایط تنها سه درصد برق ایران را می‌تواند تولید کند، در راستای وظایف محول شده سعی کرد تا مردم را از ساخت نیروگاه هسته‌ای مأیوس کند؛ اما نگفت که هیچ نیروگاه هسته‌ای تمام برق یک کشور را تامین نمی‌کند به همین سبب جمهوری اسلامی‌ایران به دنبال ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای جدید است.
شیرین عبادی در بهانه‌ای دیگر برای خدشه به برنامه هسته‌ای ایران، از قرار گرفتن شهر بوشهر بر روی گسل زلزله سخن گفت و تلاش کرد با تظاهر به نگرانی اینگونه بیان کند که اکنون که ممکن است زلزله این نیروگاه هسته‌ای را تهدید کند، پس بهتر است ایران فعالیت‌های هسته‌ای خود را تعطیل کند!
وی که همچون افرادی مانند هنری کیسینجر (وزیر امور خارجه سابق آمریکا)، مناخیم بگین (نخست وزیر سابق اسرائیل)، دالای لاما (رهبر بودائی‌های حامی‌اسرائیل)، اسحاق رابین (نخست وزیر سابقاسرائیل)، شیمون پرز (رئیس جمهور اسرائیل) و باراک اوباما (رئیس جمهور آمریکا) برنده جایزه صلح نوبل شده، در بهانه‌ای دیگر برای اینکه بگوید ایران به انرژی هسته‌ای نیاز ندارد، در واقع اینگونه گفت که «خب! ایران با زباله‌های ناشی از کارگرد نیروگاه برق هسته‌ای چه باید بکند!؟، پس نباید نیروگاه هسته‌ای داشته باشد!».
حالا تصورش را بکنید که این فرد آمده و چشمش را بر واقعیت حقوق بشر در امریکا و ایران بسته و کنار یک اجنبی نشسته و به کشورش خیانت می‌کند. آیا این افراد صلاحیت لازم برای اظهار نظر در رابطه با حقوق بشر در ایران را دارد؟ و آیا آقای پاور بهتر نیست فکری به حال مشکلات حقوق بشری در امریکا بکند؟