به گزارش بولتن نیوز وحید حاج سعیدی این روزها از رئیس سازمان بهینهسازی انرژی خیلی مصاحبه میبینیم و میشنویم. شما را نمیدانم ولی بنده با شنیدن نام استاد «سقاب اصفهانی» بیشتر یاد اساتیدی چون آشفته شیرازی و آیتی بیرجندی و ابوسلیک گرگانی میافتم تا یاد معاون رئیسجمهور ایران و رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی! یعنی من اگر جای ایشان بودم، سیاست و اقتصاد و انرژی را به امان خدا رها میکردم و میرفتم پی ادبیات و دنیای شعر و شاعری... فامیلیام را هم با یک پاساژ عوض نمیکردم!
با این وجود اسماعیل جان چند قرنی دیر دنیا آمدند و فرصت و توفیق پوشیدن ردای ادبیات و شاعری نصیبش نشد و نقداً در حال راست و ریست کردن مقوله انرژی با رویکرد صرفهجویی در بنزین و مدیریت سفر و... هستند.
هر چند این روزها با افزایش قیمت ها و اوضاع بنزین دیگر جملۀ معروف «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی» کارآیی ندارد و اگر کسی از آشنایان یواشکی سفر برود باید گفت خدا پدرش را بیامرزد و به قولی «یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد» وگرنه تا چند هفته باید حرص و حسرت میخوردیم که فلان فلان شده این همه بنزین از کجا آورده است!
اما از آنجا که حدود و ثغور فعالیت ما در حل مشکلات اجتماعی چون احسان الهی لایتناهی است و سفر برای عدهای از نان شب واجبتر، چند پیشنهاد سوفسطایی و مارمالاد شده در این حوزه افاضه میکنیم، علیبرکه الله:
الف) سفرهای نشسته: در گذشته خیلیها حال و حوصله مسافرت با اسب و شتر و الاخون والاخون در کاروانسراهای درجه دو و سه را نداشتند و ترجیح میدادند نشسته سفر کنند. شاعر نیز در این خصوص فرموده: «بنشین و سفر کن که به غایت نیکوست / بی منت پا گرد جهان گردیدن».
در این شیوه، یک نفر آدم بیکار که از قضا کثیرالسفر - یا به قول امروزیها عشق سفر - بود، وقتی به سایر بلاد مسافرت میکرد، سفرنامه مینوشت و لحظه لحظه سفر را با دقت فراوان ثبت میکرد که دیگران با خواندن این سفرنامه، گویی خود نیز همراه کاروانیان به این سفر رفتهاند. الان هم شما میتوانید با همسایهها یا اقوام هماهنگ کنید و مخارج سفر مدیر ساختمان یا بزرگتر خانواده را فراهم آورده، ایشان را به مسافرت بفرستید تا بعد از سفر، از دیدنیهای سفر برای شما تعریف کند یا خاطرات مکتوب ایشان را بخوانید و در لذت این سفر بنا بر اصل «وصف العیش، نصف العیش» شریک او شوید.
ب) رونق کاروانسراها:
در سال های اخیر گردشگری با رویکرد احیای آداب و سنت گذشتگان، مثل اقامت در سیاه چادر و آلاچیق، اسب و شترسواری، پوشیدن البسه سنتی، پیادهراه رفتن در کویر، پختن نان، دوشیدن چارپایان و... مد شده است. پیشنهاد میشود به جای ذخیره کردن بنزین و سفر با خودروی شخصی، تورهای مسافرتی با مدیوم قرن هفتم و اعراب بادیه نشین راه اندازی شود.
تصور بفرمایید از ولایتتان سفر را با چند نفر شتر آغاز کنید (نه پدر جان، به همسفرتان توهین نکردیم؛ نفر واحد شمارش شتر است). بعد از طی مسیر در کجاوه ای که دل و روده تان را جابجا کرده، با چهره ای خاکآلود برسید به کاروانسرای «قائلو بلاغ» یا «آبسنجد» و با آب خنک چاه سر و روی بشوئید و گلویی تازه کنید. شب همانجا اتراق کنید و بعد از صرف شام با گوشت بره تازه ذبح شده، در حیاط کاروانسرا دور آتش جمع شوید و چند شاهد یا به قول امروزیها زیبا روی دف بنوازند و پشت سرش هم چند پیاله عصیر (البته عصاره خارمریم و اسطوخودوس و...)؛ باور بفرمایید این سفر خودش مقصد است و به اندازه چند واحد درس تاریخ و جامعهشناسی ارزش آکادمیک دارد.
ج) سفرهای تخیلی: نوع دیگری از سفر که هیجان زائد الوصفی دارد، «سفرهای تخیلی» است. فقط جناب ژول ورن که نمیتوانست بیست هزار فرسنگ زیر دریا برود. شما میتوانید در رویاهایتان سی هزار فرسنگ زیر دریا بروید. اصلاً میتوانید به جای رفتن به زیر دریا، بیست هزار فرسنگ به فضا بروید! کی به کی است!
در این شیوه میتوانید مثل این بازیهای کامپیوتری در ابتدای سفر از بین آپشنهای مختلف وسیله سفر را از بین بالن، پاراگلایدر، کایت، دیژابل (بالن قابل هدایت)، هواپیما، هلیکوپتر خودتان انتخاب کنید و هر جا دوست دارید ، کنار پنجره یا حتی در کابین خلبان بنشینید و به هر جا دلتان پر زد، سفر کنید.
مسافرت رویایی یا تخیلی علاوه بر کمک به اقتصاد خانواده، باعث صرفهجویی در مصرف سوخت نیز میشود و خطراتی نظیر سقوط هواپیما، چپ شدن اتوبوس یا در رفتن قطار از ریل هم ندارد. در ضمن میتوانید در طول سفر، هنگام رد شدن از روی جنگلهای زیبا و مهگرفته شمال، از آن بالا برای کسانی که بنزین ذخیره کردهاند و در ماشینهای شاسیبلند و مدل بالا در ترافیکهای کیلومتری جاده چالوس گیر افتادهاند، دست تکان دهید!
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com