گروه اجتماعی چه زود گذشت آن روزهایی که خوشبختی نه در ثروت بود و نه در تجملات؛ خوشبختی همان سفره ساده‌ای بود که پدر بالای آن می‌نشست، مادر با دستان پرمهرش غذا می‌کشید و بچه‌ها با شوق دور سفره جمع می‌شدند.
به گزارش بولتن‌نیوز، ظهر جمعه‌های قدیم برای بسیاری از ما تنها یک وعده ناهار نبود؛ خاطره‌ای از عشق، آرامش، صمیمیت و خانواده بود. روزهایی که عطر غذای مادر تمام خانه را پر می‌کرد، صدای قصه از رادیو به گوش می‌رسید و حضور پدر، دلگرمی خانه بود.
آن روزها شاید سفره‌ها رنگارنگ نبود، شاید امکانات زندگی به اندازه امروز نبود، اما چیزی داشتیم که حالا بیشتر از همیشه دلتنگش هستیم؛ دل‌هایی که برای هم می‌تپیدند و خانه‌هایی که با محبت پدر و مادر گرم می‌شدند.
نه تلفن همراهی بود که نگاه‌ها را از یکدیگر بدزدد، نه فضای مجازی که فاصله‌ها را بیشتر کند. همه دور یک سفره می‌نشستیم، حرف می‌زدیم، می‌خندیدیم و از کنار هم بودن لذت می‌بردیم.
امروز سال‌ها از آن جمعه‌ها گذشته است. بعضی از آن سفره‌ها دیگر پهن نمی‌شوند، بعضی از صندلی‌ها خالی مانده‌اند و جای پدران و مادرانی که روزگاری ستون خانه بودند، تنها در قاب عکس‌ها و خاطرات باقی مانده است.
حالا می‌فهمیم که ارزشمندترین دارایی آن روزهای ما نه خانه بود، نه پول و نه امکانات؛ بلکه همان دست‌های مهربان مادر، نگاه پرمحبت پدر و جمعی بود که هیچ‌کس در آن احساس تنهایی نمی‌کرد.
کاش می‌شد زمان را فقط برای یک ظهر جمعه به عقب برگرداند؛ دوباره صدای مادر را از آشپزخانه شنید، کنار پدر نشست، عطر غذای خانگی را نفس کشید و بی‌آنکه نگران فردا باشیم، یک بار دیگر طعم شیرین کودکی را چشید.
اما زمان بازنمی‌گردد و آنچه باقی می‌ماند، خاطراتی است که هرگز از دل پاک نمی‌شوند.
قدر پدر و مادرهایمان را تا هستند بدانیم؛ روزی می‌رسد که حاضریم تمام داشته‌هایمان را بدهیم تا فقط یک بار دیگر صدایمان کنند و بگویند: «بچه‌ها، غذا آماده است؛ بیایید سر سفره...»
یاد همه پدران و مادرانی که دیگر کنار سفره‌های ما نیستند، گرامی و روحشان شاد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com