گروه سیاسی: تاریخ فقط توالیِ تقویم‌ها نیست. گاهی یک روز، زخم‌ها و فریادهای یک ملت را در یک نقطه جمع می‌کند. سیزدهم آبان در حافظه‌ی ایرانیان چنین روزی است و سه رویداد در سه دهه‌ی متفاوت را به هم پیوند می‌زند.
پرده‌ی اول: ۱۳۴۳، فریادی ملی
به گزارش بولتن نیوز، امام خمینی برای یک حکم فقهی تبعید نشد. اعتراض او به «کاپیتولاسیون» بود، قانونی که به مستشاران آمریکایی مصونیت قضایی می‌داد. طبق آن، حتی آشپز یک مستشار هم اگر به عالی‌ترین مقام ایرانی آسیب می‌زد، دادگاه ایرانی حق محاکمه‌اش را نداشت. این اعتراض دفاع از شرف و کرامت ایرانی بود.
پرده‌ی دوم: ۱۳۵۷، بیداری از نخبگان تا مدرسه‌ها
چهارده سال بعد، همان بذر در حیاط دانشگاه تهران جوانه زد. نوجوانان و دانش‌آموزان در برابر نظام سیاسی وقت ایستادند. این نشان می‌داد نسلی که دیگر نمی‌خواست در مدار وابستگی نفس بکشد، از سطح نخبگان به کف مدارس رسیده است.
پرده‌ی سوم: ۱۳۵۸، رویارویی مستقیم
در سال ۴۳ مبارزه کلامی و افشاگرانه بود. در سال ۵۷ هدف، کارگزار داخلی سلطه بود. در سال ۵۸ جوانان مستقیماً سراغ خودِ «ارباب» رفتند و با تسخیر سفارت آمریکا، هیمنه‌ی ابرقدرت را در قلب تهران به چالش کشیدند.
سه رویداد، یک پرسش: آیا ایرانی تحقیر را می‌پذیرد؟ روایت سیزدهم آبان می‌گوید پاسخ، سه بار «نه» بوده است.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com