گروه سیاسی: اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، با یادآوری اظهارات فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، درباره حملات نظامی اسرائیل علیه ایران در ژوئن ۲۰۲۵، مواضع اخیر مقامات آلمانی درباره ضرورت جلوگیری از حمله مجدد به ایران را به چالش کشید.
به گزارش بولتن نیوز، بقائی در پیام خود یادآور شد که صدراعظم آلمان در جریان حملات سال گذشته اسرائیل علیه ایران، اقدام نظامی تل‌آویو را «کار کثیفی» توصیف کرده بود که اسرائیل به نمایندگی از دیگران انجام می‌دهد.
اکنون، با گذشت بیش از یک سال از آن موضع‌گیری، وزیر امور خارجه آلمان و شماری از همتایان اروپایی او نسبت به پیامدهای حمله مجدد به ایران هشدار داده و بر ضرورت جلوگیری از تشدید تنش تأکید کرده‌اند.
برلین؛ از حمایت از حمله تا هشدار درباره جنگ
آنچه واکنش سخنگوی وزارت امور خارجه ایران را معنادار می‌کند، تفاوت آشکار میان ادبیات مقامات آلمانی در دو مقطع زمانی است.
در ژوئن ۲۰۲۵، صدراعظم آلمان آشکارا از عملیات نظامی اسرائیل حمایت کرد، اما در اکتبر ۲۰۲۶، دستگاه دیپلماسی این کشور بر ضرورت جلوگیری از دور تازه درگیری‌ها تأکید می‌کند.
این تغییر موضع، پرسشی جدی درباره رویکرد سیاست خارجی برلین ایجاد می‌کند: آیا آلمان اکنون به پیامدهای خطرناک گسترش جنگ پی برده یا صرفاً در برابر هزینه‌های احتمالی تشدید بحران، ادبیات دیپلماتیک خود را تغییر داده است؟
پاسخ بقائی با زبان یک فیلسوف آلمانی
سخنگوی وزارت امور خارجه ایران در بخش پایانی پیام خود، به‌جای ادامه انتقاد مستقیم از مقامات برلین، به ادبیات کلاسیک آلمان متوسل شد.
او با استناد به نمایشنامه «دوشیزه اورلئان» اثر فریدریش شیلر، فیلسوف و نمایشنامه‌نویس مشهور آلمانی، بخشی از سخنان این اندیشمند را درباره گرفتارشدن خرد در چنگال جنون یادآوری کرد.
بقائی به نقل از شیلر نوشت:
«ای خرد والامرتبه، ای دختر روشن‌ضمیر سر الهی، ای بنیان‌گذار خردمند جهان و راهنمای ستارگان؛ پس تو دیگر چه هستی، اگر به دم اسب سرکش جنون بسته شوی و ناگزیر، ناتوان و فریادزنان، همراه آن مست به ورطه سقوط کشیده شوی.»
انتخاب این عبارت، پیامی فراتر از یک انتقاد سیاسی معمول دارد؛ هشداری درباره سرانجام تصمیماتی که در فضای هیجان و جنگ‌طلبی اتخاذ می‌شوند و در نهایت می‌توانند حتی حامیان اولیه خود را نیز با پیامدهای پیش‌بینی‌نشده مواجه کنند.
پرسشی که برلین باید به آن پاسخ دهد
موضع اخیر بقائی را می‌توان تلاشی برای یادآوری مسئولیت سیاسی دولت‌هایی دانست که در مقطعی از اقدام نظامی حمایت کرده‌اند و اکنون خواستار جلوگیری از تکرار آن هستند.
هرچند استقبال از تلاش‌های دیپلماتیک برای جلوگیری از جنگ ضروری است، اما این تلاش‌ها نمی‌تواند پرسش درباره مواضع گذشته را بی‌پاسخ بگذارد.
پیام تهران به برلین روشن است: مخالفت امروز با گسترش جنگ، زمانی از اعتبار بیشتری برخوردار خواهد بود که با بازنگری در مواضعی همراه شود که پیش‌تر به توجیه اقدام نظامی علیه ایران کمک کرده‌اند.
صلح، زمانی باورپذیر است که مخالفت با جنگ به زمان و هزینه‌های آن وابسته نباشد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com