دو پسر دهه هشتادی ایران، شهید امنیت شدند؛ قرآن و تسبیح ماند و یک دنیا داغ

به گزارش بولتن نیوز، استواردوم امیرحسین قاسمی و گروهبان یکم نظام دست‌گشاده، هر دو متولد سال ۱۳۸۱، در حمله تروریستی به گشت انتظامی پاسگاه نوکجو در شهرستان بمپور به شهادت رسیدند؛ دو جوانی که در اوج جوانی برای تأمین امنیت مردم در میدان بودند و حالا از یکی از آنان، تصویری از قرآن و تسبیح همراهش منتشر شده است؛ تصویری ساده که روایت یک زندگی کوتاه و یک داغ بزرگ را در خود جای داده است.
به گزارش بولتن نیوز، ساعتی قبل تروریست‌های مسلح، گشت انتظامی پاسگاه نوکجو فرماندهی انتظامی شهرستان بمپور را که در حال گشت‌زنی و تأمین امنیت مردم بود، هدف تیراندازی قرار دادند.
براساس اعلام پلیس سیستان‌وبلوچستان، در این حمله استواردوم امیرحسین قاسمی و گروهبان یکم نظام دست‌گشاده به شهادت رسیدند و یکی دیگر از کارکنان انتظامی نیز مجروح شد.
اما میان همه جزئیات این خبر تلخ، یک عدد بیشتر از همه به چشم می‌آید؛ ۱۳۸۱.
هر دو شهید متولد سال ۱۳۸۱ بودند.
دو جوان که هنوز هزار آرزو پیش رو داشتند
۲۴ سالگی سن رفتن نیست.
سنی است که یک جوان تازه برای آینده‌اش نقشه می‌کشد؛ برای کار، زندگی، خانه و فردایی که تصور می‌کند سال‌های زیادی تا پایانش باقی مانده است.

اما امیرحسین قاسمی و نظام دست‌گشاده لباس خدمت پوشیده بودند و برای امنیت مردمی گشت می‌زدند که شاید بسیاری از آنان حتی نام این دو جوان را نمی‌دانستند.
امروز اما ایران نامشان را شنید؛ وقتی خبر شهادتشان رسید.
در ادامه نیز تصویری از قرآن و تسبیحی که گفته شده از وسایل همراه یکی از شهدای حادثه بمپور بوده منتشر شد؛ چند وسیله ساده که حالا برای یک خانواده، شاید ارزشمندتر از هر دارایی دیگری در جهان باشد.
پشت هر لباس انتظامی، یک انسان ایستاده است؛ یک جوان، یک پسر، یک برادر و فرزندی که جایی پدر و مادری منتظر برگشتنش هستند.
برای پدر و مادری که پسرشان دیگر به خانه برنمی‌گردد
امشب دو خانواده، داغی دارند که هیچ واژه‌ای توان توصیفش را ندارد.
به خانواده‌های شهیدان امیرحسین قاسمی و نظام دست‌گشاده باید گفت:
فرزندان شما در اوج جوانی، هنگام انجام مأموریت و تأمین امنیت مردم جان خود را از دست دادند. هیچ جمله‌ای نمی‌تواند جای خالی فرزند را برای پدر و مادر پر کند و هیچ تسلیتی اندازه این داغ نیست.
اما یک چیز باقی خواهد ماند؛ نام آنها.
امیرحسین و نظام فقط دو نام در یک خبر نیستند؛ دو جوان از نسل دهه هشتاد بودند که سهم خود را برای امنیت این سرزمین با جانشان پرداختند.
دو پسر از همین خاک؛

دو جوان متولد ۱۳۸۱؛

دو خانواده داغدار؛

و دو نام که از امروز در حافظه ایران باقی خواهد ماند.
ایران فقط خطوطی روی نقشه نیست؛ ایران همین آدم‌ها و همین جوان‌هایی هستند که برای امنیت مردمش می‌ایستند.
به خانواده‌هایشان تسلیت می‌گوییم و در برابر داغشان سر تعظیم فرود می‌آوریم.
نامتان ماندگار، پسران ایران.