گروه اقتصادی: ۱۲۰۰ هکتار زمین عدد کوچکی نیست.زمین‌هایی که در شهرک‌های صنعتی واگذار می‌شوند، قرار نیست صرفاً یک دارایی باشند که سال‌ها در اختیار یک شخص یا شرکت باقی بمانند. فلسفه این واگذاری‌ها روشن است؛ سرمایه‌گذار زمین می‌گیرد تا کارخانه بسازد، تولید کند و اشتغال ایجاد کند.
به گزارش بولتن نیوز، حالا اعلام رسمی آزادسازی حدود ۱۲۰۰ هکتار از اراضی غیرفعال نشان می‌دهد باید علاوه بر استقبال از بازپس‌گیری این زمین‌ها، یک مرحله عقب‌تر رفت و پرسید:
این زمین‌ها اساساً چگونه راکد ماندند؟
۱۲۰۰ هکتار؛ چند سال خوابیده بود؟
طبق اعلام سازمان صنایع کوچک و شهرک‌های صنعتی ایران، پس از اجرای سازوکار قانونی مربوط به فسخ قراردادهای غیرفعال، صدها پرونده مورد بررسی قرار گرفته و علاوه بر اراضی آزادشده، حدود ۵۰۰ قرارداد دیگر نیز در فرآیند فسخ و خلع ید قرار دارد.
همچنین تهران، اصفهان، خراسان رضوی و آذربایجان شرقی از استان‌هایی عنوان شده‌اند که بیشترین موارد را داشته‌اند.
اما عددی که هنوز جای آن خالی است، شاید از عدد ۱۲۰۰ هکتار هم مهم‌تر باشد:
این زمین‌ها به‌طور متوسط چند سال بدون تولید مانده‌اند؟
اگر بخشی از آنها سال‌ها در اختیار دارندگان قرارداد بوده، باید پرسید چرا دستگاه متولی زودتر وارد عمل نشده است؟
زمین صنعتی جای پارک سرمایه نیست
در بسیاری از نقاط کشور، سرمایه‌گذار واقعی برای دریافت زمین صنعتی، تأمین زیرساخت و آغاز فعالیت با محدودیت روبه‌رو است.
در چنین شرایطی، باقی ماندن صدها هکتار زمین در اختیار طرح‌های غیرفعال فقط یک مسئله اداری نیست.
زمین صنعتی که باید محل کارخانه باشد، اگر بدون تولید باقی بماند، عملاً یک فرصت تولیدی کشور را متوقف کرده است.
موضوع حساس‌تر زمانی است که افزایش قیمت زمین نیز وارد معادله شود.
زمین صنعتی نباید به کالایی تبدیل شود که گرفته شود، سال‌ها نگهداری شود و ارزش آن همراه تورم و افزایش قیمت زمین بالا برود، در حالی که کارخانه‌ای روی آن شکل نگرفته است.
البته نمی‌توان همه قراردادهای فسخ‌شده را به چنین رفتاری نسبت داد. برخی پروژه‌ها ممکن است به‌دلیل مشکلات تأمین مالی، مجوز، انرژی یا زیرساخت متوقف شده باشند.
اما دقیقاً به همین دلیل، جزئیات باید منتشر شود.
چه تعداد واقعاً سرمایه‌گذار بودند و گرفتار شدند؛ چه تعداد زمین گرفتند و کاری نکردند؟
این تفکیک بسیار مهم است.
اگر واحدی ماشین‌آلات خریده، ساختمان احداث کرده و به‌دلیل قطع تسهیلات یا نرسیدن برق و گاز متوقف شده، نباید با کسی که زمین گرفته و هیچ
اقدام جدی برای تولید نکرده، در یک ردیف قرار گیرد.
سازمان صنایع کوچک آمار کامل را منتشر کند
بولتن نیوز پیشنهاد می‌کند سازمان صنایع کوچک و شهرک‌های صنعتی ایران پرونده ۱۲۰۰ هکتار آزادشده را با چند شاخص ساده شفاف کند:
این اراضی مربوط به چند قرارداد بوده است؟
متوسط مدت واگذاری تا فسخ قرارداد چقدر بوده؟
چند قرارداد بیش از پنج سال بدون فعالیت مؤثر باقی مانده است؟
قیمت اولیه واگذاری این زمین‌ها چه میزان بوده و ارزش روز آنها چقدر است؟
از ۱۲۰۰ هکتار آزادشده، چه مقدار دوباره به سرمایه‌گذاران جدید واگذار شده است؟
و مهم‌تر از همه، در زمین‌هایی که مجدداً واگذار شده‌اند چند پروژه واقعاً وارد مرحله ساخت و تولید شده‌اند؟
چون آزاد کردن زمین پایان کار نیست.
اگر زمین از یک پرونده راکد خارج شود و چند سال دیگر در پرونده دیگری راکد بماند، اتفاق اقتصادی مهمی رخ نداده است.
۵۰۰ قرارداد دیگر؛ قبل از فسخ، پرونده آنها را باز کنید
وجود حدود ۵۰۰ قرارداد دیگر در فرآیند فسخ و خلع ید، فرصت مناسبی برای شفاف‌سازی است.
پیش از آنکه این پرونده‌ها صرفاً با عنوان «فسخ قرارداد» بسته شوند، باید مشخص شود این زمین‌ها چه زمانی واگذار شده‌اند، تعهد سرمایه‌گذار چه بوده و چه میزان از تعهد اجرا شده است.
اگر علت توقف، کوتاهی دارنده زمین بوده، زمین باید سریع به چرخه تولید بازگردد.
اما اگر دستگاه دولتی زمین را واگذار کرده ولی برق، آب، گاز یا سایر زیرساخت‌های وعده داده‌شده را فراهم نکرده است، نباید همه مسئولیت را گردن سرمایه‌گذار انداخت.
شفافیت اینجا هم از سرمایه عمومی محافظت می‌کند و هم از سرمایه‌گذار واقعی.
یک سؤال مهم‌تر؛ چه کسی بر واگذاری‌ها نظارت می‌کرد؟
ماجرا فقط مربوط به کسانی نیست که زمین گرفته‌اند.
هر قرارداد واگذاری، یک طرف دولتی هم داشته است.
وقتی امروز صدها قرارداد به مرحله فسخ و خلع ید می‌رسد، طبیعی است پرسیده شود سیستم نظارت در سال‌های گذشته چگونه عمل کرده است؟
آیا برای شروع عملیات ساختمانی و بهره‌برداری زمان‌بندی مشخص وجود داشته؟
آیا اخطارهای لازم در موعد مقرر صادر شده؟
آیا تمدیدهای مکرر انجام شده است؟
و اگر انجام شده، بر چه مبنایی؟
نباید فقط آخرین حلقه زنجیره را دید و اعلام کرد زمین پس گرفته شد.
باید دید چه سازوکاری اجازه داده زمین صنعتی تا نقطه خلع ید پیش برود، بدون اینکه هدف اصلی واگذاری یعنی تولید محقق شود.
۱۲۰۰ هکتار آزاد شد؛ حالا چند کارخانه ساخته می‌شود؟
معیار موفقیت سازمان صنایع کوچک فقط تعداد هکتارهای پس‌گرفته‌شده نیست.
معیار نهایی این است که روی این زمین‌ها چه چیزی ساخته شود.
اگر ۱۲۰۰ هکتار آزادشده به سرمایه‌گذارانی برسد که کارخانه بسازند، کارگر استخدام کنند و تولید را آغاز کنند، آن‌وقت می‌توان از یک اقدام موفق برای بازگرداندن زمین صنعتی به مأموریت اصلی آن سخن گفت.
بولتن نیوز این پرونده را با یک مطالبه مشخص باز می‌گذارد:
فهرست آماری اراضی آزادشده، مدت راکد ماندن آنها، تعداد قراردادهای فسخ‌شده و سرنوشت واگذاری مجدد ۱۲۰۰ هکتار منتشر شود.
زمین صنعتی برای کارخانه است، نه برای نگهداری.
اگر ۱۲۰۰ هکتار زمین پس گرفته شده، حالا باید دید چند متر از آن واقعاً به خط تولید تبدیل خواهد شد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com