از حذف ناگویا تا تحقیر در فرغانه

گروه ورزشی: حذف تیم امید از بازی‌های آسیایی ناگویا، نتیجه یک تصمیم نابخردانه بود. ایران با ۴ امتیاز صدرنشین گروه بود و فقط به تساوی نیاز داشت، اما حسین عبدی ترکیب برنده مقابل امارات را کنار گذاشت و با تغییرات غیرفنی، یک تیم نامنسجم را مقابل کره شمالی به زمین فرستاد. شکست ۴ بر یک، فقط یک نتیجه نبود؛ بلکه نشانه ضعف مدیریت فنی است. اردو‌های ناکارآمد، غیبت بازیکنان کلیدی و نیمکت‌نشینی نفرات مؤثر، همگی دست‌به‌دست هم دادند تا یکی از تلخ‌ترین حذف‌های تاریخ فوتبال امید رقم بخورد. این ناکامی حاصل بی‌برنامگی بود، نه بدشانسی؛ و این پرسش بی‌پاسخ می‌ماند که چه کسی پاسخگوی مردم خواهد بود.

به گزارش بولتن نیوز، در سوی دیگر، تیم ملی بزرگسالان نیز در فرغانه با نتیجه ۳ بر یک مغلوب ازبکستان شد تا هفتمین بازی بدون برد تحت هدایت امیر قلعه‌نویی ثبت شود. گل اول روی اشتباه احسان حاج‌صفی، گل دوم با خطای پنالتی علیرضا بیرانوند و گل سوم در وقت اضافه، تصویری از یک تیم بی‌سازمان و بدون انگیزه را نشان داد. قلعه‌نویی پس از بازی مسئولیت را پذیرفت و عذرخواهی کرد، اما عذرخواهی بدون تغییر رویه، تکرار همان شکست‌هاست. تیم ملی نه هویت تاکتیکی دارد و نه توان بازی‌سازی؛ و این نگرانی بزرگ‌تر از یک باخت تدارکاتی است.

واکنش‌ها به این دو ناکامی، ترکیبی از خشم، طعنه و عذرخواهی‌های تکراری بود. فدراسیون فوتبال حذف تیم امید را «بی‌هیچ توجیهی» خواند و از مردم عذرخواهی کرد، اما همان فدراسیون سال‌هاست برنامه‌ای برای تیم‌های پایه ندارد. منتقدان تأکید کردند که تغییر ترکیب برنده و بی‌توجهی به هشدارها، اصلی‌ترین عامل حذف بود. در سوی دیگر، برخی از کارشناسان معتقدند باخت به ازبکستان نتیجه بحران عمیق مدیریتی است. تا زمانی که پاسخگویی و شفافیت جایگزین عذرخواهی نشود، این چرخه شکست ادامه خواهد داشت و هزینه‌اش را هواداران می‌پردازند.

جمع‌بندی این دو شکست یک واقعیت تلخ است: فوتبال ایران در سطح مدیریت، برنامه‌ریزی و فنی به قهقرا رفته است. تیم امید با ستاره‌هایی، چون خلیفه، طاهری و حزباوی نتوانست از گروهی معمولی صعود کند و تیم ملی با بازیکنانی باتجربه در برابر ازبکستان تحقیر شد. مسئولان به جای تحلیل ریشه‌ای، به عذرخواهی و وعده‌های توخالی بسنده می‌کنند. اگر فدراسیون، کادر فنی و ساختار باشگاهی اصلاح نشوند، حذف‌های بعدی و باخت‌های سنگین‌تر در انتظار خواهد بود. مردم حق دارند بدانند چه کسی مسئول این ناکامی‌هاست و چه زمانی پاسخگویی آغاز می‌شود. پاسخ این پرسش، کلید عبور از بحران است.