میزبانی ژاپن کام ورزشکاران را تلخ کرد

گروه ورزشی: میزبانی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا در ژاپن، برخلاف انتظار، به یکی از پرحاشیه‌ترین رویداد‌های ورزشی سال‌های اخیر تبدیل شده است. انتقادات خبرگزاری‌های خارجی، از اسکان نامناسب ورزشکاران در اتاق‌های کانتینری و کشتی تفریحی گرفته تا هرج‌ومرج در سیستم حمل‌ونقل، همگی نشان‌دهنده بی‌برنامگی گسترده برگزارکنندگان است. هزینه‌های سرسام‌آور برگزاری که به بیش از سه برابر برآورد اولیه رسیده، در تناقض آشکار با وعده «صرفه‌جویی» ژاپن قرار دارد و بسیاری معتقدند ورزشکاران هزینه این بی‌مدیریتی را با شرایط دشوار اسکان و تمرین می‌پردازند.

به گزارش بولتن نیوز، آنچه بیش از هر چیز آزاردهنده است، پراکندگی شدید ورزشگاه‌ها و محل‌های اسکان است. اصغر رحیمی، سرپرست کاروان ایران، صراحتاً اعلام کرد که «بازی‌های سختی پیش روی کاروان‌ها قرار دارد که بخش عمده آن ناشی از پراکندگی سالن‌های مسابقات و حتی محل‌های اسکان است». ورزشکاران ایران در سه نقطه مختلف، کشتی کروز، ویلا و کانکس‌ها و هتل‌ها اسکان داده شده‌اند و برنامه‌ریزی برای جابه‌جایی روزانه میان این نقاط، خود به یک چالش لجستیکی طاقت‌فرسا تبدیل شده است. این پراکندگی فقط مختص ایران نیست، اما نشان می‌دهد میزبان در طراحی زیرساخت‌های اساسی رویداد، ضعیف عمل کرده است.

در حالی که ورزشکاران در کانکس‌های چوبی با لوله‌های دارای نشتی و تخت‌های نامناسب سر می‌کنند، هزینه برگزاری بازی‌ها به حدود ۳۷۰ میلیارد ین رسیده است. همین تناقض باعث شده منتقدان بگویند ژاپن با شعار صرفه‌جویی، نه‌تنها کیفیت میزبانی را پایین آورده، بلکه پول بیشتری هم خرج کرده است. باران‌های سیل‌آسای اخیر در ناگویا نیز باعث تخلیه موقت صد‌ها ورزشکار از اتاق‌های کانتینری شد و بحران اسکان را دوچندان کرد. این در حالی است که توجه عمومی در خود ژاپن نیز به این بازی‌ها بسیار پایین است و بسیاری از شهروندان حتی از آغاز این رویداد بی‌خبر بودند.

وضعیت کاروان ایران نیز چندان امیدوارکننده نیست. مهدی علی‌نژاد، دبیرکل کمیته ملی المپیک، پس از بازدید از دهکده ورزشکاران، خواستار «همکاری و دلسوزی» مسئولان برای پیگیری روند اسکان و تمرینات شد، اما همین درخواست نشان می‌دهد که شرایط به‌قدری دشوار است که حتی مسئولان ارشد نیز نگران تأثیر آن بر عملکرد ورزشکاران هستند. با این حال، وعده داده شده که شرایط نسبت به روز‌های اول بهبود یابد و جلسات روزانه برای رفع مشکلات برگزار می‌شود. اما پرسش اصلی این است: چرا باید ورزشکاری که برای سال‌ها تمرین کرده، در مهم‌ترین رویداد قاره، درگیر مشکلات ابتدایی اسکان و حمل‌ونقل باشد؟