وقتی «بسم‌الله» فقط یک نوشته نیست؛ روایت شفای مادری با ذکر آیت‌الله بهاءالدینی

به گزارش بولتن نیوز، حجت‌الاسلام والمسلمین علیرضا توحیدلو در برنامه «سبز، سفید، سرخ» رادیو جوان، ماجرای جوانی را روایت کرد که با نگرانی از بیماری مادرش نزد مرحوم آیت‌الله بهاءالدینی رفت و از ایشان درخواست دعا و ذکری برای شفای مادر کرد.

به گفته توحیدلو، آیت‌الله بهاءالدینی ابتدا از پذیرفتن این درخواست خودداری کرد، اما با اصرار فراوان جوان، سرانجام مطلبی را روی کاغذ نوشت، آن را پیچید و به او داد و تأکید کرد که کاغذ را باز نکند و آن را نزد مادرش قرار دهد.
بر اساس این روایت، مادر آن جوان پس از مدتی و به لطف و عنایت خداوند بهبود یافت؛ اما کنجکاوی جوان باعث شد برخلاف توصیه آیت‌الله بهاءالدینی، کاغذ را باز کند.
آنچه دید، حیرت‌آور بود:
«بسم‌الله الرحمن الرحیم»
نه طلسمی در کار بود، نه نوشته‌ای عجیب و ناشناخته؛ فقط نام خدا.
جوان با خود اندیشید که اگر همین عبارت موجب آن اتفاق شده، او نیز می‌تواند آن را بنویسد و برای بیماری دیگر به کار گیرد. اما تکرار همان نوشته، نتیجه‌ای مشابه نداشت و همین مسئله او را دچار تردید کرد.
کلمات یکی بود، اما «نفس» یکی نبود
حجت‌الاسلام توحیدلو در توضیح این ماجرا بر نکته‌ای اساسی تأکید می‌کند: مسئله صرفاً مرکب و کاغذ یا کنار هم قرار گرفتن چند واژه نیست؛ قلم هر انسان، نگاه هر انسان و نفَس هر انسان با دیگری یکسان نیست.
در این نگاه، آنچه اهمیت دارد ارتباط قلبی، ایمان، اخلاص و مرتبه معنوی انسان است؛ همان حقیقتی که سبب می‌شود یک «بسم‌الله» از سر عادت بر زبان جاری شود و «بسم‌الله» دیگری از عمق ایمان و توکل برخیزد.
این روایت در نهایت یک پیام روشن دارد: شفا از خداست؛ اولیای الهی نیز اگر اثری دارند، آن اثر در سایه بندگی، اخلاص و اذن پروردگار معنا پیدا می‌کند.
شاید تمام رمز آن کاغذ نیز همین بود؛ جوان به دنبال «راز نوشته» می‌گشت، اما راز در نوشته نبود؛ راز در ایمان به صاحبِ «بسم‌الله الرحمن الرحیم» بود.