تک‌مضراب‌های قرآنی؛ ابزاری برای تحریف مبانی اقتدار و عزت ملی توسط روحانی / امام شهید انقلاب چگونه پاسخ این مغالطه را می‌دهند

گروه سیاسی: تفسیر ناقص و تک‌بعدی از آیات قرآن کریم، هنگامی که از تریبون‌های رسمی و دستگاه دیپلماسی صادر شود، دیگر صرفاً یک اشتباه علمی یا معرفتی نیست؛ بلکه خطایی راهبردی است که می‌تواند کیان عزت و اقتدار یک ملت انقلابی را به مخاطره اندازد. نگاه گزینشی به قرآن و برداشت‌های صلح‌طلبانه یک‌جانبه بدون در نظر گرفتن شرط حیاتی «اطمینان از حسن نیت طرف مقابل»، مصداق بارز تقلیل معارف جامع الهی به ابزارهای توجیه دیپلماسی انفعالی است.

به گزارش بولتن نیوز، حسن روحانی در اظهارات خود با استناد به آیه شریفه «وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا» (انفال: ۶۱) می‌کوشد تا صلح و مذاکره با استکبار را الگویی مطلق و بی‌چون‌وچرا بنمایاند. اما این قرائت ساده‌انگارانه، لایه‌های اصلی منطق قرآنی در باب مواجهه با دشمن را نادیده می‌گیرد؛ منطقی که رهبر شهید انقلاب با تبیین دقیق جامعیت آیات، ابعاد هوشمندانه آن را روشن ساخته‌اند.

جامعیت منطق قرآنی در برابر تفسیر قطعه‌قطعه‌شده

قرآن کریم جامع تمام حالات مواجهه با دشمن است و دستور به تمایل به صلح در آیه ۶۱ سوره انفال، مشروط به عدم وجود حیله و خنجر از پشت است. چنان‌که در بیانات رهبر معظم انقلاب نیز تصریح شده، متون دینی و آیات الهی مجموعه‌ای پیوسته و مکمل یکدیگرند:

شرط صدق و نبود خدعه: قرآن کریم در آیه ۶۲ سوره انفال — بلافاصله پس از آیه صلح — می‌فرماید: «وَإِن یُرِیدُوا أَندان یَخْدَعُوکَ فَإِنَّ حَسْبَکَ اللَّه»؛ یعنی اگر دشمن قصد خدیعه و نیرنگ داشته باشد، تمایل ظاهری او به صلح فاقد ارزش است.

نهی از انفعال و سستی: در سوره مبارکه محمد (آیه ۳۵) به صراحت آمده است: «فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ»؛ نهی از انفعال و فراخواندن به صلحی که از سر ضعف و سازشکاری باشد.

مقابله به مثل در نقض عهد: طبق آیه ۱۲ سوره توبه «وَإِن نَّکَثُوا أَیْمَانَهُم مِّن بَعْدِ عَهْدِهِم...»، در صورت پیمان‌شکنی و حیله‌گری دشمن، وظیفه مؤمنان برخورد قاطع و شکستن عهد طرف مقابل است، نه ادامه دادن به رویاپردازی‌های دیپلماتیک.

هشدارهای انقلابی و فرجام دیپلماسی حسن‌نیت یک‌طرفه

سیاست خارجی انقلابی بر پایه «عزت، حکمت و مصلحت» استوار است، نه خوش‌بینی زودباورانه به دشمنی که «با یک دست دست می‌دهد و در دست دیگر خنجر زهرآلود دارد». تجربه دیپلماسی دهه‌های اخیر و رویکردهای انفعالی ثابت کرده است که نادیده گرفتن قرائنِ بدعهدی دشمن و اکتفا به ظاهر کلام او، نه تنها صلح‌آفرین نیست، بلکه جرأت تجاوز و فشار بیشتر را به طرف مستکبر می‌دهد.

ما وظیفه داریم تا تا در برابر این‌گونه تقلیل‌گرایی‌های معرفتی که مبانی فکری انقلاب اسلامی را هدف قرار می‌دهند، بایستیم. قرآن راهنمای جامع عزت و جهاد است؛ تقطیع آیات و بهره‌برداری ابزاری از کلام الهی برای سرپوش گذاشتن بر ناکامی‌های دیپلماتیک، گناهی است که آسیب‌های آن متوجه اقتدار ملی و امنیت آینده این مرز و بوم خواهد شد.