منیزیم فقط برای عضلات و استخوان‌ها نیست؛ ردپای این ماده معدنی در میکروبیوم روده

به گزارش بولتن نیوز، یک پژوهش تازه نشان می‌دهد مصرف منیزیم ممکن است با تغییر در جمعیت برخی باکتری‌های روده و مسیرهای مرتبط با ویتامین D همراه باشد؛ یافته‌ای که می‌تواند دریچه تازه‌ای به شناخت رابطه میان تغذیه، میکروبیوم و سلامت انسان باز کند. با این حال، پژوهشگران تأکید دارند که این نتایج به معنای اثبات نقش منیزیم در پیشگیری یا درمان سرطان نیست.

منیزیم را بیشتر با سلامت استخوان‌ها، عملکرد مناسب عضلات و کاهش گرفتگی‌های عضلانی می‌شناسیم، اما یافته‌های علمی تازه نشان می‌دهد نقش این ماده معدنی در بدن ممکن است گسترده‌تر از تصورات رایج باشد.
بر اساس مطالعه‌ای که نتایج آن در نشریه The American Journal of Clinical Nutrition منتشر شده، پژوهشگران ارتباط میان مصرف منیزیم، ترکیب میکروبیوم روده و برخی مسیرهای مرتبط با ویتامین D را مورد بررسی قرار داده‌اند.

منیزیم چه تغییری در روده ایجاد می‌کند؟

روده انسان محل زندگی میلیاردها میکروارگانیسم است که در مجموع «میکروبیوم روده» نامیده می‌شوند. این میکروب‌ها علاوه بر مشارکت در فرآیند هضم، می‌توانند با عملکرد سیستم ایمنی، سوخت‌وساز و سلامت عمومی بدن ارتباط داشته باشند.
در پژوهش مورد اشاره، ۲۲۶ نفر بررسی شدند تا مشخص شود مصرف مکمل منیزیم چه ارتباطی با ترکیب میکروبیوم روده دارد.
نتایج نشان داد در برخی افراد، مصرف منیزیم با افزایش دو نوع باکتری با نام‌های Carnobacterium maltaromaticum و Faecalibacterium prausnitzii همراه بوده است.
اهمیت این یافته در آن است که این باکتری‌ها در مطالعات پیشین با برخی مسیرهای مرتبط با ویتامین D و سلامت روده بزرگ ارتباط داشته‌اند.

پای ویتامین D هم در میان است

ویتامین D تنها برای استخوان‌ها اهمیت ندارد و در عملکرد سیستم ایمنی و سلامت بافت‌های مختلف بدن نیز نقش دارد.
برخی مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی پیش‌تر نشان داده‌اند که تغییر در مسیرهای ویتامین D در روده می‌تواند با فرآیندهای مرتبط با سلامت سلول‌های روده بزرگ ارتباط داشته باشد. به همین دلیل، یکی از پرسش‌های مورد توجه محققان این است که آیا مواد مغذی مانند منیزیم می‌توانند از طریق تغییر میکروبیوم، بر برخی مسیرهای سلامت بدن اثر بگذارند؟

یک هشدار مهم؛ منیزیم «داروی ضدسرطان» نیست

نکته‌ای که در بازتاب این پژوهش باید مورد توجه جدی قرار گیرد، پرهیز از نتیجه‌گیری شتاب‌زده است.
این مطالعه اثبات نمی‌کند که منیزیم یک ماده ضدسرطان است و همچنین نشان نمی‌دهد که مصرف مکمل منیزیم می‌تواند از سرطان روده جلوگیری کند.
آنچه فعلاً می‌توان گفت این است که مصرف منیزیم در برخی افراد با تغییر جمعیت تعدادی از باکتری‌های روده همراه بوده است. برای تعیین اینکه چنین تغییراتی در بلندمدت چه اثری بر سلامت انسان یا خطر ابتلا به بیماری‌ها دارند، مطالعات گسترده‌تر و طولانی‌مدت انسانی ضروری است.

چرا یک مکمل روی همه افراد یکسان اثر نمی‌کند؟

یکی دیگر از بخش‌های جالب این پژوهش، بررسی ژن TRPM7 بود. یافته‌ها نشان داد تفاوت‌های ژنتیکی مرتبط با این ژن ممکن است با نحوه پاسخ میکروبیوم افراد به مصرف منیزیم ارتباط داشته باشد.
این موضوع می‌تواند اهمیت «تغذیه شخصی‌سازی‌شده» را بیشتر نشان دهد؛ یعنی ممکن است یک ماده غذایی یا مکمل در همه افراد دقیقاً اثر یکسانی ایجاد نکند.
ویژگی‌های ژنتیکی، وضعیت تغذیه‌ای و ترکیب میکروبیوم هر فرد می‌تواند در چگونگی واکنش بدن به مواد مغذی نقش داشته باشد.

آیا با انتشار این تحقیق باید سراغ مکمل منیزیم رفت؟

پاسخ کوتاه، لزوماً خیر است.
نتایج این مطالعه به معنای توصیه عمومی برای مصرف مکمل منیزیم نیست. نیاز افراد به مکمل باید با توجه به رژیم غذایی، شرایط جسمی و در صورت لزوم با نظر پزشک یا داروساز بررسی شود.
اصل مهم این است که مصرف بیشتر یک مکمل الزاماً به معنای کسب فایده بیشتر نیست.
این پژوهش بیش از آنکه نسخه‌ای برای مصرف یک مکمل باشد، تصویر تازه‌ای از پیچیدگی بدن انسان ارائه می‌دهد؛ اینکه آنچه می‌خوریم تنها بر سلول‌های بدن ما اثر نمی‌گذارد، بلکه ممکن است زندگی میلیاردها میکروارگانیسم ساکن بدن را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
شاید در آینده سؤال درباره مکمل‌ها دیگر فقط این نباشد که «این مکمل چه فایده‌ای برای بدن دارد؟» بلکه پرسش دقیق‌تر این باشد که «این ماده غذایی چگونه با میکروبیوم، ژنتیک و ویژگی‌های منحصربه‌فرد بدن هر فرد تعامل می‌کند؟»
منبع علمی:

Sun E, et al. The American Journal of Clinical Nutrition. 2025;122(5):1185–1194
تحلیل و نگارش متن مبنا: خانم دکتر فائزه حسینی فانی