راز عدد ۱۴ رؤیایی رحمان بی‌رحم فاش شد

به گزارش بولتن نیوز به نقل از تسنیم، رحمان عموزاد فقط برای یک مدال دیگر به تشک نمی‌رود؛ پشت هر مسابقه برای او سال‌ها تمرین، ماه‌ها دوری از خانه و دل‌کندن از بسیاری از لذت‌ها و دلخوشی‌های زندگی قرار دارد. «رحمان بی‌رحم» که از نوجوانی رؤیای شکستن رکورد افسانه‌ای الکساندر کارلین را در سر داشته، حالا در آستانه یک مسابقه جهانی دیگر ایستاده است؛ جایی که قرار است بار دیگر برای پرچم ایران بجنگد و یک‌قدم دیگر به رؤیای ۱۴ مدال طلای جهان و المپیک نزدیک شود.وی گفت‌وگوی تفصیلی با فارس داشته که متن آن را در زیر می‌خوانید:فارس: «بی‌رحم» لقبی است که به شما داده‌اند... نظرت چیست؟ رحمان عموزاد: کارشناسان و مردم محبت دارند و من برای نظرشان احترام قائل هستم. این لقبی است که در ورزش کشتی به من داده‌اند اما بیرون از تشک چنین حالتی ندارم. ورزش ما ورزش پهلوانی است. این لقب از سال ۲۰۱۹ و بعد از مسابقه‌ام مقابل حریف آمریکایی مطرح شد که او دست نداد و من هم با اختلاف برده بودم که این عنوان را برای من به کار بردند. خودم لقب «رحمان بی‌رحم» را دوست دارم اما بیرون از تشک این‌طور نیستم. باید مهربان و اخلاق‌مدار باشیم. حتی معنای اسم من (رحمان) هم مهربان و بخشنده است.
فارس: مسابقات جهانی نزدیک است و حریفان اصلی شما هم مشخص هستند. اگر قرار باشد خودت قرعه را بچینی چطور انتخاب می‌کنی؟ عموزاد: واقعیت این است که اصلاً به حریف و قرعه فکر نمی‌کنم. حدود ۴ یا ۵ سال است که در رده بزرگسالان کشتی می‌گیرم و در این مدت سخت‌ترین قرعه‌ها را داشته‌ام. برای من فرقی ندارد چه کسی روبه‌رویم قرار می‌گیرد. کسی که می‌خواهد اول شود و بهترین باشد، باید همه را شکست دهد. من رقیب اصلی، خودم را می‌بینم.فارس: رقیب ژاپنی و اصلی شما امسال به بازی‌های آسیایی می‌رود و در جهانی نیست...عموزاد: تا الان بله. امیدوارم که جهانی هم بیاید چون مسابقه لذت‌بخش‌تر می‌شود. فارس: سوجیت کالکال رقیب هندی شما هم زیاد کُری می‌خواند و گفته دوست دارد با شما کشتی بگیرد.عموزاد: کری نیست ورزش کلاً رقابت است و من هم دوست دارم با خیلی‌ها کشتی بگیرم.

فارس: اگر به شما بگویند یک نفر را انتخاب کن و با او کشتی بگیر چه کسی را انتخاب می‌کنی؟عموزاد: طبق وزنی که دارم در وزن ۷۴ کیلوگرم با سیداکوف اگر وزنم بالاتر بود، شاید می‌شد از سعداله‌یف هم نام برد. اما از بین کشتی‌گیران ایرانی، همیشه حسن آقا یزدانی را به‌عنوان الگوی ورزشی خودم معرفی کرده‌ام. او خیلی دوست‌داشتنی است و دوست دارم همیشه موفق و پیروز باشد البته همه بچه‌ها را دوست دارم اما حسن آقا کاپیتان تیم ملی و بزرگ ماست. ما با دیدن او روحیه می‌گیریم و از او یاد می‌گیریم.فارس: اگر قرار باشد یک کشتی‌گیر خارجی را انتخاب کنی که یک هفته با شما تمرین کند، چه کسی را انتخاب می‌کنی؟عموزاد: واقعاً به این موضوع فکر نکرده‌ام و نمی‌توانم یک نفر را انتخاب کنم. فکر می‌کنم فرقی ندارد چه کسی باشد.
فارس: فرض کن الان فینال مسابقات جهانی است، برای آرامش ذهنی چه کار می‌کنی؟عموزاد: بخشی از آرامش من به این برمی‌گردد که قبلاً چگونه تمرین کرده‌ام. وقتی تمام وجودم را برای تمرین گذاشته‌ام، آرامش دارم و احساس می‌کنم نقطه ضعفی ندارم. جوری تمرین کرده‌ام که فکر نمی‌کنم کسی به اندازه من تمرین کرده باشد و همین موضوع باعث آرامشم می‌شود. توکل به خدا و نماز هم بخش دیگری از این آرامش است. من همیشه قبل و بعد از مسابقه از آقا امام رضا(ع) مدد می‌گیرم و این موضوع برایم دلگرمی بزرگی است. واقعاً هم در مسابقات و زندگی‌مان برکت آن را دیده‌ایم.فارس: برای رسیدن به طلای جهان از چه چیزهایی در زندگی‌ات گذشته‌ای؟عموزاد: برای رسیدن به مدال طلای جهان باید از خیلی چیزها گذشت؛ از خانواده، همسر و فرزند، برادر و خواهر و پدر و مادر و بسیاری از دلخوشی‌ها. باید از خیلی تفریحات و میهمانی‌ها بگذری. حتی ممکن است از اینکه دلت بخواهد شب‌ها تا ساعت ۲ - ۳ بیدار باشی بگذری. من واقعاً کشتی را دوست دارم و به آن علاقه‌مندم. اگر یک روز تمرین نکنم، آن حال و انرژی همیشگی را ندارم. واقعاً از سختی‌های کشتی لذت می‌برم و دوست دارم به لطف خدا و دعای مردم این مسیر را سالیان سال ادامه بدهم.فارس: فکر می‌کنی انتظارات مردم از کشتی فشار را زیاد کرده است؟عموزاد: انتظار مردم طبیعی است. مردم باید از ورزش کشتی انتظار داشته باشند. ما هم با تمام وجود می‌جنگیم تا دل مردم و خانواده‌هایمان را شاد کنیم و پرچم کشورمان را بالا ببریم. هر کسی که به میدان می‌رود، برای خودش، خانواده‌اش، وطنش و پرچمش مبارزه می‌کند. ما هم نماینده ایران هستیم و با تمام وجودمان می‌جنگیم.
فارس: وقتی طلا را می‌گیری و پرچم بالا می‌رود اولین چیزی که به ذهنت می‌آید چیست؟ عموزاد: حس خیلی خوبی دارد. حس غرور و افتخار است و واقعاً لذت‌بخش است.فارس: از سختی‌ها گفتی ... تا حالا شده از ادامه کشتی خسته شوی و بگویی نمی‌خواهم ادامه دهم؟  عموزاد: طبیعی است. بعضی وقت‌ها در وزن کم کردن، فشار تمرین، اردو یا مسابقات پیش می‌آید که با خودم می‌گویم دیگر خسته شده‌ام و نمی‌خواهم ادامه بدهم. حتی ممکن است بگویم کشتی را کنار بگذارم اما وقتی آن فشار می‌گذرد، دوباره می‌گویم نه، من می‌خواهم بیشتر ادامه بدهم و باید به چیزی که می‌خواهم برسم. من جوانی‌ام را برای کشتی گذاشته‌ام و احساس می‌کنم باید به حقم برسم. فارس: و آن چیست که به شما انگیزه ادامه را می‌دهد؟عموزاد: من چیزی در ذهن و وجودم ایجاد کرده‌ام که تازه شروع کار من است. ان‌شاءالله باید ۱۰ سال دیگر هم کشتی بگیرم و برای کشورم مدال‌آوری کنم.فارس: اگر به دوران نوجوانی برگردی، باز هم کشتی را انتخاب می‌کنی؟عموزاد: قطعاً دوباره کشتی را انتخاب می‌کنم.فارس: خودت یک پسر داری دوست داری او هم روزی کشتی‌گیر شود؟عموزاد: اصلاً برایم مهم نیست که بچه‌ام کشتی‌گیر بشود یا نشود. فقط می‌خواهم سالم باشد و عاقبت‌به‌خیر شود. برای من بزرگ‌ترین چیز، سلامتی و عاقبت‌به‌خیری بچه است.
فارس: وقتی طلای جهان را گرفتی دوست داری اولین کسی که با او صحبت می‌کنی چه کسی باشد؟  عموزاد: همسرم. من الان ۴، ۵ سال است که ازدواج کرده‌ام و در این مدت، هر سال حدود ۷، ۸ ماه در اردو هستم. وقتی هم خانه هستم، صبح و عصر تمرین می‌کنم. واقعاً همسرم این را درک می‌کند و باعث انگیزه من می‌شود. او می‌گوید موفقیت من برای خانواده‌ام و مردم است و همین موضوع همیشه به من دلگرمی و انگیزه می‌دهد.سؤال: در فینال مسابقات چطور با افکار منفی و استرس مبارزه می‌کنی؟عموزاد: سعی می‌کنم انرژی منفی و فکر منفی نداشته باشم. اگر یک لحظه چنین فکری سراغمان بیاید، دوباره سعی می‌کنیم ذهنمان را برگردانیم و مثبت فکر کنیم.
سؤال: از روان‌شناس هم استفاده می‌کنید؟عموزاد: بله، هر سال روان‌شناس داشته‌ام اما امسال فعلاً روان‌شناس نداریم. البته معتقدم هر ورزشکاری می‌تواند تا حدودی روان‌شناس خودش باشد. کار روان‌شناس این است که وقتی می‌گویی «من نمی‌توانم» او بگوید می‌توانی، کمک کند ذهنت را از منفی به مثبت تغییر بدهی. به نظرم هر ورزشکاری باید بتواند خودش را از نظر ذهنی مدیریت کند.فارس: برای شادی بعد از پیروزی و جشن گرفتن هم از قبل برنامه‌ریزی می‌کنی یا ممکن است ناگهانی این اتفاق بیفتد؟عموزاد: بعضی وقت‌ها از قبل به این موضوع فکر می‌کنیم که اگر برنده شدیم، چطور خوشحالی کنیم. مثلاً من اصالتاً آن رقص محلی را دوست دارم و خودم انجام می‌دهم. بچه‌ها هم گاهی نظر و ایده می‌دهند که یک حرکت خاص انجام بدهیم.فارس: تا به حال شده با کشتی‌گیران صحبت کنی و بگویی مثلا فینال را بردی فلان شادی را انجام دهی؟عموزاد: بله. دو سال قبل همین اتفاق برای من افتاد و برای امیرحسین زارع هم همین طور. یعنی قبل از مسابقات، با تمام وجود تمرین کرده و جنگیده بودیم. یک لحظه یکی از بچه‌ها به من گفت اگر فینال را بردی و حریف ژاپنی را شکست دادی، شمشیر دربیاور و آن را بشکن. همان لحظه در ذهنم آمد که اگر بردم، باید چه کاری انجام بدهم. بچه‌ها به همدیگر کمک می‌کنند. مثلاً خود امیرحسین زارع حرکت «کینگ» را انجام داد؛ همان حالت تاجگذاری. امیرمحمد یزدانی هم حرکت خاص خودش را انجام داد. این چیزها بین بچه‌ها وجود دارد.
فارس: مسابقه‌ای بود که بعد از شکست بارها به آن فکر کرده باشی و از یادت نرود؟عموزاد: بله فکر می‌کنم فینال جهانی ۲۰۲۱ را باید می‌بردم که نشد و آن را به فال نیک گرفتم. سال ۲۰۲۳ حدود ۷-۸ ثانیه تا فینال داشتم و فکر می‌کنم اگر فینال می‌رفتم اول می‌شدم که نشد و البته من هم اشتباهاتی داشتم. همه اینها برایم درس و تجربه شد.فارس: درباره مسابقه اخیرت با شمیل ممدوف بگو که ۸ امتیاز عقب افتادی، چه چیزی در ذهنت بود که توانستی جبران کنی و ببری؟عموزاد: من قبل از آن مسابقه دو بار با این کشتی‌گیر مبارزه کرده بودم. یک بار در مسابقات جهانی ۲۰۲۳ برای مدال برنز با او کشتی گرفتم. آنجا شرایط خوبی نداشتم؛ از نظر روحی آسیب دیده بودم و از لحاظ بدنی هم شرایط مناسبی نداشتم و نتوانستم پیروز شوم. بعد از مسابقات المپیک هم در فشار مسابقات بودم و نتوانستم او را شکست بدهم. مدام فکر می‌کردم چطور باید او را شکست بدهم و چه راهی وجود دارد؛ هم از لحاظ آنالیز و هم از نظر روحی و روانی. ذهنم دائماً درگیر این موضوع بود. بعد از ۷-۸ ماه به مسابقات رنکینگ جهانی رفتم. با آمادگی ۵۰، ۶۰ درصدی در تورنمنت مغولستان شرکت کردم. آنجا یک لحظه غافلگیر شدم و ۸ امتیاز عقب افتادم. در آن لحظه فقط می‌گفتم مقاومت کن و نگذار کار تمام شود. وقتی بلند شدم، فقط به این فکر کردم که باید یک امتیاز بگیرم و خودم را به حریف برسانم. بارها در تمرین و شبیه‌سازی شرایط مشابهی را تجربه کرده بودم و یاد گرفته بودم در این وضعیت آرام‌آرام خودم را کنترل کنم.
فارس: صحبت‌های پژمان درستکار چقدر کمک کرد؟چیزی که خیلی به من کمک کرد کوچ آقا پژمان و آقا فرشید بود. البته دو، سه سال است که مربی من آقای مهدی تقوی است. از قبل حریف را آنالیز کرده بودیم و کوچ خیلی کمک کرد که هوشیار باشم و آرام‌آرام به نتیجه‌ای که می‌خواهم برسم. خدا را شکر در نهایت پیروز میدان شدم.فارس: از این مبارزه و پیروزی چه حسی داشتید؟عموزاد: ممدوف حریف خوبی و کشتی‌گیر خوبی است. تا الان سه بار با هم کشتی گرفته‌ایم و ممکن است امسال در مسابقات جهانی دوباره با هم روبه‌رو شویم. از این مسابقه لذت بردم. ابتدا کمی استرس داشتم، اما دوباره هیجان کشتی به وجود آمد. خدا را شکر البته من همیشه ۱۰۰ خودم را می‌گذارم که پشیمان بیرون نیایم و پیروز میدان شدم.
سؤال: اگر قرار باشد یک مسابقه از گذشته‌ات را دوباره تکرار کنی، کدام مسابقه را انتخاب می‌کنی؟عموزاد: دوست دارم مسابقه المپیک ۲۰۲۴ دوباره تکرار شود اما هیچ‌وقت مسابقه‌ای تکرار نمی‌شود. همه‌چیز می‌گذرد و باید از آن درس گرفت. هدف اصلی من امسال مسابقات جهانی است. بعد از آن به مسابقات جهانی ۲۰۲۷ فکر می‌کنم و بعد هم المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس.فارس: بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی‌ات چیست؟عموزاد: از دوران نوجوانی، یعنی سال ۲۰۱۸، گفته بودم که ۱۴ مدال می‌خواهم؛ ۱۰ طلای جهان و ۴ طلای المپیک. واقعاً کار سختی است اما این ذهنیت از همان سال‌ها در من شکل گرفت.فارس: این رؤیای ۱۴ مدال از کجا آمد؟عموزاد: من از ۴۸ کیلوگرم در رده نوجوانان و جوانان کارم را شروع کردم. یک روز تمرین کشتی تمام شده بود و برادرم که از من بزرگ‌تر بود و خودش هم عضو تیم ملی بود، آمد و به من گفت تو نباید فقط به نوجوانان و جوانان فکر کنی؛ باید به بزرگسالان بروی و ۱۴ مدال بگیری. از او پرسیدم چرا ۱۴ مدال؟ گفت فکر می‌کنم رکورد دست کارلین است که ۱۳ مدال دارد و تو باید ۱۴ مدال بگیری تا رکورد را بشکنی و نفر اول شوی. از همان زمان این هدف در ذهنم شکل گرفت. این هدفی است که از سال‌های نوجوانی در ذهنم ساخته شده و برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم. این باعث می‌شود آرام نباشم و همیشه تشنه موفقیت باشم. مسیر سختی است اما من با تمام وجودم برای رسیدن به اهدافم می‌جنگم و اعتقاد دارم خداوند متعال در این مسیر به من کمک خواهد کرد.
احساس می‌کنم برای کشتی و برای جنگیدن در روزهای سخت به دنیا آمده‌ام. مهم‌ترین آرزویم این است که خانواده‌ام همیشه سالم و سلامت باشند؛ همسر و فرزندم عمر باعزت و زندگی خوبی داشته باشند. همیشه از خدا می‌خواهم همه بیماران را شفا دهد و تمام مردم در سلامت و آرامش باشند. در کنار این‌ها، آرزوهای دیگری هم دارم که به مرور زمان و با توجه به شرایط زندگی برای رسیدن به آنها تلاش خواهم کرد.