وقتی بی‌حجابی، حجاب می‌شود

به گزارش بولتن‌نیوز،احمد پیام در یادداشتی نوشت:  تمرکز بر بی‌حجابی دیگران نباید ما را از عیوب درونی و اصلاح خود غافل کند.

در تحلیل پدیده‌های ناهنجار اجتماعی، نحوه مواجهه با آن از اهمیت بالایی برخوردار است. در حالی که بی‌حجابی به‌عنوان یک منکر شرعی و قانونی، جای نقد دارد، اما نباید به بهانه‌ای برای قضاوت‌های بی‌قاعده و غفلت از «حجاب‌های درونی» خودمان تبدیل شود.

در ادامه متن کامل یادداشت احمد پیام، استاد حوزه و دانشگاه را می‌خوانید:
در هر جامعه‌ای پدیده‌های ناهنجاری وجود دارد. طرز مواجهه با این پدیده‌ها هم بسته به سلایق و خلقیات افراد، مختلف است. 

یکی از پدیده‌ی این روزهای جامعه‌ی ما مسأله‌ی پوشش یا  به تعبیری حجاب است.
برخی اقشار جامعه در مواجهه با بی‌حجابی ممکن است به چند دلیل نسبت به مرتکبان آن، حس ناخوشایندی پیدا کنند یا منزجر شوند.
مثلا به دلیل (مخالفت با شرع)
 یا (مخالفت با قانون) 
و یا (همسویی با تبلیغات دشمن)
یا اصلا (مخالفت با سلیقه‌ی شخصی خود)
و...

همه‌ی این مسائل  تا حدودی طبیعیست.
وقتی کسی با پدیده‌ای که با عقیده و باور و یا سبک زندگی‌اش در تضاد است برخورد می‌کند، چه بسا دچار چنین احساساتی شود...
تا اینجا خیلی مشکل حادی نیست...

مشکل از جایی آغاز می‌شود که:
 این احساسات را دست‌مایه‌ای برای (قضاوت‌های بی‌قاعده) قرار می‌دهیم. در چنین مواردی ذهن، زود به سراغ مقایسه می‌رود...
من از او بهترم... او فاسد است و من صالحم... او بی عقل است و من عاقل... او بی‌فرهنگ است و من...
بر اثر این جو، از خود و ایرادات خود غافل می‌شویم، چراکه ذهن و فکرمان متمرکز بر بیرون خود و حرکات دیگران است...

گاهی ظهور منکر، آنقدر ذهن ما را درگیر خود می‌کند که (حجابی) می‌شود و نمی‌گذارد خودمان را ببینیم...

(بی‌حجابی یا بدپوششی، قطعا بد است و جای انتقاد دارد)، ولی آیا تا به حال از خود پرسیده‌ایم: «او حجاب ظاهر ندارد... من چه؟ ... من چه حجابی را ندارم؟»

هر کسی در درون خود، ایراداتی دارد و به تعبیری، (حجاب‌هایی را دریده)... پس خود ما به انتقاد، سزاوارتریم...
(البته این به معنای تخطئه‌ی افرادی نیست که در اجتماع، مرتکب بی‌حجابی می‌شوند).
آنچه مقصود نگارنده است، (پرهیز از نگاه یک جانبه) و توجه دادن به این است که مظاهر اجتماعی می‌تواند، ذهن را از توجه به درون، منصرف کند...
(اگر این حجاب را کنار بزنیم) و درون خود را واکاوی کنیم، چه بسا به این برسیم که ما نیز برای خیلی از افکار و خلقیات خود سزاوار سرزنش هستیم ولی خداوند ستّار، آنها را از مردم پوشانده است. همان خدایی که در جوشن کبیر به او می‌گوییم: «یَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِیلَ یَا مَنْ سَتَرَ الْقَبِیح».

جالب اینکه در کتاب عیون اخبار الرضا علیه السلام آمده که جناب عبدالعظیم الحسنی (ع)به امام جواد(ع) عرض کرد که ای فرزند رسول‌الله حدیثی از پدرانتان برای من نقل کنید. امام جواد(ع)  در پاسخ، به نقل از پدرشان از اجدادشان از امیرالمؤمنین(ع)  می‌فرماید: «لو تَکاشَفتُم ما تَدافَنتُم» یعنی اگر عیب‌های شما برای یکدیگر آشکار می‌شد، [حتی] همدیگر را دفن نمی‌کردید.

خلاصه اینکه نه کسی با بی‌حجابی، بدترین آدم می‌شود و نه کسی با حجاب، بهترین آدم...

تأکید مجدد: (بی‌حجابی پدیده‌ای ناپسند و منکر اجتماعی است و سزاوار انتقاد...)