آقای پیاتزا... ماجرای امپراطوری سعید معروف را برای لیبرو تیم ملی تکرار نکنید

گروه‌ ورزشی: وحید حاج سعیدی روزنامه نگار:والیبال ایران بعد از حضور ولاسکو، جان تازه‌ای گرفت.  کلاس ها و مدارس والیبال چند برابر شدند. قهرمانی‌های ما در سطح جهانی جوانان و نوجوانان افزایش یافت. او بازیکنان زیادی را کشف کرد که بعد ها به تاریخ سازان این کشور بدل شدند و این حاصل همان اعتماد به نفس و روح تاریخی است که بعد از ولاسکو به والیبال ما دمیده شد. اما در میان این بازیکنان سعید معروف تک ستاره‌ای بود که نوسان نداشت، فراز و فرود نداشت. همیشه در اوج بود. 

به گزارش بولتن نیوز،بهترین پاسور لیگ جهانی ۲۰۱۴، باارزش‌ترین بازیکن قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ و مرد سال والیبال ایران (۱۳۹۴ و ۱۳۹۵)  و عناوینی که به همراه تیم ملی و تیم های باشگاهی به دست آورد او را به یک اسطوره دست نیافتی تبدیل کرد.او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱ (به جز سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۱) به‌طور مداوم در تیم ملی بزرگسالان حضور داشت و با پنجه‌های هنرمندانه خود توانست والیبال ایران را به جمع قدرت‌های برتر جهان برساند. 

کم اشتباه بود و بی‌نظیر. بر خلاف پاس های پاسورهای امروزی و به جز توپ های های بال، تقریباً همۀ پاس‌های او قابل ردیابی نبودند و در آخرین لحظه مدافعان غافلگیر می‌شدند. اما بالاخره سعید معروف هم پایانی داشت و حالا با پایان یافتن دوران طلایی سعید، با مشکل جدی جایگزین سعید روبرو شدیم. چرا که در این سال‌ها که سرخوش از پاس های دیدنی  سعید معروف با پنج های طلایی اش بودیم به جایگزین سعید فکر نکردیم. سعید در بازی های دوستانه آسیایی و بازی بازی با تیک های درجه سوم آسیا و حتی گیم هایی که حافظ شیرازی هم می دانست می بازیم، فیکس بود! ماحصل این نگاه، پرورش نیافتن پاسوری در حد و اندازه های تیم ملی بود. جایی که امروز این مشکل به وضوح دیده می شود و به قول محمد علی بهمنی «عرصه خالیست، چنان شامگه بعد از کوچ!» 

حال این اتفاق به گونه ای دیگر و در پستی حساس در حال رقم خوردن است. حضرت پور لیبروی با اخلاق، تجربه و زحمتکش به ندرت تعویض می شود. در لیگ والیبال ملت ها حتی گیم هایی که کاملاً از برد یا باخت مطمئن بودیم، حاجیکلاته کمتر به میدان آمد. دیروز در بازی با روسیه که برد و باخت آن هیچ تاثیری در معیشت، رنکینگ، سبد خانوار، عزت و اعتبار ملی، روح پهلوانی و قهرمانی و ... ما نداشت و بازیکنانی چون اسماعیل مسافر هم به بازی گرفته شدند، خبری از حضور «حسین حاجیکلاته» نبود!  

حسین حاجیکلاته که در اوج جوانی پخته و جسور نشان داده است و نوید بخش جانشینی شایسته برای بزرگان این پست است، در بدو حضور در تیم ملی، قسطی و یک خط در میان  به بازی گرفته می شود.  

هر چند جنس رقابت ها با هم تفاوت دارند و هر بازی شرایط خاص خودش را دارد ولی آنچه که مسلم است و تمام مربیان دنیا بر آن صحه می گذارند، استفاده از اکثر بازیکنان در بازی های دوستانه و تعویض بازیکنان در پایان گیم هایی است که برد یا باخت در آنها کاملاً مشهود و قطعی است. تا جایی که در این بازی ها گاهی اوقات قوانین هم با همفکری عوض می شود تا زمینه حضور بیشتر بازیکنان و کسب تجربه فراهم شود. ( در بازی دوستانه ایران و ایتالیا بازی به جای پوئن 15 در پوین 25 به اتمام رسید)  

اینکه شور و انرژی جوانی بازیکنی که با تلاش خودش به تیم ملی بزرگسالان رسیده است، روی نیمکت و در سایه بازیکن پا به سن گذاشته، تباه شود، چیزی جز از دست دادن سرمایه های ملی نیست.  

امیدواریم مربیان تیم ملی با بازی دادن با جوانانی چون حاجیکلاته به ویژه در بازی های دوستانه، علاوه بر آماده سازی این جوانان برای باز یهای سخت و رسمی ، به سایر بازیکنان جوانان نیز انگیزه تمرین و تلاش و در سر پروراندن پوشیدن لباس تیم ملی بدهند!