زنگ خطر برای سرمایه اجتماعی نظام؛ وقتی مافیای قدرت جای شهیدان را می‌گیرد

گروه اجتماعی: سرمایه اجتماعی هر نظام سیاسی، مهم‌ترین پشتوانه آن به شمار می‌رود؛ داشته‌ای که حفظ و حراست از آن، وظیفه اصلی دستگاه‌های مسئول است. این باور عمومی، در جمهوری اسلامی ایران ثمره بیش از نیم قرن تلاش پررنج امام خمینی (ره) و خون بالغ بر ۲۰۰ هزار شهید، یک میلیون جانباز و ایثارگر و حمایت ده‌ها میلیون ایرانی است. فراتر از مرزها نیز، گسترش پدیده مقاومت با الگوبرداری از تفکر انقلاب اسلامی، امروز جبهه‌ای را شکل داده که پناهگاه میلیاردها انسان در سراسر جهان شده است. همین پشتوانه عظیم، سرمایه‌ای است که به‌هیچ‌روی نباید در معرض حراج و تاراج قرار گیرد.

به گزارش بولتن نیوز، با این حال، نگاه نقادانه به میدان سیاست و اقتصاد نشان می‌دهد که عملکرد برخی افراد در مسند قدرت، به‌گونه‌ای است که گویی هزاران مسئول شبانه‌روز در پی تخریب همان بنیانی هستند که مردم با ایثارگری از آن پاسداری کرده‌اند. در این میان، این مردم بوده‌اند که با حضور میدانی و پای صندوق‌های رأی، در برابر آنچه «مافیای قدرت و ثروت» خوانده می‌شود، ایستاده‌اند.

امروز اسامی‌ای که باید یادآور دلیری‌های امثال سردار سلیمانی و سرلشکر صیاد شیرازی باشد، جای خود را به چهره‌هایی داده که در افکار عمومی با حاشیه‌ها و پرونده‌های سنگین گره خورده‌اند؛ از خاوری (چهره مشهور فراری بانکی) گرفته تا مهدی هاشمی‌ها، مهدی جهانگیری‌ها، بایندریان، احسان دستغیب‌ها، شایان‌ها، احسان تحریری، محسن فلاحیان، قلی‌ها، احمد سخابی‌ها، مهدی احمدی‌ها، علی رضایی‌ها، هکتور شمع‌خانی‌ها، هادی مومنین، مدال‌ها، شایسته‌ورها، عارف ژن برتر و الهی‌ها. نام‌هایی که به‌زعم بسیاری از منتقدان، با تمام توان خود در حال فرسایش باور عمومی و تخریب همان سرمایه اجتماعی‌ای هستند که نظام بر آن استوار است.

نظامی که یگانه امید میلیاردها انسان آزاده و مسلمان در جهان توصیف می‌شود، اینک در محاصره قدرت‌های مافیایی و تراست‌هایی قرار گرفته که به جای خدمت، به تاراج دستاوردهای ایثارگرانه ملت مشغولند. در چنین شرایطی، به باور طیفی از دلسوزان، تنها «مبعوث» (ولی‌فقیه) است که یک‌تنه و تمام‌قد در برابر این اراذل برانداز ایستاده و بار سنگین حفظ انسجام و سرمایه اجتماعی کشور را بر دوش می‌کشد. همین تصویر، پرسش‌های جدی را پیش روی ساختارهای امنیتی و نظارتی قرار می‌دهد که آیا وظیفه پاسداری از این سرمایه عظیم، تنها بر عهده یک نفر است یا همه ارکان حاکمیت باید شبانه‌روزی برای حراست از آن آستین بالا بزنند؟