دریاچه ارومیه را آب نکُشت؛ زباله و بی‌غیرتی نکُشد!

گروه اجتماعی دریاچه ارومیه سال‌هاست با خشکسالی، سدسازی، برداشت بی‌رویه آب و سوءمدیریت دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ زخمی که هنوز التیام نیافته است. اما امروز، در کنار همه آن دردها، زخمی تازه بر پیکر این میراث ملی نشسته؛ زباله‌هایی که برخی گردشگران بی‌هیچ احساس مسئولیتی بر ساحل و بستر دریاچه رها می‌کنند. آیا قرار است نگین آبی ایران، پس از مرگ با تشنگی، زیر آوار بطری و پلاستیک دفن شود؟

به گزارش‌بولتن نیوز، روزی نه چندان دور، دریاچه ارومیه یکی از بزرگ‌ترین دریاچه‌های شور جهان بود؛ افتخار آذربایجان و غرور ایران. پرندگان مهاجر بر فرازش پرواز می‌کردند، گردشگران برای دیدن آبی بی‌کرانش راهی شمال‌غرب کشور می‌شدند و نام ارومیه در نقشه طبیعت جهان می‌درخشید.

اما سال‌ها بی‌تدبیری، سدهای بی‌حساب، مصرف افسارگسیخته منابع آب و خشکسالی، این پهنه عظیم را تا مرز نابودی کشاند. میلیون‌ها ایرانی با چشم خود دیدند که چگونه آب عقب نشست، نمک پیشروی کرد و طوفان‌های نمکی نفس شهرها را تهدید کرد.

اکنون که همه از احیای دریاچه سخن می‌گویند و برای بازگرداندن جان به این سرمایه ملی هزینه و تلاش می‌شود، صحنه‌ای تلخ‌تر از خشکی، دل هر ایرانی را می‌سوزاند؛ کوه‌های زباله‌ای که در ساحل و بستر دریاچه باقی می‌ماند.

بطری‌های پلاستیکی، ظروف یکبارمصرف، کیسه‌های نایلونی و پسماندهایی که برخی گردشگران پس از چند ساعت تفریح رها می‌کنند، فقط زباله نیست؛ امضای بی‌مسئولیتی بر پیشانی یک فاجعه ملی است.

دریاچه ارومیه فقط متعلق به مردم آذربایجان نیست؛ شناسنامه طبیعی ایران است. همان‌گونه که هیچ ایرانی پرچم کشورش را بر زمین نمی‌اندازد، حق ندارد طبیعت کشورش را به سطل زباله تبدیل کند. وطن فقط خاک مرزها نیست؛ وطن، آب، کوه، جنگل و دریاچه‌هایش نیز هست.

اگر هر مسافر تنها یک کیسه زباله با خود بازگرداند، ارومیه نفس می‌کشد؛ اما اگر هر نفر یک بطری و یک پلاستیک بر جا بگذارد، این دریاچه پس از مرگ با تشنگی، با زباله هم خفه خواهد شد.

غیرت ایرانی یعنی وقتی از کنار دریاچه ارومیه برمی‌گردی، ساحل از لحظه ورودت پاک‌تر باشد، نه آلوده‌تر.

### جمله‌ای که باید سرلوحه همه باشد:

### «زباله‌ای که امروز کنار دریاچه ارومیه می‌اندازی، فردا روی شرف ملی‌ات دیده خواهد شد.»