گروه اجتماعی،سالها برای دریاچه ارومیه گریه کردیم. از خشکیاش گفتیم، از نمکزارهایش نوشتیم، برای نجاتش همایش گرفتیم، هشتگ ساختیم و عکس پروفایل عوض کردیم.
به گزارش بولتن نیوز،حالا که آب برگشته، یک سؤال تلخ روی ساحل مانده است:
اگر دریاچه را دوست داشتیم، این همه زباله کار چه کسانی است؟
بطریها از آسمان نیفتادهاند.
کیسههای پلاستیکی را باد از قاره دیگری نیاورده است.
همه اینها متعلق به کسانی است که آمدهاند عکس یادگاری بگیرند، چند ساعت تفریح کنند و هنگام رفتن، زشتی خود را برای طبیعت به ارث بگذارند.
حقیقت این است که زباله فقط یک تکه پلاستیک نیست؛ زباله، شناسنامه فرهنگی صاحبش است.
انسانهای متمدن ردپا به جا میگذارند؛ بیمبالاتها زباله.
دریاچه ارومیه امروز شبیه بیماری است که از بستر مرگ برخاسته و هنوز توان راه رفتن کامل ندارد. آیا انصاف است بیماری که تازه جان گرفته را دوباره زخمی کنیم؟
سالها از بیآبی نگران بودیم؛ امروز باید از بیفرهنگی نگران باشیم.
خشکسالی را شاید باران جبران کند، اما فقر مسئولیتپذیری را هیچ ابری درمان نمیکند.
وقتی فرزندت کنار ساحل بطری خالی را روی زمین میاندازد، قبل از آنکه طبیعت را آلوده کند، آینده را آموزش میدهد؛ آیندهای که فردا همین رفتار را در جنگل، رودخانه، خیابان و شهر تکرار خواهد کرد.
دریاچه ارومیه بیش از آب، به احترام نیاز دارد.
و شاید تلخترین تصویر این روزها نه ساحل پر از زباله، بلکه مردمی باشند که برای دیدن زیبایی آمدهاند اما زشتی را با خود آوردهاند.
تاریخ درباره ما از روی حرفهایمان قضاوت نخواهد کرد؛
از روی زبالههایی که پشت سرمان جا گذاشتهایم، قضاوت خواهد کرد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com