پالایشگاه پاسارگاد قشم زیر ذره‌بین؛ از تأمین خوراک تا تصاحب ۴۶ هکتار اراضی دولتی

گروه انرژی، جزیره قشم این روزها در کانون پرسش‌هایی قرار گرفته است؛ از چرایی طمع‌ورزی آمریکا نسبت به این منطقه تا ابهامات مطرح‌شده درباره عملکرد پالایشگاه نفت فوق‌سنگین پاسارگاد قشم، نحوه تأمین خوراک، تصاحب ۴۶ هکتار از اراضی دولتی و میزان پاسخگویی این مجموعه در برابر دستگاه‌های نظارتی.

به گزارش بولتن نیوز، در روزهای اخیر پرسش‌هایی درباره وضعیت جزیره قشم و فعالیت پالایشگاه نفت فوق‌سنگین پاسارگاد قشم مطرح شده است. از جمله اینکه آمریکایی‌ها به چه دلیل به جزیره قشم طمع کرده‌اند و آیا این مسئله ناشی از طراحی ارباب قدرت و ثروت بوده که زمینه چنین طمع‌ورزی را فراهم کرده است.
پالایشگاه نفت فوق‌سنگین پاسارگاد قشم، متعلق به بانک پاسارگاد، به‌عنوان نخستین پالایشگاه نفت فوق‌سنگین کشور با ظرفیت سالانه ۱۲ میلیون بشکه خوراک نفت فوق‌سنگین معرفی می‌شود. همچنین عنوان شده است که این پالایشگاه بزرگ‌ترین تولیدکننده قیر در گریدهای مختلف در منطقه است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، مهم‌ترین محصولات این پالایشگاه شامل تولید سالانه یک میلیون تن انواع گریدهای قیر، ۷۵۰ هزار تن محصولات هیدروکربنی و ۱۵۰ هزار تن نفتا است. همچنین ادعا شده است که این مجموعه ۴۶ هکتار از اراضی متعلق به دولت جمهوری اسلامی ایران در جزیره قشم را تصاحب کرده و اسکله اختصاصی با قابلیت پهلوگیری کشتی‌های ۴۰ هزار تنی برای فعالیت‌های خود احداث کرده است.
در ادامه این پرسش مطرح می‌شود که آیا دستگاه‌های نظارتی به این موضوع ورود کرده‌اند؟ بر اساس ادعاهای مطرح‌شده، این پالایشگاه سالانه ۱۲ میلیون بشکه نفت خام را فرآوری می‌کند، اما در صورت‌های مالی و اسناد منتشرشده، منشأ تأمین نفت خام آن مشخص نیست.
همچنین ادعا می‌شود این مجموعه حتی یک بشکه نفت خام را از طریق شرکت ملی نفت ایران، به نیابت از شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، شرکت نفت و گاز اروندان، شرکت نفت مناطق مرکزی و شرکت نفت فلات قاره ایران دریافت نکرده است. از همین رو این پرسش مطرح می‌شود که آیا خوراک این پالایشگاه از مسیرهای دیگری، از جمله قاچاق نفت خام، تأمین می‌شود؟
در پایان نیز این پرسش مطرح شده است که آیا در طول سال‌های گذشته حسابرسی و رسیدگی دقیقی نسبت به عملکرد این پالایشگاه انجام شده و چرا این مجموعه در قبال ابهامات مطرح‌شده پاسخگویی شفافی نداشته است. همچنین این ادعا مطرح می‌شود که آیا چنین رفتارهایی، در صورت صحت، می‌تواند زمینه‌ساز طمع‌ورزی کشورهایی مانند آمریکا نسبت به مناطق راهبردی جنوب ایران شده باشد.