گلویی که بریدند؛ اما راهی که ادامه یافت

گروه سیاسی - مجید سجادی پناه نوشت، در جهان رسانه، گاهی یک تصویر، یک چهره، یک پیکر بی‌جان، از هزاران تحلیل و گزارش بلندتر فریاد می‌زند. دیشب در امیدیه، همین اتفاق افتاد؛ میدان شهر تبدیل شد به صحنه‌ی افشای یک حقیقت تکان‌دهنده: 

دشمن، دیگر فقط به دنبال خاک ایران نیست؛ به دنبال مغزهای ایران است.

به گزارش بولتن نیوز، صهیونیست‌های جلاد، در فرانسه، در قلب اروپا، در خانه‌ای که باید امن‌ترین نقطه‌ی زندگی یک نخبه باشد، گلوی یک دانشمند ایرانی را بریدند. این قتل، فقط حذف یک فرد نبود؛ این پیام بود. پیام به همه‌ی کسانی که علم‌شان را در خدمت استقلال ایران قرار می‌دهند.  
اما آن‌ها یک چیز را نفهمیدند:

ایران با حذف یک نخبه، متوقف نمی‌شود؛ ایران تکثیر می‌شود.

پرونده‌ی محرمانه‌ای که دیشب علنی شد

برادر شهید روی سن رفت و پرده را کنار زد؛ حرف‌هایی که تا قبل از شهادت، طبقه‌بندی شده بودند.  
این جوان ۳۳ ساله، نخبه‌ی جهرمی، فارغ‌التحصیل سوربن، صاحب دو دکترا در برق و هوش مصنوعی، بخشی از فناوری هدایت پهپادها و موشک‌های ایران را طراحی کرده بود.  
دستاوردهای او، چشم پهپادهای ایرانی و مغز موشک‌های نقطه‌زن در نبرد با اسرائیل و آمریکا بودند.

این یعنی:  
ترور او، ترور یک دانشمند نبود؛ ترور یک سامانه دفاعی بود.

فرانسه؛ خانه‌ای که باید امن باشد، اما نبود

موساد – سازمانی که طبق گزارش‌های بین‌المللی مسئول عملیات‌های تروریستی متعدد است – او را در خانه‌اش در فرانسه پیدا کرد.  
کشوری که مدعی آزادی و امنیت است، امنیت یک نخبه‌ی ایرانی را معامله کرد.  
و این‌گونه بود که گلویش را بریدند؛ بی‌صدا، بی‌رحم، بی‌شرم.

این قتل، یک هشدار است:  
جنگ علمی آغاز شده؛ میدان نبرد، آزمایشگاه‌ها و دانشگاه‌هاست.

ایمان؛ نقطه‌ای که دشمن هرگز نمی‌فهمد

او فقط دانشمند نبود؛ اهل نماز شب بود، اهل قرآن، اهل مسجد.  
این‌ها در پرونده‌ی علمی نمی‌آیند، اما در پرونده‌ی امنیتی چرا.  
دشمن از ترکیب «ایمان + علم» می‌ترسد؛ چون این ترکیب، شکست‌ناپذیر است.

امیدیه؛ میدانِ وداع، میدانِ بیداری

دیشب، امیدیه فقط میزبان یک پیکر نبود؛ میزبان یک پیام بود.  
پیامی که در سکوت میدان پیچیده بود:  
ایران فرزندانش را فراموش نمی‌کند.  
ایران خون دانشمندانش را بی‌پاسخ نمی‌گذارد.  
ایران مسیر استقلال علمی‌اش را با قدرت ادامه می‌دهد.

این شهادت، فقط یک ترور نیست؛  
این اعلام جنگ علیه مغزهای ایرانی است.  
و هر اعلام جنگی، پاسخ خود را خواهد داشت.

این پرونده، از امروز رسانه‌ای است

این روایت، دیگر فقط یک خبر نیست؛  
این یک پرونده ملی است.  
پرونده‌ای که باید در رسانه‌ها، در دانشگاه‌ها، در مجلس، در افکار عمومی، باز شود.  
پرونده‌ای که باید تبدیل شود به مطالبه‌ی ملی برای حفاظت از نخبگان ایرانی در خارج از کشور. که شما و خانواده‌تان را از کام فاجعه جدا می‌کند.