از فساد اقتصادی تا دلقک‌سازی سیاسی؛ علی کریمی چگونه به ابزار جریان شاه‌طلب بدل شد؟

گروه سیاسی: علی کریمی، بازیکن پیشین فوتبال، سال‌هاست که از زمین ورزش عبور کرده و بی‌هیچ دانش، سواد نظری یا درک سیاسی، خود را در قامت تحلیل‌گر و تئوریسین سیاست و روابط بین‌الملل جا زده است. او با همان ادبیات لمپنی و هیجانی که شاید در مستطیل سبز خریدار داشت، وارد عرصه‌ای شده که نه جای شعار است و نه نمایش؛ اما مسئله اصلی، صرفاً ضعف فکری یا ناتوانی تحلیلی او نیست.
به گزارش بولتن نیوز،فساد اقتصادی علی کریمی ادعا یا شایعه نیست؛ موضوعی است که احکام قطعی دادگاه درباره آن وجود دارد و دقیقاً همین پرونده‌های قضایی، علت اصلی عدم بازگشت او به کشور و فرار از پاسخ‌گویی قانونی بوده است. تبدیل یک محکوم اقتصادیِ فراری به «چهره معترض» و «صدای مردم»، تحریف عامدانه واقعیت و فریب افکار عمومی است؛ تحریفی که متأسفانه با همراهی برخی رسانه‌ها تشدید شده است.
در این میان، جریان شاه‌طلب با هوشمندی فرصت‌طلبانه، از چنین چهره‌هایی نهایت بهره را می‌برد. فوتبالیست‌هایی که دانش‌شان از سیاست، منافع ملی و تحولات منطقه‌ای، از زدن زیر توپ فوتبال فراتر نرفته، به ابزار مصرفی این جریان بدل شده‌اند؛ دلقک‌های سیاسی‌ای که وظیفه‌شان نه تحلیل، بلکه ایجاد هیجان، جنجال و انحراف افکار عمومی است.
این افراد نه درکی از آینده ایران دارند و نه فهمی از پروژه‌ای که رضا پهلوی و حامیان خارجی‌اش برای کشور طراحی کرده‌اند. ساده‌سازی سیاست به چند شعار خیابانی و فحاشی، و نادیده‌گرفتن نقش بازیگران خارجی – از جمله اسرائیل – نشان‌دهنده سطحی‌نگری خطرناکی است که می‌تواند هزینه‌های سنگینی برای منافع ملی به‌همراه داشته باشد.
تناقض تلخ ماجرا آنجاست که این چهره‌ها، در همین کشور رشد کردند، از امکانات، سرمایه اجتماعی و توجه عمومی آن بهره بردند و به ثروت و شهرت رسیدند؛ اما امروز، همان کشور را با نفرت‌پراکنی، دروغ‌گویی و هم‌صدایی با پروژه‌های ضدملی هدف قرار داده‌اند. فساد مالی، فرار از قانون و سپس ژست اپوزیسیون‌بودن، نه کنش سیاسی است و نه شجاعت مدنی؛ بلکه فرار رو به جلو و تطهیر گذشته‌ای آلوده است.
مسئله، علی کریمی به‌تنهایی نیست. مسئله، ماهیت جریانی است که با بزک‌کردن محکومان اقتصادی، لمپن‌های رسانه‌ای و چهره‌های بی‌پشتوانه فکری، می‌کوشد پروژه‌ای سیاسی را مشروع جلوه دهد. افشای این سازوکار، نه تخریب فردی، بلکه دفاع از آگاهی عمومی و جلوگیری از فریب افکار جامعه است.