همان همیشگی، بدون ذره‌ای پیشرفت

گروه ورزشی: بعد از مدت‌ها انتظار و کش و قوس بر سر امکانات سخت‌افزاری و سقف قرارداد و از این قبیل مسائل، لیگ برتر فوتبال ایران آغاز شد و تیم‌ها در اولین هفته به مصاف هم رفتند. شروع دور جدید لیگ برتر نشان داد چرا فوتبال ایران و علی‌الخصوص باشگاه‌های ایرانی توانایی عرض اندام در مقابل رقبای عربی خود را ندارند. مسابقات همین هفته اول را که نگاه کنیم در موارد زیادی اشکالات بزرگ به چشم خواهند آمد؛ از مسائل سخت‌افزاری تا فنی و مدیریتی. این شرایط برای کشوری که خود را از قدرت‌های فوتبال آسیا می‌داند، مایه تأسف است و به خوبی می‌توان درک کرد که چرا رقبا توانسته‌اند تا این اندازه موفق ظاهر شوند.

به گزارش بولتن نیوز، برای شروع کافیست به ارقام هزینه شده توسط چند باشگاه متمول نگاه کنید که چه مبالغ هنگفتی را برای خرید بازیکن صرف کرده‌اند، اما همین تیم‌ها از فقدان زمین خوب برای تمرین و مسابقه در عذاب هستند. استقلال و پرسپولیس همچنان از آزادی دور هستند و کمپ‌هایی اختصاصی آنها نیز، یا کیفیت خوبی ندارند و یا گاهی خوب هستند و گاهی بد. میزبانی در شهر قدس باعث از دست رفتن امتیازات زیادی برای این دو تیم مدعی خواهد شد و همچنان باید دور از خانه اصلی از رقبا میزبانی کنند.

زمین بازی تراکتور در بنیان دیزل را هم که همه ملت ایران دیدند. قهرمانان فصل گذشته لیگ برتر و جام حذفی در ورزشگاهی به رقابت پرداختند که نه به لحاظ بصری و نه کیفیت زمین، از حداقل‌ها برخوردار نبود؛ و این وضعیت تیم‌های متمول است، وگرنه که تیم‌هایی مانند استقلال خوزستان و چادرملو همچنان امکان میزبانی در شهر‌های خود را ندارند و باید تا مدت‌ها آواره شهر‌های دیگر باشند. در کنار این اشکالات واضح باید به کیفیت فاجعه‌بار تصویربرداری‌ها هم اشاره کرد که تا حدی وضع بد بود که کارشناسان داوری در بسیاری از دیدار‌ها نتوانستند نظری درباره صحنه‌های جنجالی داوری ابراز کنند.

در بحث فنی هم که نتایج هفته اول بهترین گواه است برای توضیح وضعیت. مسابقاتی با حداقل گل و کسل‌کننده که جز یک دیدار، باقی آنها نشانی از آماده‌سازی مناسب نداشتند. کافی است مقایسه‌ای داشته باشید با هفته اول لیگ‌های معتبر جهان که از همان دقیقه اول شاهد بازی‌های تهاجمی، زیبا و با ضرباهنگ بالا هستیم. اما بعد از گذشت ۲۴ فصل و در شروع بیست و پنجمین لیگ حرفه‌ای همچنان مربیان بهانه‌هایی همچون عدم آمادگی در هفته‌های اول و هماهنگ نبودن بازیکنان می‌آورند.

با جمیع این شرایط نمی‌توان مدعی شد که ما می‌خواهیم با کشور‌های حاشیه خلیج فارس و شرق آسیا رقابت کنیم. در فوتبال ایران همچنان مدیران بیش از زیرساخت‌ها و آینده، به فکر بمب ترکاندن هستند و تخصص در هدر دادن منابع دارند. تیم‌هایی به خرج‌های نجومی که قادر نیستند یک استادیوم برای خود بسازند و حتی یک استادیوم را بازسازی کنند، اما میلیارد‌ها تومان را خرج بازیکنان دست چندمی می‌کنند که بعضا حتی قرار نیست پایشان را به اردو‌های تیم ملی بگذارند. جمیع این موارد را که کنار هم قرار دهیم، علت عقب ماندن فوتبال ایران را بهتر درک خواهیم کرد.