از توهم نخبه‌گرایی تا نفوذ اطلاعاتی اسرائیل؛ میراث هشت‌ساله جهرمی برای اینترنت ایران

گروه IT: محمدجواد آذری جهرمی، وزیر جوان ارتباطات در دولت حسن روحانی، خود را به عنوان یکی از نخبگان حوزه اینترنت و فضای مجازی معرفی می‌کرد؛ فردی که به تعبیر رسانه‌های حامی دولت، تسلطی کامل بر فلسفه وجودی شبکه‌های مخابراتی و فضای سایبری داشت و با اعتماد به نفس، گاه به عنوان یک تئوری‌پرداز عرصه فناوری‌های نوین معرفی می‌شد.

به گزارش بولتن نیوز، اما واقعیت آن چیزی نبود که در صفحه‌های اینستاگرام پر زرق و برق و توییت‌های پرطمطراقش دیده می‌شد. در تمام سال‌هایی که جهرمی با شعارهایی چون توسعه اینترنت ملی و حمایت از نخبگان حوزه سایبری بر صندلی وزارت ارتباطات تکیه زده بود، عوامل موساد و سازمان‌های جاسوسی صهیونیستی از طریق همان بسترهای اینترنتی که زیر نظر مستقیم او بود، در حال نفوذ اطلاعاتی، تخلیه داده‌ها و کسب برتری امنیتی علیه ایران بودند.

در این سال‌ها به جای آنکه وزارت ارتباطات به مرکزی برای نوآوری‌های ملی، تحقیقات بنیادی در حوزه اینترنت پاک، امنیت سایبری، اینترنت اشیاء بومی و مقابله با تهدیدات سایبری تبدیل شود، به محفلی برای باندبازی‌های سیاسی، تخریب منتقدان فرهنگی و سیاسی، و ترویج پوپولیسم رسانه‌ای بدل شد.

زمانی که جهرمی وقت خود را صرف توهین به رقبای سیاسی و فرهنگی خود در پلتفرم‌های غربی می‌کرد و با افتخار از مسدود کردن صفحات و محدود کردن مخالفان در همان پلتفرم‌ها سخن می‌گفت، موساد و دیگر سازمان‌های جاسوسی صهیونیستی از خلأهای امنیتی ایجاد شده در زیرساخت‌های اینترنت کشور بهره می‌بردند و شبکه‌های حساس را مورد نفوذ و پایش اطلاعاتی قرار می‌دادند.

انتظار افکار عمومی و کارشناسان دلسوز آن بود که وزیر ارتباطات، مرکز تحقیقات پیشرفته آینده‌پژوهی سایبری را در وزارتخانه راه‌اندازی کند، از نخبگان وطنی که تعدادشان کم نیست بهره گیرد و به جای ساختن بحران‌های سیاسی و اجتماعی، امنیت فضای مجازی کشور را با توسعه دانش بومی تضمین کند. اما آنچه در عمل اتفاق افتاد، بی‌توجهی به زیرساخت‌های ملی، تعطیلی آرمان اینترنت مستقل و امنیت‌محور و فراهم شدن بستری برای نفوذ اطلاعاتی سازمان‌های جاسوسی بیگانه بود.

حاصل هشت سال مدیریت فردی که فلسفه اینترنت را درک نکرد و مفاهیم بنیادین امنیت فضای مجازی را جدی نگرفت، امروز به شکل تهدیدی آشکار علیه زیرساخت‌های ارتباطی و امنیت ملی کشور نمایان شده است؛ تهدیدی که نتیجه مستقیم ندانم‌کاری‌ها، سیاست‌زدگی‌ها و نخبه‌گرایی متوهمانه مدیری است که روزگاری خود را «تئوری‌پرداز عالم اینترنت» می‌دانست، اما اکنون میراثی جز حفره‌های امنیتی و شبکه‌های نفوذ برای ایران به جای نگذاشته است.