مطالبه‌ای جدی از رئیس قوه قضائیه؛ جاسوسی و عملیات در خدمت دشمن را بی‌پاسخ نگذارید

گروه سیاسی - سجادی‌پناه: در دوازده روز جنگ اخیر، آنچه رخ داد، نه صرفاً تجاوز نظامی دشمن، بلکه هم‌دستی آشکار برخی عوامل داخلی با آن جبهه بود؛ هم‌دستی‌ای که به قیمت ریخته شدن خون دانشمندان، ترور فرماندهان، و لرزیدن امنیت ملی تمام شد. وقتی برخی با دشمن هم‌صدا شدند، اطلاعات دادند و راه نفوذ را باز کردند، دیگر نام این کار «جاسوسی ساده» نیست؛ این یک جاسوسی و عملیات در خدمت دشمن است.

به گزارش بولتن نیوز، مردم ما این اقدامات را نه می‌بخشند و نه فراموش می‌کنند؛ چرا که بهای آن، خون است و بی‌پناهی خانواده‌هایی که عزیزان‌شان را در سایه‌ی این تبانی‌ها از دست داده‌اند. ما قبلاً نیز در دهه ۶۰ این تلخی را چشیده‌ایم؛ زمانی که سازمان تروریستی منافقین، در میانه‌ی جنگ تحمیلی، آتش‌بیار معرکه صدام شد. آن‌ها به‌جای ایستادن کنار ملت، برای دشمن جاسوسی کردند، از پشت خنجر زدند، و با تمام وجود علیه ایران جنگیدند.

اعدام‌های ۶۷ تصمیمی سخت اما ضروری بود؛ تصمیمی برای جلوگیری از یک فاجعه ملی. بسیاری از آن‌ها که در آن روزها حکم گرفتند، نه صرفاً «زندانی سیاسی» که سربازان آماده‌به‌خدمت سازمان تروریستی بودند؛ همچنان با خارج در تماس، همچنان وفادار، و در آستانه‌ی شورش همزمان با حمله دشمن.

اشتباه ما این بود که روایت نکردیم. برای مردم نگفتیم، مستند نساختیم، از حقیقت دفاع نکردیم. این سکوت، هزینه داشت؛ دشمن روایت خودش را نوشت، و تاریخ را تحریف کرد.

اما امروز، آن اشتباه نباید تکرار شود. جاسوسی و عملیات در خدمت دشمن، همدستی رسانه‌ای، و پروژه‌های نفوذ نباید در سکوت باقی بمانند. جامعه حق دارد بداند چه کسانی در روز خطر، پشت ملت را خالی کردند.

جناب آقای محسنی‌اژه‌ای، رئیس محترم قوه قضائیه!

امروز، مطالبه‌ی عمومی این است که دستگاه قضایی با این وطن‌فروشی‌های آشکار بی‌تعارف و شفاف برخورد کند. هر کسی که در خدمت پروژه‌های دشمن قرار گرفته، در برابر جان و امنیت مردم مسئول است. برخورد با این افراد، نه از سر انتقام، بلکه برای حفاظت از آینده‌ی کشور است.

امروز باید روایت را خودمان بنویسیم؛ با صداقت، با شجاعت، و با تکیه بر حقیقتی که خون آن را مهر کرده است. جامعه، نظام و تاریخ، دیگر اجازه نخواهند داد حقیقت قربانی لبخندهای دیپلماتیک یا فشارهای رسانه‌ای شود.

قوه قضائیه باید صدای عدالت در روزهای بحران باشد. این مطالبه، نه از سر احساس، که برآمده از حافظه‌ی زخم‌خورده‌ی ملت است.