خرم شهر، و باز هم خرمشهر و به جز این سی سال حماسه و پیروزی تا هزاران سال خرم شهر...
اما نه برای یک روز و یک ساعت ...
نه برای عیدهای ما که میلیون ها نفر،میهمانش می شوند، بدون آن که زخمی از زخم هایش را التیام بخشند...
نه برای جنگ شادی و کنسرت هایی که این شب ها از محل هزینه سازمان های مختلف، صدای آواز و ساز را به تن زخمی دیوارها می رساند...
ایام شادی است و نباید تلخ کامی کرد...
اما خرمشهر، کاش شهر خرم همه روزهای سال ما باشد و بتوان به این نماد اقتدار ایمانی مان به عنوان مجسمه ی آبادانی ، بالندگی و خرمی نگریست...
همه ی ما می دانیم که نباید به این اسم ، مناسبتی نگریست و هر سال شاهدِ گلایه های دردناک پدر محمدِ جهان آرا در مسجد جامع مقدس این شهر باشیم ،
گلایه هایی از جنس ساده ترین چیزها ، از جنس آب خوردن، از جنس گاز ، از جنس شرم بیکاری و....
اما چه کنیم که جز تبریک و پوستر زدن کار دیگری از دست ما بر نمی آمد ، و ای کاش سالی می شد که همه دست به دست هم می دادیم تا در روز سوم خرداد، جشن دو حماسه در این شهر بزگرار می شد، جشن آبادی و آزادی....!
رضا رسولی