اين عارف جليلالقدر، رحمةالله عليه، در پاسخ به سوالي
فرمودند: برخي گمان ميكنند كه دعا، كار پيرزنها و پيرمردها و عجزه
[ناتوانان] است، آنها كه نميتوانند در ميدان جنگ و جهاد شمشير بزنند؛ ولي
معلوم ميشود مساله از اين بالاتر است! در روايت درباره شرايط استجابت دعا
آمده است: "من دعا و هو لايحس سوي الاجابة استجيب له"، يعني هر كس دعا كند و
جز اجابت احساس نكند، دعايش مستجايب ميشود.
ايشان در ادامه ميفرمايند: گويا حالتي در ما پيدا شده شبيه به ياس از
اجابت، كه دعاي ما فقط به زبان و لقلقهي لساني است؛ نه دعاي برخاسته از دل
مطمئن و اميدوار به اجابت. قلب متيقن و دل شكستهاي ميخواهد كه دعايش مثل
تير به هدف برسد، به گونهاي كه دعا كنيم و اجابت آن را بفهميم و يا حداقل
به ما وعدهي استجابت آن را بدهد، ولو بعد از چهل سال، همچنان كه درباره
حضرت يعقوب عليهالسلام ظاهرا دارد [محقق شد].
بنابراين فرموده حضرت آيةالله بهجت، آن دعايي مستجاب است كه دعاكننده در
آن مطمئن به اجابت باشد و اين امر به قول ايشان قلب متيقن و دل شكسته
ميخواهد.
(كتاب پرسشهاي شما و پاسخهاي آيةالله بهجت، جلد دوم)