شهیدِ جمهور؛ روایت خدمت صادقانه آیت‌الله رئیسی/چه شد که مردم در تشییع پیکر او سنگ تمام گذاشتند

گروه سیاسی- سید مجتبی نعیمی: در چهل و چند سالِ جمهوری اسلامی، مواردِ مختلفِ ″سواستفاده از موقعیت شغلی″ را مشاهده کرده‌ایم. مواردی که در آنها، یک صاحبِ منصب، بابت موقعیت شغلی ویژه‌ای که پیدا کرده، برای خود، خانواده و اطرافیانش امتیازات متمایزی ایجاد نموده است. البته به طول تاریخ و در عرض جغرافیا، این قضیه کم اتفاق نیفتاده و در کشورهای گوناگون و نظامات سیاسی پراکنده در عالم، شاهد موارد متعدد آن بوده و هستیم. اما اگر برای همه آنها، وقوع این سواستفاده عیب است، برای مایی که می‌گوییم جمهوری اسلامی هستیم و بنا داریم متر و معیار دینی را در امر سیاسی پیاده کنیم، بیش از سایرین، ناپسند است.

به گزارش بولتن نیوز ، اما آیا در این چهل و چند سال، فقط ″سواستفاده از موقعیت شغلی″ توسط مسئولین را داشته‌ایم؟ یا نهایتاً مثل روال عادی سایر ملل، یک زندگی نرمال برای مدیران ارشد نظام را؟ یا نه، موارد دیگری هم بوده که نه تنها در مقابل سواستفاده‌گری قرار می‌گیرد که حتی فراتر از نرم‌های عادی مقامات سیاسی جهان است؟ موارد و نمونه‌هایی که بتوان به آنها اتکا کرد و گفت وقتی می‌گوییم جمهوری اسلامی یعنی این. موارد و نمونه‌هایی که نشان می‌دهند ایده‌های مطرح شده در نرم افزار انقلاب اسلامی، تنها در تاریخ یا رویاها قابل جستجو نیستند و نمونه‌های عینی نیز دارند.

بله، می‌توان و باید! منتقد سیاست‌های اقتصادی دولتِ شهیدِ جمهور آیت الله رئیسی بود، اما نمی‌توان این را نادیده گرفت که در طول این همه سال مسئولیت‌های ارشد ایشان، برای اینکه حتی شائبه سواستفاده پیش نیاید، خیلی از مدیران رده اول و دوم مملکت هم نمی‌دانستند او را برادرانی‌ست که مثل همین مردم عادی، در گوشه‌ای از مملکت زندگی می‌کنند، نان و ماست‌شان را می‌خورند و خبری از ویژه خواری درباره‌شان نیست. و یا مادر کهنسال رئیس جمهورِ شهید، با کسالتی که دارد، در منزلی محقر در گوشه‌ای از شهر مشهد زندگی می‌کند و سید ابراهیم حاضر نشد به بهانه‌ی خیال جمعی و نداشتن دغدغه‌های اولیه برای خدمت رسانی بهتر، یک منزل عادی با مراقبت‌های متداول برای مادر فراهم کند تا نگویند این یکی هم که باز خورد و بُرد.

 بله، می‌توان و باید! منتقد مدیریت منابع انسانی دولتِ شهیدِ جمهور آیت الله رئیسی بود، اما نمی‌توان منکر ارتباط مستقیمِ نفر اول اجرایی مملکت با معمولی‌ترین، دیده نشده‌ترین و گرفتارترین مردم این سرزمین بود که به قدر وسع ایشان، مکرر اتفاق افتاده تا آنجا که می‌بینیم برای مراسم تشییع او در تهران، جماعتی از کارگران هفت تپه، این همه راه را آمده و حضور پیدا می‌کنند. یا مگر می‌شود حتی یک روز مرخصی رفتن که هیچ، حتی یک روز تعطیل نکردن کار توسط آیت الله رئیسی را ندید و به راحتی از کنارش گذشت؟ کجای جهان را سراغ دارید که رئیس جمهور مملکت، در کل دوره‌ای که در این مسئولیت بوده، هر روزش را، هر روزش را، و هر روزش را کار کرده باشد؟ در عید، در عزا، بدون تعطیلی، بدون مرخصی.

دولتِ آیت الله رئیسی هم مثل همه دولت‌ها، نقاط قوت و ضعف مختلفی داشته که باید مراقب باشیم ″تقدسِ شهادتِ ایشان باعث تقدسِ دولتِ ایشان نشود″. اما وقتی این حجم انبوه مردم سرزمینم را می‌بینم که از دور‌ و نزدیک خود را به مراسم تشییع شهیدِ جمهور رساندند، مدام یادِ این جمله علامه جوادی آملی می‌افتم که فرمود: «ظاهرِ مردم، باطنِ مسئولین است». این جمعیت و ارادت و درهم تنیدگی که در تشییع پیکر سید ابراهیم دیدیم، ظاهری‌ست که گواه از یک باطن ناپیدا دارد. باطنی که بینِ رئیس جمهور شهید و خدای خودش بوده و مگر نفرمود: «بین خود و خدای‌تان را اصلاح کنید، خدا بین شما و مردم را اصلاح می‌کند».