ردای دفاع از جمهوریت بر تن شما نمی‌نشیند آقای روحانی

گروه سیاسی: داستان سریالی سؤال‌های حسن روحانی از شورای نگهبان بابت رد صلاحیت او برای شرکت در انتخابات مجلس خبرگان رهبری و پاسخ‌های شورا به او به قسمت جدیدی رسیده است. روحانی که طی چند ماه اخیر تلاش دارد تا خود را مصلح و منجی نشان دهد، در نامه‌ای که خطاب به ملت ایران نوشته شده، اقدام خود جهت پیگیری چرایی رد صلاحیت و شفاف‌سازی آن را بابت حفظ جمهوریت و اسلامیت نظام دانسته است و نه دفاعیه‌ای شخصی. حرفی که با توجه به شناخت جمعی مردم ایران از حسن روحانی و سابقه او، انصافا قابل پذیرش نیست.

به گزارش بولتن نیوز،درباره نامه طولانی روحانی می‌توان مطالب زیادی نوشت اما در این فرصت کوتاه پرداختن به چند کلیدواژه کافی است تا مشخص شود که جنابشان تا چه اندازه در معامله با مردم غش کرده‌اند. مثلا وی همه اقدامات خود را دفاع از قانون اساسی نامیده و مدعی شده است که اگر شورای نگهبان قرار باشد کسی را بابت انجام وظایفش مورد بازخواست قرار دهد، دیگر نهاد ریاست جمهوری بی‌معناست. بزرگوار با این حرف دارد می‌گوید من اگر رییس جمهوری باشم، حق دارم هر کاری دلم خواست، انجام بدهم و فردا روزی کسی نباید مرا بابت کرده و نکرده بازخواست کند. 

یا در جایی دیگر می‌گوید که تقابل با صلاحیت شورای نگهبان، کذب است. یعنی یک نفر نامه‌ای چنین بلند بالا نوشته است در تقبیح عملکرد قانونی شورای نگهبان و نظارت آن نهاد را زیر سؤال برده که چرا منی را که از اول انقلاب مسئولیت داشته‌ام، بابت اسم و رسمم تأیید نکرده‌اید، بعد هم ادعا کرده که این کار شورا خلاف قانون اساسی است. طبق محتوای این نامه، گویا روحانی حقی ازلی و ابدی برای خود قائل است که چون فلان‌ قدر سابقه دارد، پس اگر خلافی هم مرتکب شد، نباید به کارهای او رسیدگی کرد.

خیر آقای روحانی! اینگونه نیست. قرار نیست هر کس و ناکسی کشور را به قهقرا ببرد، مردم را عصبانی کند، امنیت مملکت را به بازی بگیرد و ایران را به سمت ضعف هدایت نماید و بعد هم توقع داشته باشد کسی نگوید بالای چشمت ابروست. اتفاقا اگر شورای نگهبان روحانی را تأیید می‌کرد، باید نگران جمهوریت نظام می‌شدیم زیرا فردی مستبد را که برای خود جایگاهی قدسی قائل است و فکر می‌کند باید همه جا در باغ سبز را به روی او بگشایند، بدون پاسخ دادن به عملکردش، مجددا صاحب امتیاز و فرصتی کرده‌اند. خلاصه که ردای دفاع از نهاد ریاست جمهوری به قامت هر کسی  بنشیند، بر قامت کسی که این جایگاه را به زوال رساند و زمینی سوخته را تحویل دولت بعدی داد، نمی‌نشیند.