از آب کره گرفتن؛ تنها هنر کرباسچی برای دیده شدن

گروه سیاسی - سید محسن عبدالهی: اصطلاح جالبی وجود دارد که احتمالا به گوش بسیاری از مخاطبان این مطلب رسیده است. «از آب کره گرفتن» را بسیاری از ما در مواقعی که فردی به دنبال آن است تا از یک موقعیت خاص به نفع خود و نظراتش بهره‌برداری کند، استفاده کرده‌ایم. در فضای سیاسی کشور خودمان هم زیاد از این دست اتفاقات رخ می‌دهد و اعزه اهل سیاست فراوان به دنبال کره‌گیری از آب هستند. اما گاهی اوقات چنان آش شور می‌شود که دوست و دشمن فرد و جریان مورد نظر به فریاد می‌آیند که این‌جا، دیگر جای چنین حرف بی‌حسابی نبود.

به گزارش بولتن نیوز، چرایی آغاز این نوشته با توضیح اصطلاح مزبور به واکنش غلامحسین کرباسچی نسبت به قضیه ماست‌کوبی در طرقبه باز می‌گردد که مشخص نیست چگونه و با کنار هم قرار دادن کدام صغری و کبری این اتفاق را به صلح‌آمیز بودن یا نبودن برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی از نظر طرف‌های خارجی ربط داده است. بله این حرکت بسیار زشت بوده و نیازمند برخورد جدی قضایی است و مسئولان باید آن را به عنوان یک هشدار جدی بگیرند تا مانع اتفاقات مشابه بعدی شوند. اما ارتباط یک اتفاق در این حد، با مسائل کلان کشور، آن هم نه از سوی یک جوانک احساسی یا رادیکال بلکه از سوی یک نیروی سیاسی با سابقه بسیار عجیب و حتی خنده‌آور است.

گویا جنابشان متوجه شده‌اند که بعد از دسته‌گل به آب دادن‌های فراوان و بی‌رنگی حنایشان در میان مردم و بدنه جریان اصلاحات، راهی جز انتشار نظرات شاذ در فضای مجازی برای دیده شدن باقی نمانده است. وگرنه چرا فردی همچون کرباسچی باید موضعی بگیرد که عطاءالله مهاجرانی از آن سوی دنیا به او یادآوری کند که اگر بنا باشد یک ظرف ماست موجب مخدوش شدن چهره صلح‌طلب جمهوری اسلامی و اخلال در پرونده هسته‌ای کشور و عدم اعتماد طرف‌های خارجی شود، پس لاجرم اوضاع کشوری مانند آمریکا با سابقه حملات اتمی به کشور‌های دیگر و میزان تلفات تیراندازی داخلی باید بسیار بدتر از ایران باشد.

حتی اگر بنا باشد دشمنان نظام از چیزی احساس نگرانی کنند، احتمالا سابقه شخص کرباسچی در شهرداری تهران بیشتر باعث عدم اعتماد خواهد شد تا یک ظرف ماست! خوب است که یک فرد سیاسی بیش از آن‌که تلاش کند تا به هر طریقی دیده شود و اعتبار و جایگاه خود را لجن‌مال کند، به فکر این باشد که چه تصویری از خود به مخاطبانش مخابره می‌کند؛ یک فرد عاقل با مواضع منصفانه یا یک انسان کوته‌اندیش که همانند شومن‌های دست چندم تقلا می‌کند تا روی بورس بماند و حرف‌هایش، حتی اگر زرد باشند، دیده شوند.