به گزارش خبرگزاری فارس از قزوین، من، نمیشناسمت، باور کن! بهانه نیست. حرف، حرف دل است، شاید از دلی غافل و گاهی، آن هم به بهانهای، نامت را شنیدهام. سوسو زنان به هر سو، چشم دوختم تا نوری از وجودت را دریابم، تا چشمانم بیدار شود. میگویند: شجاعت، شرمنده شمایل شما بوده، مروت، درمانده مردانگیتان و خوبیها وامدار خوبیتان. کجا رفتهاید؟! خوبان خدادوست کجا رفتهاید؟! غریبان شهر! گناه من نیست که آن روزها، روزیام نبود، که روزها را همقدم شما باشم و شبها را با شما روز کنم. میگویند: روزها و شبها فرازها را "صابر" بودید و نشیبها را "شاکر". میگویند: زمزمه دعایتان با نغمه قرآن و توسل آمیخته بود و سنگرهایتان پر بود از بوی باران، بوی سبزه. گناه من نیست من تاکنون به لالهزار لالههای عاشق نرفتهام. آری! من، تاکنون شهر حماسه و ایثار را ندیدهام. میگویند: رنگ خاکش چون دشت شقایقهاست. راست میگویم، من هنوز جبهه را ندیدهام، من، سرزمینهای هجران کشیده را نمیشناسم. گناه من نیست من به جستجوی شما آمدهام و شما را نیافتهام، زنجیر بند هوای نفس و اسیر دیدنیهای دنیا شدهام و دیگر شما را نمیشناسم. آنقدر غرق در دنیایم که یادم میرود، یاد شما حماسهسازان حماسه سرخ جبههها را. گناه من نیست خسته شدم بس که شنیدم و ندیدم، از سکوت شب سنگرها، از درد و دلهای شبانه. کمتر کسی برایم قصههای عاشقانه و صادقانه شما را میگوید، کمتر برایم از نگاه پر عاطفه و حرفهای عاشقانه میگویند و کمتر لحظههای سبز شما را برایم روایت میکنند. کمتر زمزمه حدیث سفرهای غریبانه را میشنوم، آری! من آشنای غزلهای خاطرات شمایم و گاهی در دلم سوگواره برپا میشود. گاهی دلم برای صدای خمپارهها میتپد، دلم برای نخلهای سوخته میسوزد و آهسته و بیصدا ساقه زرد غم و اندوه در دلم ریشه میکند و به یاد شما آوای غریبی سر میدهم و در این روزگار غریب به غربت و تنهایی خود میگریم و به یاد شما، دوباره جان میگیرم. گناه من نیست من، از شما جدا ماندهام، من، قصه مرغان مهاجر را بارها شنیدهام، من، قصه عروج را از دشت شقایقها نشنیدهام، اما، نشانه غربت شما را از زمان و زمانه دیدهام، من، حدیث حادثهها را شنیدهام. گناه من نیست روزگار، نه؛ زمانه، نه، زمان، زمان غریبی است، غربت یاد شهید غیرتهای رفته به باد را زنده نمیکند، غربت یاد شهید حدیث عشق و جنون را رها نمیکند، غربت یاد شهید صحبت سرخ لالهها را هویدا نمیکند، غربت یاد شهید ابرهای تیرهدل را سپید نمیکند و غربت یاد شهید غیرت ما را شعلهور نمیکند، آری، زمان، زمان غریبی است. گناه من نیست قرارهای امروزی آوای بیقراران را از یادها برده است، ترانههای امروزی، ترانه دلنواز باران جبههها را از بین برده است، آری! آوای باران به گوشمان نمیرسد، عطر سرخ ایثار بویش را از دست داده است. گناه من نیست لبخندهای مایل به دنیا لبخندهای دریایی دریادلان را فراموش کرده است، آری! آسمان سینههایمان از آوای غربت یاران، بغض ابر گرفته است. کجائید؟! ای لبهای خاموش، تا با صدای آشنای خود برایم بگویید رازهای در زنگار نهفته را، قصه شوق پرواز را. گناه من نیست باور کنید! من اسیر دنیای دردآلود و نازیبا شدهام و از زیباییهای شما فاصله گرفتهام، من، اسیر مردابهای تباهیم و طوفان حوادث، در این زمانه غربت از شما جدایم کرده است. گناه من نیست آنقدر کوچک بودم، که گرمای جبهههای جنوب را نچشیدهام، آنقدر که در سنگرهای خون و خمپاره نجنگیدهام. گناه من نیست مردمان گرم و مهربان آن روزها را ندیدهام، من شهر نخلهای سوخته را ندیدهام، خاک گلگونش را نمیشناسم. من چشماندازهای تماشاییاش را ندیدهام، نخلهای ثابت و نخلهای بیسر را ندیدهام. آری! من سوگ گلها را ندیدهام، حکایت پرپر شدن لالههای خفته در بستر خون را نشنیدهام، حکایت شقایقهای سوخته را، حدیث شجاعت و شهامت شما را نشنیدهام. آری! من صدای گریههای کودکان بیپدر را نشنیدهام. آری! من صدای مادران فرزند از دست داده را نمیشناسم. گناه من نیست با چشمان مضطرب و گریانم به دنبال یادگاری از آن روزها میگردم، آری! از روی یک نیاز و برای فهمیدن یک راز بیشتر، دنبال سرداران رشید صحنههای درد میگردم. دنبال آنان که هنوز دلهایشان برای عطر پوکهها و ترانه سنگرها میتپد. دلم میخواهد کسی برایم حدیث یاران بیمزارتان، حدیث گردانهای گمنام و قصه سحرگاههای اعزام را بگوید. میخواهم دلی عاشق برایم از دلهای شکسته و پریشان بگوید، دلم میخواهد دلی داغدیده از حماسه ایثارتان و از شکوه ماندگار عاشقی شما برایم بگوید. چشمانم به دنبال چشمهای بارانی شما میگردد و دل آوارهام دنبال دلهای آسمانوار طوفانی شما میگردد و من، در این تنهایی به دنبال یک روح دریایی که برایم طلوع سرخ خندههاتان را تفسیر کند، گوشهایم به دنبال صدایی از غزل، ترانهتر میگردد و نگاهم، به دنبال نگاهی ماندنیتر از سپیده. آری! نگاهم از نگاههای آلوده بسیاری بیزار است و از صدای غرقه در لجن. گناه من نیست من صدای هلهله، همهمه و گریههای رفتن کاروان شقایقها را نشنیدهام، من، غم آواز مردان مرگآفرین و فریاد شعلهور آنان را نشنیدهام، من، به دنبال نشان سرخ شمایم، من غمی بزرگ را در دل تسلی میدهم. غم نبودن با شما، دوری از شما و غربت شما. گناه من نیست زمانه میخواهد که من بی غم و درد باشم، روزگار میخواهد مرا به عشرت و شهوت دعوت کند، آری! زمانه میخواهد که راحت تن فراهم کنم و روح سرگشته را رها سازم اما من نمیتوانم لب فرو بندم. آری ! من پیام خون شما را نشنیدهام و شاید نفهمیدهام، خدا کند، شور جانبازیهای شما، نگذارد زمزمههای ناپاک نامردان را نظاره کنم. گناه من نیست نگاههای ناپاک، چشمهای بسیاری را فریفته خود میکنند و فریب میدهند و به خواب غفلت میبرند. گویی آغاز خوابهای خوش فرا رسیده است، خدا کند که روح بلندتان همیشه مرا مدد کند. بگذار حرفهایم در دل بماند و عقدههای غریبانه خود را در سینه نگه دارم و زخمنامه غربت و تنهایی را برایت شرح ندهم. آری ! بگذار هر از گاهی شمیم نام پاکت را بشنوم و عکس روی دیوارت را ببینم تا یادت را در دل زنده نگاه دارم و تصویرت را در خاطره ایام جاری و باقی به یاد بسپارم. ========== یادداشت: قربانعلی حدادی