پروژه دین پیرایی از جامعه و فعالیت های آزادانه

گروه اجتماعی: در دنیای کنونی یکی از ملزومات پرتکرار جهت پیشبرد اهداف در قالب پروژه های اجتماعی – انسانی، سوق دادن جامعه به سمت سکولاریسم و در نهایت لائیتیسه می باشد. طراحی زمینه های گسست انسان و جامعه از مفاهیم و باورهای دینی به سمت سکولاریزه کردن آن با ابزارهای مختلف در حوزه های علمی – هنری در بخش های رسانه ای در ابعاد سمعی – بصری – مکتوب و دنیای مجازی انجام می گیرد.

به گزارش بولتن نیوز،پروژه های دین پیرایی در کشور ما نیز با مبانی مختلفی از عرفی گرایی و اومانیسم متأثر از بخش های تبلیغاتی به روش های مختلفی در حال انجام است. بطوریکه گاهاً نیز در قالب شبکه ها و کانال های مجازی بدون هرگونه مانع و محدودیتی در حال فعالیت می باشند. نکته قابل توجه در این باره این است که مطالب و اطلاعاتی که در این گونه کانال ها منتشر می شوند ترکیبی امتزاجی از روش های کلاسیک و نو جهت تحت تأثیر قرار دادن مخاطب می باشد. بطوریکه در این مطالب منتشر شده با ارائه مضامینی از اندیشه های ماتریالیستی – اومانیستی با کارکرد روانشناختانه درصدد حصول به اهداف دین زدایی اجتماعی در جامعه ایران هستند.

در واقع در راستای رهیافت پروژه محورانه از مسیر مذکور جهت مغلوب سازی ذهنی و مسخ فکری مخاطبان، با معرفی دین به عنوان ابزاری در دست طبقات اشرافی در تاریخ (که هنوز در جریان است)، دین و مضامین دینی را عامل تسکین دهنده جامعه عنوان می کنند. گرچه این دسته اشارات تحلیلی که درصدد بسط و گسترش آن برای همراه سازی و همسو سازی جامعه با جریان دین ستیز صورت گرفته و با این گونه گزاره های تحلیلی تلاش می شود تا احساسات و انگیزه های دینی جامعه را آشفته و مشوش سازند برگرفته از نظریات «زیگموند فروید» روانشناس اتریشی در کتاب «آینده یک پندار» می باشد که علیه دین و دینداران به رشته تحریر در آمده است اما با این حال قالب سازی آن با شرایط انسان امروزی و آن هم در سطح انسانی – فرهنگی – اجتماعی در کشور ما موضوعی است که به شدت باید بدان توجه کرد و برای مقابله با آن چاره جویی کرد و راهکارهای قرینه ای را طراحی و راه اندازی نمود.

یکی از نکات قابل توجه و در خور تأمل با اتفاق نامیمون مذکور در عرصه دین زدایی و سکولاریزه سازی جامعه در مسیر رسیدن به لائیتیسه نمودن جامعه، تاختن به مبادی دین و مفاهیم مترتب بر آن از منظر سیاست و کارگزاری سیاسی است. به بیان روشن تر طرح مسائل محل اختلاف در عرصه سیاست و بسط آن به حوزه دین، ابزاری در دست فرصت طلبان و جریان های دین ستیز در ایران می باشد. بنحویکه در تصویر سازی از فضای سیاسی، کژکارکردهای موجود در این عرصه را که برای اجتماع و جامعه قابل لمس و درک می باشد به دین و مبانی دینی مرتبط می کنند. به همین رو از منظر مذکور، به افق های عمومی – اجتماعی و باورهای دینی حمله ور می شوند تا دیدگاه عمومی را نسبت به دین تغییر دهند و آن را ابزاری در خدمت منافع عده خاص در عرصه های مختلف نشان دهند و روند بیگانه سازی و دشمن سازی با دین و نگاه دینی را رسمیت عرفی ببخشند.

خلاصه کلام اینکه، آنچه امروز با نام دین پیرایی، دین ستیزی و ... از سوی جریان های فعال در این حوزه برای عمومی سازی آن صورت می گیرد نتیجه بد عملکردی و یا بدکارکردی بخش های فرهنگی و متولیان در این حوزه می باشد. این متولیان تنها شامل بخش های دولتی و یا حاکمیتی نخواهد بود، اگرچه این بخش ها باید از سایر بخش ها در این راستا احساس تکلیف، مسئولیت و وظیفه کنند اما با این وجود نباید از کم کاری و غفلت بخش ها و نهادهای غیردولتی و مردم نهاد نیز در این حوزه غافل بود. بطوریکه بر حسب وظیفه و تکلیف دینی آنچه در این باره باید در قالب جهاد تبیینی رخ دهد متوجه تمام افراد، نهادها، موسسات و .. می باشد که در جهت مقابله با تحریفات مذکور، به تشریح شرایط و دلایل و اهداف اتفاق مذکور با هدف آگاهی بخشی عمومی بپردازند.