از ادعای دلسوزی برای مردم تا سکوت در خاک تحریم کننده ملت ایران

گروه فرهنگی _ سید محسن عبدالهی: تجربه مشاهده رفتار‌های سلبریتی‌ها و هنرمندان ایرانی در جشنواره‌های خارجی این موضوع را به شخص نویسنده ثابت کرده است که ایشان بویی از منافع ملی نبرده اند و متوجه نیستند که چه تصویری از کشورشان به جهان مخابره می‌کنند. این مسأله را از این جهت طرح می‌کنم که تفاوت رفتار ایشان با هنرمندان سایر کشور‌ها آن قدر زیاد است که هیچ جایی برای دفاع از آن‌ها باقی نمی‌گذارد. برای نشان دادن این تفاوت و چرایی پیش کشیدن چنین موضوعی نیاز نیست به سراغ سال‌های گذشته برویم و بررسی تفاوت رفتار هنرمندان اوکراینی با مثلا عوامل فیلم «برادران لیلا» در دوره اخیر جشنواره کن کافی است برای روشن شدن مطلب.

در دوره اخیر جشنواره کن که در حال برگزاری است، هنرمندان اوکراینی با شجاعت از وطن خود دفاع کرده اند و در جنگی که از نظرشان علیه تمامیت ارضی کشورشان رخ داده است، به حمایت از حکومت و منافع ملی اوکراین پرداخته اند. اما در نقطه مقابل در مصاحبه‌های اکثر هنرمندان ایرانی حاضر در کن، چیزی جز بدگویی از ایران و شرایط آن از سوی ایشان مشاهده نکرده ایم. از ترانه علیدوستی تا سعید روستایی و پیمان معادی همگی از شرایط بد زندگی در ایران، تورم، ممنوعیت و سانسور سخن گفته اند و بعضا دروغ بافته اند، اما یک کلمه از دهانشان درنیامده است که آیا این شرایط، ربطی به عوامل خارجی هم دارد یا نه.

همین حضرات در انتخابات ریاست جمهوری سال‌های ۹۲ و ۹۶ حسن روحانی را برگزیدند تا با مذاکره تحریم‌ها را از سر راه مملکت بردارد. چگونه است در خاک فرانسه که سوابق عهدشکنی اش برای همه مردم ایران اظهر من الشمس است می‌نشینند و از شرایط بد ایران می‌گویند، اما اشاره‌ای نمی‌کنند که یک جنگ بی سابقه اقتصادی و حتی حقوق بشری علیه کشورشان راه افتاده که اتقاقا دولت فرانسه هم یکی از سردمداران آن است.

البته که قابل حدس است منافع شخصی ایشان ایجاب می‌کند که تنها از بدی‌های ایران بگویند و کاری با دشمنان خارجی جان و مال مردم ایران نداشته باشند. تصور کنید شما به عنوان یک مخاطب خارجی که در جشنواره کن پای صحبت‌های عوامل فیلم برادران لیلا نشسته اید، با شنیدن حرف‌های پیمان معادی درباره اینکه وضعیت زندگی مردم آن قدر خراب است که از شرایط جنگی هم اوضاعشان بدتر است یا اصرار دروغین ترانه علیدوستی بر اینکه همه چیز ممنوع است و حتی در شنیدن آهنگ داخل ماشین‌ها هم محدودیت وجود دارد که دیگر هر کودکی در ایران می‌داند این حرف، چقدر با واقعیت فاصله دارد.

ما می‌پذیریم که منافع ایشان این الزام را ایجاد می‌کند تا می‌توانند از کشورشان و سیستمی که باعث رشدشان شده است، بدگویی کنند، اما توقع اندکی شرافت و وجدان داشتن، خواسته زیادی نیست. آیا زیاده خواهی است که در میان آن همه دروغ و بدگویی بی علت در میان اجانب و در جشنواره کن، اشاره‌ای گذرا و لطیف هم به تحریم‌هایی می‌کردند که از حوزه اقتصادی و سیاسی فراتر رفته و جان مرم ایران را به بازی گرفته اند؟! یا ترس از دست دادن جایزه و نورچشمی نبودن در جشنواره ایشان را به سکوت واداشت؟!

این روز‌ها می‌گذرند اما این سکوت کردن‌ها در جایی که بهترین فرصت رسانه‌ای برای گفتن واقعیت به جهان است، هرگز از خاطرمان نخواهد رفت. بدون شک این رفتارها ثبت خواهند شد و در یادها خواهد ماند که عده ای هنرمند با ادعای دلسوزی برای مردم ایران، هر چه می توانستند علیه کشورشان بدگویی کردند، اما کلمه ای درباره تحریم های کمرشکن علیه مردم کشورشان که توسط میزبان آن ها برقرار شده بود، سخن نگفتند.